Moim pierwszym oferowanym krokiem jest skupienie się na własnych potrzebach oraz monitorowanie swoich myśli, emocji, a także tego jak odbieramy świat zewnętrzny, jak na niego reagujemy. Zrozumienie siebie i funkcjonowania własnego organizmu jest bardzo istotne. Mnie pomogło także odcięcie się od negatywnych wiadomości. Teraz, gdy nie oglądam bieżących informacji w telewizji, nie słucham sprzecznych ze mną komentarzy, jestem szczęśliwsza i czuję, że polegam głównie na sobie. Następnie coś o czym często się mówi, ale trudno wdrożyć to w życie, a mianowicie pozbycie się toksycznych relacji. Myślę, że kontakty z osobami, które dokładają nam nowych problemów, mogą wpływać na nas tak, jak wspomniane przeze mnie przed chwilą, negatywne newsy z mediów. Proponuję także zmianę nastroju słuchanej muzyki, wystroju wnętrz czy oglądanych filmów. Uważam, że jeśli będziemy słuchać przygnębiających piosenek, możemy jeszcze bardziej wejść w depresyjny stan. A teraz chcę zaoferować coś co możemy dodać do swojego dnia. Polecam taniec! Poruszanie się w rytm energicznej piosenki daje mi radość. Dodatkowo zauważyłam, że bardziej wtedy akceptuję siebie, mimo tego, że nie potrafię tańczyć 😜. Proponuję też spędzać więcej czasu aktywnie, bez użycia telefonu. Stosując słowo “aktywnie” nie miałam na myśli tylko aktywności fizycznej, ale także każdą inną czynność, dzięki której możemy poczuć się produktywni. Może być to realizowanie naszych zainteresowań, czyli coś co po prostu lubimy robić. Rozwijanie swoich pasji pozytywnie wpływa na nasze samopoczucie i chęć samorealizacji. Kolejną propozycją jest symulowanie szykowania się do wyjścia z domu, bo takie czynności mogą pobudzić nas do działania. Odnoszę wrażenie, że część osób stosuje się do tej techniki, ale także cześć nie. Chodzi tutaj o to, żeby zadbać o swój wygląd, czyli wykąpać się, zrobić pielęgnację twarzy, a nawet makijaż, ubrać się w ubrania wyjściowe, ale wygodne. Można także pościelić łóżko, umyć biurko lub odkurzyć. Wszystko po to, aby poczuć się normalniej, tak jak przedtem, gdy chodziliśmy do szkoły/pracy. Zalecam także odpuszczenie sobie niektórych rzeczy. Nie chcę teraz zachęcać do bycia nieobowiązkowym w szkole, do zaniedbywania prac domowych, zadanych przez nauczycieli, bo zdecydowanie bardziej preferuję dawanie sobie większego luzu na wykonanie ich. Osobiście staram się nie przejmować tym, że mam jeszcze dużo zadań do odrobienia, a po prostu krok po kroku staram się uzupełniać moje zaległości. Warto jest pamiętać, że zawsze mamy prawo do gorszego humoru. W takich sytuacjach najlepiej rozluźnić się, pomyśleć o pozytywnych rzeczach i pozwolić sobie na odczuwanie danej emocji. Dla mnie istotny jest fakt, iż nie ma podziału na dobre i złe uczucia. Trzeba jedynie nad nimi panować i nie pogrążać się w to, co w późniejszym czasie, mogłoby źle na nas wpływać. 

Ostania czynność, o której chciałabym napisać, to regularne notowanie, na kartce lub w zeszycie, trzech lub większej ilości sytuacji, które przydarzyły się nam danego dnia i spowodowały nasze szczęście. Może być to również coś za co jesteśmy wdzięczni: sobie, komuś oraz za coś co nie jest od nas zależne, ale akurat jest dla nas korzystne. Mogą być to najprostsze rzeczy, które przytrafiły się nam danego dnia np. otrzymanie dobrej rady od bliskiej osoby, wyjście na spacer, obejrzenie ciekawego filmu, zdobycie dobrej oceny, rozwijanie swojej pasji, ładna pogoda, łatwy dostęp do edukacji i wiele innych. Dzięki wypisaniu tego z czego jesteśmy zadowoleni/dumni/wdzięczni możemy zauważyć, że nasz dzień nie był taki zły i przydarzyło się nam wiele dobrego. W ten sposób możemy poczuć sens istnienia oraz to jakie życie jest piękne.

Mam nadzieję, że ten artykuł i moje propozycje zachęca Was do dbania o siebie w tej trudnej sytuacji, w jakiej się znajdujemy. Okazujcie sobie troskę, dajcie sobie odpocząć, cieszcie się z małych rzeczy, a jakość waszej codzienności powinna się zwiększyć wraz z dobrym samopoczuciem.

Maja Walcharz 8e

Coraz więcej osób, młodych, jak i starszych, zaczyna interesować się tym ruchem. Może się wydawać, że chodzi tylko o wcześniej wspomniane głosowania, ale teraz postaram się nieco rozjaśnić całą sytuację.

Jeżeli miałabym feminizm określić jednym słowem powiedziałabym „równość”. Jest to ruch społeczny walczący o równość płci („kobieta może robić to samo co mężczyzna”). Walka o prawa odbywa się nie tylko na płaszczyźnie politycznej lub społecznej, ale również pod względem ekonomicznym i osobistym. Przykładowe prawa, o które walczą organizacje feministyczne to prawo do pracy i uczciwego wynagrodzenia, prawo do własności, do otrzymywania wykształcenia itp.

Na historii mogliście usłyszeć pojęcie „sufrażystki”. Były one pierwszymi kobietami walczącymi o swoje prawa do głosowania. Sposobami domagania się praw były między innymi petycje, protesty, nieposłuszeństwo. Po jakimś czasie wyodrębnił się nowy odłam sufrażystki, które stosowały bardziej wulgarną i ostrą walkę. 

Pierwszą „przełomową” kobietą była Christine de Pisan. Była ona francuską pisarką i jako jedna z pierwszych kobiet nie zgodziła się na dominację mężczyzn. W Polsce było i jest sporo feministek, do których należały na przykład Eliza Orzeszkowa, Maria Konopnicka czy Zofia Nałkowska. 

Feminizm działa również w drugą stronę. Widzieliście kiedyś nianię mężczyznę? Ja też nie. Wiecie dlaczego? Bo taka osoba nie dostaje zasłużonego szacunku, ponieważ ludzie patrzą na świat przez pryzmat stereotypów. Mężczyzna- silny, dumny, odważny, nie płacze, kobieta- skromna, delikatna, kobieca. Nie! Feminizm dąży do zmienienia stereotypów. „Mężczyzna może być emocjonalny”, „Kobieta może sama zadbać o siebie, kobieta może być w 100% spełniona”. Właśnie o to walczą feminiści. Żeby każdy mógł się czuć spełniony.

Wszędzie dookoła możemy zobaczyć skutki feminizmu. Zastanówcie się, na pewno macie w waszej głowie jakąś sytuacje bardziej lub mniej podobną do tych wymienionych wcześniej. Na przykład wybory do samorządu szkolnego. Dzięki temu, że kobiety walczyły o prawa dla siebie teraz w naszym samorządzie to właśnie kobieta jest przewodniczącą. Kiedyś byłoby to niestosowne. Dzisiejszy świat zna wiele przykładów kobiet, które osiągnęły sukces. Wszyscy znamy Margaret Thatcher (była premier Wielkiej Brytanii), Virginia Woolf (autorka feministycznego eseju „Własny pokój”) czy Kamala Harris (wiceprezydent Stanów Zjednoczonych).

Dużo gwiazd zgadza się z feministami i również w np. swojej twórczości propagują równość. Jest to ważne dlatego, że większość ludzi ma swojego idola i stara się do niego upodobnić. Tym samym, kiedy jakiś celebryta/celebrytka wspomni, że jest feministą/feministką jego/jej fani zaczynają dążyć do tego samego.

Chociaż dużo ludzi walczy, nadal na świecie widzimy dużo nierówności. Nie chcielibyście, żeby wszyscy mieli równouprawnienia? Wyobraźcie sobie świat, w którym „możesz być kim chcesz”, każdy jest równy i nieistotne jest to, jakiej ktoś jest płci, koloru skóry itp. KAŻDY jest równy. Mam nadzieję, że teraz już wiecie, o co chodzi i razem, ze mną będziecie walczyć o równość.

Kasia Góra 8e