Χτίστηκε μετά τον σεισμό του 1755, όταν η Λισαβόνα αναδομήθηκε από τον Μαρκήσιο της Πομπάλ.

Είναι μια από τις μεγαλύτερες και πιο εντυπωσιακές πλατείες της Ευρώπης, σε σχήμα ημικυκλίου, με κίτρινα νεοκλασικά κτίρια γύρω της.

Στο κέντρο της πλατείας βρίσκεται άγαλμα του βασιλιά Ιωσήφ Α΄, που ηγήθηκε της αναδόμησης της πόλης μετά τον σεισμό.

Στην πλευρά προς τον ποταμό υπάρχει η Αψίδα της Rua Augusta, που συνδέει την πλατεία με το ιστορικό κέντρο.

Εμπνευσμένο από το Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή στο Ρίο ντε Τζανέιρο, χτίστηκε το 1959 ως ευχαριστήριο μνημείο για την προστασία της Πορτογαλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το άγαλμα του Χριστού έχει ύψος 28 μέτρα και στέκεται πάνω σε βάθρο 82 μέτρων, προσφέροντας πανοραμική θέα σε ολόκληρη τη Λισαβόνα και τον ποταμό Τάγο.

Είναι ένας καθολικός τόπος προσκυνήματος, με εκκλησία και χώρο για προσευχή κάτω από το άγαλμα.

Οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν στο μπαλκόνι του βάθρου για να απολαύσουν την εκπληκτική θέα της πόλης και της γέφυρας 25ης Απριλίου.

Χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, μετά τον μεγάλο σεισμό του 1755, για να αποτελέσει βασιλική κατοικία.

Είναι ένα νεοκλασικό παλάτι, επιβλητικό και κομψό, που υπήρξε κατοικία του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ και της βασίλισσας Μαρίας Β΄.

Ιδρύθηκε το 1878 και αποτελεί μέρος της Πορτογαλικής Πολυτεχνικής Σχολής (Escola Politécnica).

Σκοπός του ήταν η μελέτη, συλλογή και διατήρηση φυτών για εκπαιδευτικούς και επιστημονικούς σκοπούς.

Ο κήπος φιλοξενεί χιλιάδες φυτά από όλο τον κόσμο, με ιδιαίτερη έμφαση σε τροπικά και υποτροπικά είδη.

Στο χώρο λειτουργεί και μικρό θερμοκήπιο για ευαίσθητα φυτά.

Είναι ο παλαιότερος βοτανικός κήπος της Πορτογαλίας, δημιουργημένος το 1768 με εντολή του βασιλιά Ζοζέ Α΄.

Σχεδιάστηκε για να χρησιμεύσει ως χώρος εκπαίδευσης για τη βασιλική οικογένεια και τους επιστήμονες της εποχής, ώστε να μελετούν φυτά από όλο τον κόσμο.

Περιλαμβάνει χιλιάδες είδη φυτών, οργανωμένα σε αναβαθμίδες με σιντριβάνια, αγάλματα και υπέροχη θέα προς τον ποταμό Τάγο.

Δημιουργήθηκε το 1906 και φιλοξενεί πάνω από 500 είδη φυτών από τροπικές και υποτροπικές περιοχές, κυρίως από τις πρώην πορτογαλικές αποικίες (Αφρική, Ασία, Νότια Αμερική).

Ο κήπος έχει λιμνούλες, φοίνικες, μπαμπού, εξωτικά δέντρα και μικρά περίπτερα με αγάλματα που θυμίζουν την αποικιακή ιστορία της Πορτογαλίας.

Χτίστηκε τον 16ο αιώνα αρχικά ως μονή των Αγίων Αποστόλων και μετατράπηκε σε Εθνικό Πάνθεον τον 20ό αιώνα.

Το Πάνθεον φιλοξενεί τους τάφους σημαντικών Πορτογάλων προσωπικοτήτων, όπως συγγραφείς, πολιτικούς και καλλιτέχνες.

Το κτήριο έχει μάζα σε μπαρόκ στυλ με εντυπωσιακό τρούλο, ενώ η πρόσοψή του θυμίζει νεοκλασική αρχιτεκτονική.

Στην κορυφή υπάρχει παρατηρητήριο με πανόραμα της Λισαβόνας και του ποταμού Τάγο, προσφέροντας μοναδική θέα.

Χτίστηκε αρχικά από τους Μουσουλμάνους τον 11ο αιώνα και αποτέλεσε αργότερα βασιλική κατοικία μετά την ανακατάληψη της Λισαβόνας το 1147.

Είναι ένα μεσαιωνικό κάστρο με τείχη, πύργους και προμαχώνες, που προσφέρει μοναδική αίσθηση ιστορίας.

Στην κορυφή υπάρχει πανοραμικό κατάστρωμα με θέα στην Λισαβόνα, τον ποταμό Τάγο και τις γειτονιές Alfama και Baixa.

Μέσα στον χώρο του κάστρου λειτουργεί μικρό μουσείο, όπου εκτίθενται αρχαιολογικά ευρήματα και εκθέματα για την ιστορία της Λισαβόνας.

Όταν οι Πορτογάλοι κατέλαβαν τη Λισαβόνα το 1147 από τους Μουσουλμάνους, αφιέρωσαν το κάστρο στον Άγιο Γεώργιο ως συμβολισμό νίκης και προστασίας της πόλης.

Ο Άγιος Γεώργιος θεωρείται προστάτης των στρατιωτών και του θάρρους, γι’ αυτό η αφιέρωση του κάστρου σε αυτόν ήταν σημαντικό πολιτικό και θρησκευτικό μήνυμα εκείνη την εποχή.

Πρόκειται για την κύρια είσοδο του κάστρου, που χτίστηκε για να διαχωρίζει την οχυρωμένη περιοχή από την υπόλοιπη πόλη.

Η αψίδα λειτουργούσε ιστορικά ως πύλη ελέγχου για την είσοδο στρατιωτών, επισκεπτών και εμπορευμάτων μέσα στο κάστρο.

Χτίστηκε το 1902 από τον αρχιτέκτονα Raoul Mesnier du Ponsard, μαθητή του Γουστάβου Άιφελ, και συνδέει την κατώτερη περιοχή της Baixa με την ψηλότερη περιοχή του Bairro Alto.

Είναι ένας κατακόρυφος σιδερένιος ανελκυστήρας σε γοτθικό στυλ, με περίτεχνα διακοσμητικά στοιχεία και μοτίβα που θυμίζουν τη βιομηχανική εποχή.

Στην κορυφή του υπάρχει πανοραμικό κατάστρωμα (deck) από όπου οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν πανοραμική θέα στο ιστορικό κέντρο, την Praça do Comércio και τον ποταμό Τάγο.

Χτίστηκε τον 14ο αιώνα ως Γοτθικό μοναστήρι των Καρμηλιτών.

Καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τον σεισμό του 1755, και σήμερα διατηρούνται μόνο τα ερειπωμένα τείχη και οι καμάρες της εκκλησίας, δίνοντας μια δραματική αίσθηση ιστορίας.

Στο χώρο λειτουργεί σήμερα το Μουσείο Αρχαιολογίας (Museu Arqueológico do Carmo), που φιλοξενεί αρχαιολογικά ευρήματα, γλυπτά, χρυσικά και ιστορικά αντικείμενα.

Η μονή αποτελεί σύμβολο της Λισαβόνας και υπενθυμίζει τον σεισμό του 1755 και την ιστορική αναγέννηση της πόλης.

Χτίστηκε τον 18ο αιώνα για να γιορτάσει την αποκατάσταση της πόλης μετά τον σεισμό του 1755.

Είναι ένα εντυπωσιακό νεοκλασικό μνημείο, ύψους περίπου 30 μέτρων, με πλούσια διακοσμητικά αγάλματα στην κορυφή.

Στην αψίδα υπάρχουν αγάλματα σημαντικών ιστορικών προσώπων της Πορτογαλίας, όπως ο Βασιλιάς Βαλδοβίνδος, η Δικαιοσύνη, η Δύναμη, η Σοφία και οι Πορτογάλοι εξερευνητές.

Οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν στο παρατηρητήριο στην κορυφή, που προσφέρει πανέμορφη θέα στην Praça do Comércio, τον ποταμό Τάγο και το κέντρο της Λισαβόνας.

Ανοίχτηκε το 1998 με αφορμή την Έκθεση Expo 98, που πραγματοποιήθηκε στη Λισαβόνα.

Είναι η μακρύτερη γέφυρα της Ευρώπης, με συνολικό μήκος περίπου 17,2 χιλιόμετρα, συμπεριλαμβανομένων των προσβάσεων.

Η γέφυρα ονομάστηκε προς τιμήν του Βάσκο ντα Γκάμα, του διάσημου Πορτογάλου εξερευνητή που ανακάλυψε θαλάσσιο δρόμο προς την Ινδία.

Σχεδιάστηκε για να αποσυμφορήσει την παλιά γέφυρα 25ης Απριλίου και να βελτιώσει τις συνδέσεις μεταξύ Βόρειας και Νότιας Πορτογαλίας.

Η γέφυρα έχει σύγχρονη κατασκευή με γέφυρα τύπου κορόνας και γέφυρα καταστρώματος, προσφέροντας εντυπωσιακή θέα στον Τάγο και τη Λισαβόνα.

Αρχικά χτίστηκε το 1598 ως μοναστήρι των Βενεδικτίνων.

Μετά την κατάργηση των θρησκευτικών ταγμάτων το 1834, μετατράπηκε σε κτήριο του κοινοβουλίου (Cortes).

Το κτήριο συνδυάζει μανιεριστικό, μπαρόκ και νεοκλασικό στυλ, με σημαντικές ανακαινίσεις τον 19ο και 20ό αιώνα.

Πρόκειται για ένα ιστορικό υδραγωγείο και δεξαμενή νερού, που κατασκευάστηκε τον 18ο αιώνα για να αποθηκεύει και να διανέμει το νερό της Λισαβόνας μέσω του Ακουαδευτικού Συστήματος των Αμορέιρας.

Το κτήριο συνδυάζει βιομηχανική λειτουργικότητα με αρχιτεκτονική ομορφιά, με μεγάλους θόλους και πέτρινα στοιχεία.

Σήμερα λειτουργεί και ως μουσείο νερού, το Museu da Água, που εκθέτει εργαλεία, μηχανισμούς και ιστορικά στοιχεία για το νερό και τα υδραγωγεία της πόλης.

Η δεξαμενή έχει εντυπωσιακό χώρο με καθρέφτη νερού και καμάρες που δημιουργούν μοναδική ατμόσφαιρα, προσφέροντας και αισθητική εμπειρία πέρα από την ιστορική της αξία.