1.การแสดงเดี่ยว

• แสดงกันคนเดียว เช่น นางมโนราห์บูชายัญ

2.การแสดงหมู่

• แสดงกันตั้งแต่ 2 คนขึ้นไป

3.การแสดงละคร

การแสดงละครนั้นแบ่งออกเป็น3ประเภท

3.1) ละครนอก

• แสดงให้ชาวบ้านทั่วไปดู ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายแสดง เนื้อหากระทัดรัด

3.2) ละครใน

• แสดงให้พระมหากษัตริย์ชม ส่วนใหญ่ผู้แสดงเป็นหญิง

3.3) ละครเสภา

• ละครเสภาจะแบ่งเนื้อหาออกมาเป็นตอนๆ ติดต่อกันจนจบ

4.การแสดงเบ็ดเตล็ด

• เป็นการแสดงที่แต่งกายนามเรื่องที่จะแสดง ไม่นึดถือตามมาตรฐาน

ด.ช.ชยาวิทธ์ โกมล ม.3/2 เลขที่ 1

• การแสดงหมู่คือการแสดงที่มีหลายๆคนเป็นหมู่ มี 2 แบบ คือ มาตรฐาน และ เบ็ตเตล็ด

  • มาตรฐาน คือ รูปแบบการแสดงที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

  • เบ็ตเตล็ด คือ สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามยุคสมัยและภูมิภาคทั้งรูปแบบการแสดงและชุด

• การแสดงละครคือการแสดงที่ยึดตามละคร และใช้การร่ายรำประกอบการแสดง เช่น ขุนช้างขุนแผน, พระอภัยมณี ใช้เวลาเยอะ ประมาณ 1 ชั่วโมง การแสดงละครมี 3 แบบ คือ ใน นอก และ ชาตรี

  • ใน คือ เล่นในวัง

  • นอก คือเล่นนอกวัง

  • ชาตรี คือ นิยมเล่นในแถบภาคไต้ มี 3 ตัวละคร นายโรง, ตัวนาง, ตัวที่เล่นตลก

• การแสดงเป็นชุดเป็นตอนคือการแสดงที่อยิบ Shot Climax / Shot ที่สำคัญของการแสดงละครมาแสดง ใช้เวลาไม่เยอะ ประมาณ 10-20 นาที

  
  

ข้อแตกต่าง

• เดี่ยว - หมู่

  • เดี่ยว -> แสดงคนเดียว

  • หมู่ -> แสดงหลายคน

• มาตรฐาน - เบ็ดเตล็ด

  • มาตรฐาน -> แบบแผน / ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

  • เบ็ดเตล็ด -> ปรับเปลี่ยนไปตามยุคสมัย / ภาค ได้ เช่น ชุดการแสดง / เครื่องแต่งกาย

• ละคร - เป็นชุดเป็นตอน

  • ละคร -> ละครเต็ม (≈ 1ชม)

  • เป็นชุดเป็นตอน -> ตัด Shot เด็ด (≈10-20 นาที)

เขียนโดย ภูวิน วิทยานุกรณ์ ม.3/2 เลขที่ 3

แสดงหมู่ :

๑ ระบำมาตราฐาน :ถ้าแสดงจะซ้ำเดิมๆที่เป็นมาตรฐาน ชุดจะเป็นชุดแบบเครื่องพระนาง

๒ ระบำเบ็ดเตล็ด : เป็นระบำที่ชุดเปลี่ยนไปตามสิ่งที่แสดง

การแสดงละคร : เป็นรำเป็นเรื่องเป็นราวออกมา

การแสดงเป็นชุดเป็นตอน : จะนำช่วงนั้นๆของตอนมาแสดง และตอนที่นำมาแสดงนั้นเป็นตอนสำคัญ

๑ ละครนอกเป็นละครที่แสดงให้ชาวบ้านดูจะมีควาทตลกเข้ามาแทรก

๒ ละครในเป็นละครที่แสดงในวังเน้นผู้หญิงและการแสดงที่อ่อนช้อยสวยงาม

๓ละครชาตรีเป็นละครเดินรำและร้องไปพร้อมๆกัน เป็นละครชานล้วน

การแสดงหมู่ - การแสดงที่แสดงกันหลายๆคน มี 2 แบบ 1.แบบเบ็ดเตล็ด 2.แบบมาตรฐาน

1)แบบเบ็ดเตล็ด - เป็นการแสดงที่เน้นหลายๆคนเน้นการรำที่พร้อมกันและมีเครื่องแต่งกายที่เหมือนกัน

2)แบบมาตรฐาน - จะเป็นการแสดงที่ใช้จำนวนคำไม่เยอะเท่ากับแบบเบ็ดเตล็ด มีเครื่องแต่งกายแบบเครื่องพระนาง

การแสดงละคร - เป็นการรำเป็นเรื่องราว มีทำนอง แบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ 1.ละครใน 2.ละครนอก 3.ละครชาตรี

การแสดงแบบเป็นชุดเป็นตอน - เป็นการรำเพื่อความสนุกสนาน อย่างเช่น การแสดงโขน

•มาตรฐาน-มีแบบแผนไม่เปลี่ยนแปลง แต่งการเป็นชุดเครื่องพระนาง

•เบ็ดเตล็ด-เปลี่ยนแปลงได้ มี ท่ารำ,การแต่งกายตามลักษณะของการแสดง

การแสดงเดี่ยว-แสดงคนเดียว เพื่ออวดฝีมือในการรำ

การแสดงละคร-การแสดงละครจะมีการร่ายรำเพื่อประกอบการแสดง มีการพัฒนามาจากนิทาน มีท่าลีลาร่ายรำ ทำนอง เพลง

มี3ประเภทคือ

1.ละครนอก-แสดงให้ชาวบ้านดู

2.ละครใน-แสดงให้กษัตริย์ดู มีผู้หญิงเป็นการแสดง

3.ละครชาตรี-มีตัวแสดง3ตัว ตัวพระ,ตัวนาง,จำอวด

การแสดงเป็นชุดเป็นตอน-เอาเนื้อเรื่องสิ่งที่สำคัญเอามาแสดงเป็นฉากเล็กๆ

• รำมาตรฐานเป็นการรำแบบพื้นฐานที่ควรรำเป็นแต่เป็นต้องรำให้เป๊ะไม่มีการเปลี่ยนท่าทางเวลาจัดงาน ชุดจะใส่เป็นชุดเครื่องมีความเป็นทางการ

  
  

• รำแบบเบ็ดเตล็ดเป็นการรำแบบเรียบง่ายไม่ได้เคร่งคัดเหมือนรำมาตรฐาน อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงท่าทางบ้างแล้วแต่สถานการณ์ ชุดจะใส่ตามหน้างาน ตัวอย่าง ถ้ารำเพลงที่เป็นสมัยสุโขทัยก็จะแต่ตัวในยุคนั้น

  
  

• รำแบบหมู่เป็นการรำที่ละหลายๆคนมารวมกัน จะรำแบบเรียงแถวเวลาอาจจะมีการขยับบ้างแล้วแต่หน้างาน

  
  

• รำแบบเดียวเป็นการโชว์การแสดงคนเดียว เพื่อแสดงทักษะการรำ คล้ายๆอวดว่าตัวรำเก่งแค่ไหน

  
  

• การรำแบบเป็นชุดเป็นตอน จะคล้ายๆการแสดงโขน ในการแสดงจะมีแต่เนื้อหาเด่นๆ

  
  

• การแสดงแบบละคร เป็นการรำและเล่าเรื่องหรือเล่านิทานไปด้วย

  
  

  พิมพ์พาพรรณ ศิริโสภาพงษ์ ม.3/2 เลขที่ 24

1.ความแตกต่างระหว่างการแสดงเดี่ยวและแบบหมู่

1.)การแสดงแบบเดี่ยวจะใช้การอวดฝีมือเป็นหลัก

2.)การแสดงแบบหมู่จะใช้ความพร้อมเพรียงและท่ารำเป็นหลัก

2.การแสดงละครใน

การแสดงละครในหรือเรียกอีกอย่างว่าในเขตพระราชฐานมักจะแสดงให้กษัตริย์ดูและนักแสดงต้แงเป็นผู้หญิงเท่านั้น

3.การแสดงละครนอก

การแสดงละครนอกมักจะแสดงให้ชาวบ้านดูและจะสอดแทรกมุกตลกเพื่ออรรถรสในการชมและจะใช้นักแสดงเป็นผู้ชายเท่านั้น

4.การแสดงแบบเบ็ดเตล็ด

การแสดงแบบเบ็ดเตล็ดจะใช้การแต่งกายแบบแล้วแต่ว่าการแสดงนั้นจะให้เป็นจังหวัดอะไรอย่างเช่นถ้าเป็นเชียงรายก็จะเป็นการแต่งกายแบบเหนือ

การแสดงหมู่ - ต้องใช้หลายคนในการแสดง ข้อแตกต่างคือ

1. แบบการแสดงมาตรฐาน - สวมชุดเครื่องพระนางและรำแบบมีแผนการ

2. แบบเบ็ดเตล็ด - ใส่ชุดตามลักษณะการแสดงและรำตามท่าที่เปลี่ยนแปลงตามผู้ซ้อม

การแสดงละคร - เป็นการแสดงที่เป็นเรื่องราว คล้ายๆกับการเล่านิทาน แบ่งออกเป็น 3 ประเภท

1.ละครใน 2. ละครนอก 3.ละครชาตรี

การแสดงเป็นชุดเป็นตอน - หยิบยกตัวละครหรือจุดเด่นของละครแล้วนำออกมาแสดงเป็นชุดเป็นตอน

•การแสดงหมู่เป็นการแสดงที่แสดงพร้อมกับหมู่

•การแสดงเดี่ยวเป็นการรำอวดฝีมีให้เห็นถึงความสามารถของผู้รำ

•ข้อแตกต่างระหว่างระบำมาตรฐานกับเบ็ดเตล็ด

•ระบำมาตรฐานเป็นระบำที่ครูทางด้านนาฏศิลป์ได้คิดประดิษฐ์ขึ้นมา มักแต่งกายยืนเครื่องพระนาง

•ระบำเบ็ดเตล็ดเป็นระบำ

การแสดงที่ประดิษฐ์คิดค้นหรือปรับปรุงขึ้นใหม่ตามความประสงค์

การเเสดงเดียวเป็นการรำที่เเสดงฝีมือของผู้รำคนเดียว

การเเสดงละครคือการร่ายรำที่เล่าเรื่องราวพัฒนามาจากนิทานมีละครนอก,ละครใน

ละครนอกคือการเเสดงส่วนใหญ่จะให้ประชาชนดูส่วนใหญ่นักเเสดงจะเป็นผู้ชายเเต่ละครในจะมีเเต่พระมหากษัตรย์ดูคนเเสดงส่วนใหญ่จะมีเเต่ผู้หญิง

การเเสดงเป็นชุดเป็นตอนคือเป็นการเเสดงที่เเยกออกมาจากการเเสดงละครเเสดงส่วนใหญาในงานรื่นเร่งวันสถาปนา

การแสดงเดี่ยวคือการแสดงเพื่อนำความสามารถของผู้รำมาโชว์มาอวด การแสดงหมู่คือการแสดงที่แสดงพร้อมกันหลายๆคนไม่มีเนื้อเรื่องเน้นความพร้อมเพียง

ระบำมาตรฐานคือการระบำที่เสริมเติมแต่งไม่ได้แต่งกายชุดพระนาง ระบำเบ็ดเตล็ดปรับปรุงเสริทแต่งได้เน้นแต่งกายตามรูปแบบการแสดง

การแสดงละครคือการแสดงที่มีเนื้อเรื่องและการดำเนินเรื่อง การแสดงเป็นชุดเป็นตอนคือการแสดงที่หยิบมาจากการแสดงอื่นๆเพื่อใช้ในงานต่างๆ

ละครมี3ประเภท ละครนอก,ใน,และชาตรี

ละครนอกเน้นแสดงให้ชาวบ้านดูและเน้นผู้ชายแสดงระหว่างที่ละครในแสดงให้กษัตริย์ดูและผู้หญิงแสดงล้วน ละครชาตรีมีมาก่อนสองละครที่ว่ามา มาจากภาคใต้และมีคนแสดง3คน พระ,นาง และตัวสร้างเสียงหัวเราะหรือจำอวด

การแสดงหมู่ การรำที่เน้นความพร้อมเพียงเพื่อให้เกิดความสวยงาม มี2รูปแบบ

• ระบำเบ็ดเตล็ด ใส่ชุดให้สอดคล้องกับการแสดง ท่ารำสามารถปรับเปลี่ยนได้

• ระบำมาตรฐาน ใส่ชุดพระนางไม่สามารถเปลี่ยนท่ารำได้

  การแสดงเดี่ยวใช้ผู้แสดงคนเดียว เป็นการรำอวดฝีมีให้เห็นถึงความสามารถของผู้รำ

• ละคร มีสามแบบ ละครนอก ละครใน ละคร ชาตรี

• ละครนอก ละครรำแบบหนึ่ง พัฒนาจากละครชาตรี เดิมตัวละครเป็นชายล้วน ภายหลังมีทั้งหญิงชาย มีบทเจรจา แสดงพลิกแพลงนอกเรื่องได้ บางครั้งติดจะหยาบโลน

• ละครใน ใช้สแดงในวัง

• ละครชาตรี ละครต้นแบบของละครรำเน้นเล่นในพื้นบ้านให้ความขับขันตัวละครน้อย

1.การแสดงหมู่เรียกอีกอย่างว่าระบำแสดงกันเป็นหมู่2คนขึ้นไปแบ่งออกเป็น2ประเภทคือ

ระบำมาตรฐานกับระบำเบ็ดเตล็ด

1.1ระบำมาตรฐานเป็นระบำที่เป็นมาตรฐานแต่งกายโดยให้พระเอกใส่ชฏาและพระนางใส่มงกุฎ

1.2ระบำเบ็ดเตล็ดเป็นการแสดงที่คึดขึ้นเองและจะแต่งกายตามเนื้อหาที่จะแสดง

2.การแสดงเดี่ยวเป็นการแสดงที่เอาไว้ใช้อวดฝีมือของคนที่แสดง

3.การแสดงละครเป็นการแสดงที่บอกเล่าเรื่องหรือละครที่มีคนแต่งขึ้นมาแสดงให้เห็น

4.การแสดงเป็นชุดเป็นตอนเป็นการแสดงที่เป็นตอนแยกมาจากละครหลัก

•ข้อแตกต่าง

ระบำมาตรฐาน-ระบำเบ็ดเตล็ด

ระบำมาตรฐานเป็นระบำมาตรฐานไม่สามารถดัดแปลงได้ต่างจากเบ็ดเตล็ดที่สามารถดัดแปลงได้

การแสดงเดี่ยว-การแสดงหมู่

การแสดงเดี่ยวเป็นการแสดงที่ใช้แค่คนเดียวต่างจากการแสดงหมู่ที่ต้องมี2คนขึ้นไป

การแสดงละคร-การแสดงเป็นชุดเป็นตอน

การแสดงละครเป็นการแสดงที่จะแสดงทั้งละครต่างจากการเป็นขั้นเป็นตอนที่จะแยกตอนออกมา

1.มาตรฐาน : มาตรฐานคือไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้เป็นแบบเป็นแผนที่วางเอาไว้ แต่งกายเป็นชุดเครื่องพระนาง

2.เบ็ดเตล็ด :เบ็ดเตล็ด คือ สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามคุณครูที่สอนและชุดการแสดงนั้นๆ แต่งกายตามลักษณะของการแสดง

• การแสดงเดี๋ยว : เป็นการรำคนเดียว การรำอวดหรือโชว์ฝีมือเพื่อแสดงความสามารถของผู้แสดงออกมา

• การแสดงเป็นชุดเป็นตอน : เอาเนื้อเรื่องที่สำคัญแยกออกมาแสดงเป็นตอนเฉพาะ

• การแสดงละคร : การแสดงที่มีการพัฒนามาจากนิทาน เป็นการรำเป็นเรื่องราวลำดับ การแสดงละครมีดังนี้

1.ละครชาตรี มีตัวแสดง 3 ตัว : เป็นการรำหรือเล่นแบบพื้นบ้านตัวพระ(นายโรง) ตัวนาง จำอวด

2.ละครใน : เป็นการแสดงในวังให้พระมหากษัตริย์ดู ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงแสดง

3.ละครนอก : เป็นการแสดงเพื่อให้ชาวบ้านดูเพื่อความบันเทิงสนุกสนาน เน้นการเล่นตลก

4.ละครเสภา : เป็นการแสดงที่คล้ายละครนอก แต่จะต้องมีการขับเสภา

การแสดงเดี่ยวคือการแสดงคนเดียวและเป็นการแสดงโชว์ฝีมือ

การแสดงละครคือการแสดงแบบมีเรื่องราวและแบ่งเป็น 3 ประเภทคือการแสดงละครนอก ละครใน และละครชาตรี

การแสดงเป็นชุดเป็นตอนคือการแสดงที่แยกออกมาจากการแสดงละครประเภทอื่นใช้และมักแสดงในงานรื่นเริง

เด็กชายปุณยชัย ดีดำ เลขที่ 8

-การแสดงหมู่ เป็นการแสดงตั้งแต่ 2 คนขึ้นไปแบ่งได้เป็น 2 แบบคือ

• ระบำมาตรฐาน มักแต่งกายด้วยเครื่องพระนาง เป็นการแสดงมีแบบแผนไม่สามารถเปลี่ยนแปลงท่ารำได้

• ระบำเบ็ดเตล็ด แต่งกายตามลักษณะของการแสดง สามารถเปลี่ยนแปลงท่ารำตามผู้สอนได้ เน้นการแปลแถว

-การแสดงแบบเดี่ยว เป็นการแสดให้เห็นถึงความสามารถของผู้แสดง

-การแสดงเป็นชุดเป็นตอน เป็นการแสดงที่นำฉากสำคัญของแต่ละตอนมาแสดง

-การแสดงละคร เป็นการแสดงที่มาจากการเล่านิทาน สามารถแบ่งออกเป็น 3 ประเภทคือ

• ละครใน คือการแสดงที่แสดงในวังให้พระมหากษัตริย์ดู ผู้แสดงเป็นผู้หญิง

• ละคนนอก คือการแสดงที่แสดงให้ชาวบ้านดู ผู้แสดงมักเป็นผู้ชาย

• ละครชาตรี เป็นละครที่เก่าแก่ที่สุด

ระบำมาตรฐาน - มีแบบแผน,แต่งกายเครื่องพระนาง

ระบำเบ็ดเตล็ด - เปลี่ยนแปลงได้,แต่งกายตามลักษณะการแสดงนั้นๆ

• การแสดงเดี่ยว - ใช้แสดงคนเดียว เพื่อ รำอวดฝีมือให้เห็นความสามารถของคนรำ

• การแสดงละคร - มีพัฒนามาจากการเล่านิทาน แบ่งออกเป็น3ปีะเภท

  ละครนอก - ละครที่แสดงให้ชาวบ้านดู ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย

  ละครใน - ละครที่แสดงให้กษัตริย์ดู ตัวแสดงจะเป็นผู้หญิง

  ละครชาตรี - ละครที่มีตัวแสดง3ตัว มีตัวพระ,ตัวนาง,จำอวด

  
  

• การแสดงเป็นชุดเป็นตอน - ละครที่แสดงเป็นตอนตอน

• ระบำมาตรฐาน คือ การระบำที่มีแบบแผน ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชุดหรือท่ารำได้

• ระบำเบ็ดเตล็ด คือ การระบำชุดสั้นๆที่สามารถเปลี่ยนแปลงชุดและท่ารำได้

การแสดงแบบเดี่ยว คือ การแสดงคนเดียวเพื่อโชว์ฝีมือ

ประเภทของการแสดงละคร

• ละครนอก คือ ละครที่แสดงให้ชาวบ้านดูและจะมีตัวแสดงเป็นผู้ชาย

• ละครใน คือ ละครที่แสดงให้กษัตริย์ดู ตัวแสดงจะเป็นผู้หญิงทั้งหมด

• ละครชาตรี คือ ละครที่มีตัวแสดง3ตัว ตัวพระ ตัวนาง และ จำอวด

การแสดงเป็นชุดเป็นตอน คือ การแสดงที่เป็นตอนๆ

ด.ญ.ภัทรานิษฐ์ ลีลาผาติกุล ม.3/2 เลขที่17

เป็นการแสดงที่แสดงพร้อมกันเป็นหมู่ ไม่มีการแสดงเรื่องราว เน้นความพร้อมเพืยง ในการใช้ลีลาท่ารำ

ให้เกิดความสวยงาม

การแสดงเดี่ยว

เป็นการรำที่แสดงคนเดียว เป็นการอวดฝีมือในการแสดง ใช้ในโอกาสต่างๆๆ

การแสดงละคร

เป็นการเล่นเรื่องราวมีการพัฒนาจากการเล่านิทาน การแสดงมี ทั้งช่าวบ้านและหลวง

การแสดงเบ็ดเตล็ด

การแสดงที่ประดิษฐ์คิดค้นหรือปรับปรุงขึ้นใหม่ตามความประสงค์ ตามเหตุการณ์ ตามสมัย

ด.ช ฐิติพัฒน์ จุฑากวิน 3/2 9

1การแสดงเดี่ยวคือการอวดฝีมือ

2การแสดงหมู่ การรำที่ใช้ผู้แสดงมากกว่า 2 คน โดยนับเอาลักษณะของจำนวนคน ส่วนระบำนั้นก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของรำหมู่เช่นเดียวกัน เช่น รำโคน รำพัด รำวง

3การแสดงละคร มี ละครนอก ละครใน ละครชาตรี

4.การแสดงเป็นชุดเป็นตอน มี ระบำ รำ ฟ้อน มีกำหนดมาตั้งแต่ยุคก่อนสมัยสุโขทัย โดยพัฒนามาจากการร้องรำทำเพลงของชาวบ้าน

• ระบำมาตรฐาน : เป็นแบบที่กำหนดมาแล้วเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ค่อยได้

• ระบำเบ็ดเตล็ด : ไม่ตายตัวปรับเปลี่ยนได้ตามสถานะการณ์

2.)การแสดงเดี่ยว : ใช้ผู้แสดงเพียงคนเดียวเน้นไว้อวดฝีมือการรำ

3.)การแสดงละคร : เป็นการร่ายรำเป็นเรื่องราวพัฒนามาจากการเล่านิทาน

• ละครนอก : ละครที่เล่นนอกเขตวัง

• ละครใน : ละครที่เล่นในเขตวัง

• ละครชาตรี : ละครพื้นบ้านจากภาคใต้

4.)การแสดงเป็นชุดเป็นตอน : การแสดงที่เป็นการตัดตอนจุดสำคัญมาจากเนื้อเรื่องเต็มเพื่อแสดงเฉพาะเป็นช่วงๆไป

เปรียบเทียบ

• [ละครนอก<=>ละครใน] : ละครนอกจะเน้นใช้ผู้ชายแสดงและเน้นความตลก

• [การแสดงเดี่ยว<=>การแสดงหมู่] : ต่างกันที่จำนวนผู้แสดงละครและการใช้การดำเนินเรื่องราว

• [การแสดงละคร<=>การแสดงเป็นชุดเป็นตอน] : การแสดงละครจะแสดงแบบทั้งเรื่องราวในขนาดที่การแสดงเป็นชุดเป็นตอนจะเน้นแสดงแค่บางฉากที่สำคัญ

• [ระบำมาตรฐาน<=>ระบำเบ็ดเตล็ด] :ต่างกันที่ความยื่นยุ่นในการวางรูปแบบแผนการแสดง

โดย : เด็กชายตรีวิทย์ โอฬารรัตน์มณี 3/2 10

• การแสดงหมู่ (ระบำ) : เป็นการแสดงที่แสดงพร้อมกัน เน้นความพร้อมเพรียง สวยงาม ไม่มีการดำเนินเรื่องราว สามารถแบ่งได้ 2 ประเภท

  • ระบำมาตรฐาน - เป็นระบำที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ มักแต่งเครื่องพระนาง

  • ระบำเบ็ดเตล็ด - เป็นการแสดงที่ประดิษฐ์คิดค้นหรือปรับปรุงขึ้นใหม่ มักใช้ประกอบการแสดงละครต่างๆ

    
    

• การแสดงเดี่ยว (รำ) : เป็นการแสดงที่ใช้ผู้แสดงคนเดียว เน้นความสามารถผู้แสดง

  
  

• การแสดงละคร : เป็นการแสดงที่เล่นเป็นเรื่องราวตามละคร มีท่ารำ บทร้อง ทำนองเพลงประกอบการแสดง ใช้เวลาในการแสดงเยอะ สามารถแบ่งได้ 3 ประเภท

  • ละครใน - เล่นในวัง ผู้หญิงแสดง

  • ละครนอก - เล่นนอกวัง

  • ละครชาตรี - นิยมเล่นในภาตใต้ มี 3 ตัวละคร เก่าแก่ที่สุด

• การแสดงเป็นชุดเป็นตอน : เป็นการหยิบเอาตอนสำคัญจากเนื้อเรื่องเต็มมาแสดง

ความแตกต่าง

• การแสดงเดี่ยว - การแสดงหมู่ -> จำนวนผู้แสดง คนเดียวและหลายคน

  
  

• ระบำมาตรฐาน - ระบำเบ็ดเตล็ด -> ความยืดหยุ่นของการแสดง เปลี่ยนแปลงไม่ได้และปรับได้ตามยุคสมัย ภาค

  
  

• การแสดงละคร - การแสดงเป็นชุดเป็นตอน -> ความยาวของการแสดง ละครแสดงเต็มเรื่องประมาณ 1 ชั่วโมง เป็นชุดเป็นตอนแสดงตอนสำคัญ ประมาณ 10-20 นาที

โดย: ด.ญ.ญาณาศา พิพัฒน์สุวรรณ มี.3/2 เลขที่ 18

2. การแสดงพื้นเมืองภาคกลาง          ภาคกลางของไทยประชาชนส่วนใหญ่มีอาชีพเกษตรกรรมศิลปะการแสดงจึงมีความคล้ายคลึงกับวิถีชีวิต เพื่อความบันเทิง  สนุกสนาน เป็นการพักผ่อนหย่อนใจให้หายเหนื่อยจากการทำงาน หรือเมื่อเสร็จจากฤดูเก็บเกี่ยว การแต่งกายแบบเรียบง่ายตามวัฒนธรรมในท้องถิ่น  เครื่องดนตรีที่ใช้เป็นเครื่องดนตรีพื้นเมืองเช่น กลองยาว ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง และโทน เป็นต้น ได้แก่การแสดงรำกลองยาวเพลงเรือ เพลงเหย่อย รำตัด เพลงเกี่ยวข้าว เพลงอีแซว ฯลฯ

       3. การแสดงพื้นเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ(อีสาน)
                      วัฒนธรรมของภาคอีสานแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มอีสานเหนือได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมของประเทศลาวเรียกการละเล่นว่า เซิ้ง   ฟ้อนและหมอรำ  กลุ่มอีสานใต้ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมไทยเขมรมีการละเล่นที่เรียกว่า “เรือม”
เครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดง
                      กลุ่มอีสานเหนือใช้  พิณแคน  ซอ กลองยาวอีสาน ฉิ่ง ฉาบ โปงลางและโหวด
                      กลุ่มอีสานใต้ใช้ ซอตรัวเอก  กลองกันตรึม พาดเอกไม้และปี่สไล
                     การแต่งกายใช้เครื่องแต่งกายตามวัฒนธรรมท้องถิ่น  ลักษณะท่ารำและท่วงทำนองดนตรี  กระชับ รวดเร็ว เร่งเร้า สนุกสนาน  ได้แก่เซิ้งสวิง  เซิ้งกระหยัง    เซิ้งกระติ๊บ ฟ้อนภูไทเป็นต้น

4. การแสดงพื้นเมืองภาคใต้  ศิลปะการแสดงและการเล่นของชาวใต้มี 2 วัฒนธรรม คือ วัฒนธรรมไทยพุทธ เช่นการแสดงโนราห์ หนังตลุง วัฒนธรรมไทยมุสลิม เช่น รองเง็ง ลิเกฮูลู มะโยง(ลิเกป่า) ต่อมาได้มีการแสดงที่ประดิษฐ์ท่าทางมาจากวิถีชีวิตและอาชีพต่างๆเช่น ระบำร่อนแร่   รำกรีดยาง เป็นต้น เครื่องดนตรีที่ใช้ได้รับอิทธิพลมาจากชาวมาลายูด้วย เช่น ไวโอลิน รำมะนา ปี่กาหลอ ผสมผสานกับเครื่องดนตรีท้องถิ่นของไทยได้แก่ กลองตุ๊ก   กอลงโทน ทับ  กรับพวง(แตระ) โหม่ง ฯลฯ

การรำเดี่ยว คือ การแสดงที่ใช้ผู้แสดงเพียงคนเดียว มีจุดมุ่งหมายเพื่ออวดฝีมือการร่ายรำที่ประณีตงดงาม ผู้แสดงรำเดี่ยวจึงต้องมีทักษะในการรำและได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี การรำเดี่ยว ได้แก่ มโนห์ราบูชายัญ ในเรื่องพระสุธนมโนห์รา รำพลายชุมพลในเรื่องขุนช้างขุนแผน ฯลฯ ซึ่งเป็นการรำที่มีลีลากรีดกราย ท่วงทีงดงาม

การรำหมู่ คือ การแสดงที่ใช้ผู้แสดงมากกว่า ๒ คนขึ้นไป มุ่งความงามของท่ารำและความพร้อมเพรียงของผู้แสดง เช่น รำโคม รำพัด รำซัดชาตรี เป็นต้น ในกรณีที่นำการแสดงที่ตัดตอนมาจากการแสดงละคร และการรำนั้นเป็นการรำของตัวละครตัวเดียวมาก่อน เมื่อนำมารำเป็นหมู่ก็ยังคงเรียกว่ารำตามเดิม เช่น รำสีนวล รำแม่บท