Zabawa relaksacyjna- „Chmurki”. Dziecko leży na plecach, na dywanie, nogi układa w lekkim rozkroku, stopy odchyla swobodnie na zewnątrz, ręce układa wzdłuż tułowia, z dłońmi zwróconymi ku górze. Nauczyciel mówi: „Wyobraźcie sobie, że każde z was jest białą, pierzastą chmurką i płynie po błękitnym niebie. Przemyka między ciepłymi promykami słońca… Delikatny wiatr przesuwa chmurki w różne strony. Na niebie jest mnóstwo pierzastych chmurek. Między wami przelatują ptaki, a w dole wciąż zmienia się krajobraz. Płynąc po niebie widzicie w dole piękny las i rozległe pola, które przecina rzeka. Wzdłuż rzeki wije się droga …ale to wszystko jest na dole. Wy jednak beztrosko płyniecie po niebie, czujecie się radośni i bezpieczni, czujecie się ważni i potrzebni….”

 

Idź do przodu cztery kroki i zrób w miejscu dwa podskoki. 

Teraz w lewo kroków pięć, przysiad, podskok, ściśnij pięść. 

Idź do tyłu cztery kroki i zrób w miejscu trzy podskoki. 

Teraz w prawo kroki dwa i od nowa – tralala.

Kle, kle boćku, kle, kle.
 Witaj nam bocianie.
 Łąka ci szykuje,
 łąka ci szykuje
 żabki na śniadanie. (bis)

Kle, kle boćku kle, kle.
 Usiądź na stodole.
 Chłopcy ci zrobili, chłopcy ci zrobili
 gniazdo w starym kole. (bis)

Kle, kle boćku kle, kle.
 Witamy cię radzi.
 Gdy zza morza wracasz, gdy zza morza wracasz
 wiosnę nam sprowadzasz. (bis)

bardzo się spieszy, 

aby na drzewach listki rozwiesić,

 pierwsze warzywa zasiać w ogrodzie,

 po czym z uśmiechem od nas odchodzi.

Co robi kwiecień?
Wymień nazwy wszystkich miesięcy.

Pokolorujcie rysunek według wzoru (fotografia). 

Natnijcie obrazek w zaznaczonych miejscach i złóżcie go według instrukcji. 

Sklejcie głowę.

I gotowe 😊

"Prima Aprilis"
 (Jan Brzechwa)

Wiecie, co było pierwszego kwietnia?
 Kokoszce wyrósł wielbłądzi garb,
 W niebie fruwała krowa stuletnia,
 A na topoli świergotał karp.
 
 Żyrafa miała króciutką szyję,
 Lwią grzywą groźnie potrząsał paw,
 Wilk do jagnięcia wołał: "Niech żyje!",
 A zając przebył ocean wpław.
 
 Tygrys przed myszą uciekł z trwogi,
 Wieloryb słonia ciągnął za czub,
 Kotu wyrosły jelenie rogi,
 A baranowi - bociani dziób.
 
 Niedźwiedź miał ptasie skrzydła po bokach,
 Krokodyl stłukł się i krzyknął: "Brzdęk!"
 "Prima aprilis!" - wołała foka,
 A hipopotam ze śmiechu pękł.

Ref. Pisanki, kraszanki, skarby wielkanocne,
 Pięknie ozdobione, ale niezbyt mocne.
 Pisanki, kraszanki, całe w ornamentach,
 Uświetniły nasze wielkanocne święta.

2.Kłócił się z kurczakiem cukrowy baranek,
 Która najpiękniejsza ze wszystkich pisanek?
 Czy ta malowana, czy ta wyklejana,
 Czy zdobiona woskiem i pofarbowana

Ref. Pisanki, kraszanki, skarby wielkanocne,
 Pięknie ozdobione, ale niezbyt mocne.
 Pisanki, kraszanki, całe w ornamentach,
 Uświetniły nasze wielkanocne święta.

3. Baranek kurczaczkiem długo się spierali,
 aż goście świąteczni do drzwi zapukali 
 Wielkanocni goście czasu nie tracili 
 potłukli pisanki jajkiem się dzielili.

Ref. Pisanki, kraszanki, skarby wielkanocne,
 Pięknie ozdobione, ale niezbyt mocne.
 Pisanki, kraszanki, całe w ornamentach,
 Uświetniły nasze wielkanocne święta.

Chleb jest podstawowym pokarmem człowieka. Dzielenie się z nim i wspólne spożywanie jest od najdawniejszych czasów znakiem przyjaźni, życzliwości i poczucia wspólnoty. 

Palemka miała chronić ludzi, zwierzęta, domy przed ogniem, czarami i złem tego świata. Niezwykłą moc daje jej gałązka wierzby – drzewa najwcześniej okrywającego się zielenią. 

Mazurki przywędrowały do nas z kuchni tureckiej. Kunsztownie lukrowane i dekorowane bakaliami, przypominają wyglądem maleńkie tureckie dywaniki. 

Chrzan, a także przyprawy – pieprz i sól, święci się, aby pamiętać o gorzkiej Męce Chrystusa. Dawniej śniadanie wielkanocne rozpoczynało się od zjedzenia całego korzenia chrzanu, żeby ustrzec się od bólu zębów i brzucha. 

Baranek z czerwoną chorągiewką ze złotym krzyżykiem symbolizuje Chrystusa Odkupiciela. Stawiano go pośrodku stołu, żeby podczas wielkanocnych biesiad i uciech wierni nie zapominali o religijnym charakterze świąt.

 Kiedy gospodynie wypiekały baby drożdżowe, kuchnia musiała być zamknięta na klucz. Ktoś obcy bowiem mógłby zaszkodzić rosnącemu ciastu głośną rozmową albo złym wzrokiem. Wyjętą z pieca babę kładziono na poduszki i do chwili ostygnięcia przemawiano do niej szeptem. 

Zajączek obwieszcza wiosenną odnowę. Kiedyś jego wizerunek kojarzono z grzesznikami, którzy odbyli oczyszczającą pokutę. Potem zaczął obdarowywać dzieci łakociami i prezentami.

 − Kiedy przygotowujemy pisanki?

 − Jak wykonujecie pisanki?

 

 Ciekawostki na temat pisanek. 

Legenda głosi, że Maria Magdalena, kiedy szła w niedzielę wielkanocną do grobu Chrystusa, zabrała ze sobą jajka, które miały być posiłkiem dla apostołów. Po spotkaniu Chrystusa, który zmartwychwstał, zauważyła, że jajka zmieniły kolor na czerwony. Od tej pory przyjął się zwyczaj malowania jaj na Wielkanoc. Malowane we wzory jajko nazywa się pisanką, bo zgodnie z tradycją te wzory pisze się rozgrzanym woskiem na jajku, używając lejka ze skuwki od sznurowadeł oraz szpilki do robienia kropek. Gdy jajko z napisanym wzorem zanurzymy w farbie, a potem usuniemy wosk w gorącej wodzie, pozostanie jasny wzór na barwnym tle. Kiedyś pisanki zakopywano pod progami domów, aby zapewniły mieszkańcom szczęście i dostatek. Skorupki jaj wielkanocnych rzucano też pod drzewa owocowe, aby zapobiec szkodnikom i sprowadzić urodzaj. Dziewczęta myły włosy w wodzie, w której gotowano jajka na pisanki, aby bujnie rosły i podobały się chłopcom. W zabawie zwanej walatką lub wybitką toczono po stole pisanki lub uderzano nimi o siebie. Posiadacz stłuczonego jajka tracił je na rzecz właściciela nienaruszonej pisanki. Inną grą było rzucanie pisankami do siebie lub przerzucanie ich przez dachy kościoła.

         zwierząt jest bez liku.                         Konik w stajni,
        mysz w spiżarni, 
        a kurki – w kurniku.
Ref.: „Ihaha!” – rży nasz konik.„
Me, me, me”, z kózką w chórku.
Dobrze nam tu razem na naszym podwórku.
2. Na naszym podwórku
     jest bardzo wesoło                               Kurki gdaczą, kaczki kwaczą,    
     piesek biega w koło.
Ref.: „Kwa, kwa, kwa” – kwacze kaczka.
„Ko, ko, ko” – kurki w chórku.
Bardzo nam wesoło na naszym podwórku.
3. Na naszym podwórku 

    Zwierzęta się czubią.                          Kot mysz łapie, piesek chrapie, 

    lecz wszyscy się lubią.
Ref.: „Hau, hau, hau” – piesek szczeka.
„Miau, miau, miau” – z kotkiem w chórku.
Wszyscy się lubimy na naszym podwórku.

- kolorowe czasopisma, kredki, obrazki/zdjęcia zwierząt z wiejskiego podwórka, tekturki, klej, plastelina, zielona farba, pędzelek, papier kolorowy, bibuła, wykałaczki, prostokątny kawałek styropianu. 

- dziecko wycinana obrazki /zdjęcia zwierząt, które można spotkać na wsi, może też narysować;
- następnie przykleja je na tekturkach i umocowuje plasteliną do tekturowych podstawek;
- rodzic przygotowuje prostokątny kawałek styropianu (0,5m na 1m)  i maluje go zieloną farbą ;
- dziecko okleja pudełka kolorowym papierem, będą to np. zabudowania gospodarcze, dom gospodarza;
- wspólne komponowanie makiety na styropianie, ozdabianie elementami wykonanymi z bibuły (np. staw) lub wykałaczek (płot).
Miłej zabawy!

Ref.
Bo Ziemia to wyspa , to wyspa zielona, 
wśród innych dalekich planet. 
To dom dla ludzi, dla ludzi i zwierząt, 
więc musi być bardzo zadbany. 

Chcę poznać życie delfinów 
i wiedzieć co piszczy w trawie.
Zachwycać się lotem motyla 
i z kotem móc się bawić. 

Ref.
Bo Ziemia to wyspa , to wyspa zielona, 
wśród innych dalekich planet. 
To dom dla ludzi, dla ludzi i zwierząt, 
więc musi być bardzo zadbany.

  

 Na podwórku trzy kałuże,
 położyły się przy murze,
 trzepak bardzo dziś kaprysi -
 duży dywan na nim wisi.

  

 Słońce z cieniem gra tu w berka,
 pan kominiarz z dachu zerka,
 teraz chyba każdy przyzna,
 że jest piękna ma Ojczyzna!

Pytania do wiersza:
- Czy wiecie co oznacza słowo Ojczyzna?
- Czy Polska jest naszą Ojczyzną?

 Biel na niej jest i czerwień,
 powiewa, gdy wiatr się zerwie.
 Wciągnięta na masztu szczyt,
 wisi od świtu po świt.

 W górach mieszka wielki ptak,
 to jest Polski naszej znak. 

– Na jaki kolor? – chciał wiedzieć Alan.

– To Dzień Flagi, a nie Dzień Dziecka – zauważył Szymek.

Ada i Lena podniosły swoje chorągiewki jeszcze wyżej i pomachały kosmonautom i kosmitom. Niech wiedzą, że polska flaga świętuje, a z nią świętują mali Polacy.
Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat opowiadania i pyta:
- Po co przedszkolaki malowały flagi?
- Jak czuła się Ada, maszerując  2 maja z rówieśnikami i machając chorągiewką? 
- Z czego była dumna? 

 

Dziecko porusza się swobodnie po pokoju, trzymając kręgle w ręce. Na mocne uderzenie w bębenek
zatrzymuje się i manipuluje kręglami: podaje je sobie z jednej ręki do drugiej, z przodu,
za plecami, pod kolanami; podrzuca i łapie.

Dziecko w siadzie prostym, kręgle trzyma w obu rękach. Wykonuje skłon tułowia w przód,
sięgając rękami jak najdalej w kierunku stóp (kolana proste).

Dziecko w siadzie skrzyżnym, trzyma kręgiel na głowie, przytrzymując rękami, łokcie
ma na zewnątrz. Wykonuje skręty tułowia w prawo i w lewo; co pewien czas wykonuje
kilka rzutów i chwytów kręglem.

Dziecko w siadzie rozkrocznym, kręgle trzyma oburącz w górze; wykonuje skrętoskłon do
lewej stopy – przywitanie jej (podczas ćwiczenia dziecko stara się nie zginać kolan, kręgiel
trzyma obiema rękami).

Dziecko leży na brzuchu, trzyma kręgiel w obu rękach przed twarzą. Unosi głowę, prostuje
ręce; ogląda kręgle, wytrzymuje przez chwilę. Potem powrót do leżenia – odpoczynek.

Dziecko leży na plecach, trzyma kręgiel w obu rękach wyciągniętych za głową. Jednocześnie
wznosi obie ręce i nogi – dążą do spotkania nóg z kręglem; potem powracają do
pozycji wyjściowej.

Dziecko leży na plecach, kręgiel trzyma pomiędzy stopami. Przekazuje kręgiel do rąk za głową i powraca do siadu. Ponownie wkłada kręgla pomiędzy stopy i od nowa wykonuje ćwiczenie.

Dziecko biega z kręglem w różnych kierunkach przy akompaniamencie np. tamburynu. Podczas przerwy w grze stawia kręgiel na podłodze tak, aby się nie przewrócił.

Dziecko w siadzie prostym podpartym, kręgiel ma pomiędzy stopami (pionowo). Krąży
obunóż w prawo i w lewo.
−Wałkuje kręgle raz jedną, raz drugą stopą.
− W siadzie podpartym – chwyta stopami kręgle i podnosi je do góry.

Dziecko, w rytmie bębenka, spacerują po pokoju w różnych kierunkach. Podczas przerwy w grze zatrzymuje się, słucha rytmu wystukanego przez rodzica na bębenku, starając się go zapamiętać, następnie wystukuje ten rytm, uderzając kręglami o podłogę.

 

− Z kim chciał ożenić się książę?

 − Jak wyglądała księżniczka, która pewnego dnia zapukała do bramy miasta? 

− Jak królowa chciała się przekonać, czy jest to prawdziwa księżniczka? 

− Czy dziewczyna okazała się prawdziwą księżniczką?

Koperta Włochy.
Włochy to państwo położone na Półwyspie Apenińskim. Swoim kształtem przypomina buta.
Stolicą Włoch jest Rzym na terenie, którego znajduje się państwo kościelne – Watykan, w którym
mieszka papież. Tradycyjne włoskie potrawy to spaghetti i pizza. Tradycyjny włoski taniec to
tarantella neapolitańska. Na należącej do Włoch wyspie Sycylii znajduje się wulkan Etna. Rodzic uczy dziecko powitania w j. włoskim: buongiorno (czyt. bondżorno) – dzień dobry.

Flagi w/w krajów

Rodzic prezentuje wagę szalkową. Wyjaśnia, że kiedyś do ważenia używano wagi szalkowej. Teraz używa się wag elektronicznych, które same potrafią obliczyć, ile trzeba zapłacić za towar. Ważenie jest prostsze, wygodniejsze i szybsze, niż kiedyś. Po jednej stronie  dziecko układa 1 kg cukru, po drugiej 1 kg mąki. Dziecko odczytuje informacje o wadze towaru na opakowaniu, obserwuje i analizuje zachowanie wagi. Następnie na jednej z szalek w miejsce towaru o wadze 1 kg rodzic kładzie np. kaszę w mniejszym opakowaniu. Poleca dziecku określić zachowanie szalek i wskazać, który produkt jest lżejszy, a który cięższy. Następnie dziecko odczytuje informację o wadze towaru na opakowaniu, np. kaszy w stugramowym woreczku. Dziecko przeprowadza szereg pomiarów z wykorzystaniem innych produktów spożywczych, np. jabłek, ziemniaków. Rodzic prosi, by dziecko zastanowiło się, w jaki sposób – nie posiadając odważników – można odważyć np. 1 kilogram?. (klocki - umowny symbol ważenia). Dziecko waży zabawki (samochody, lalki, misie…) na wadze skonstruowanej przez rodzica,porównując ich ciężar np. („miś jest lżejszy od lalki, bo idzie do góry”). Wymienia się spostrzeżeniami i uwagami. Wynik pomiarowy zapisuje rodzic na arkuszu.(np. miś - waży 4 klocki, 3 guziki).

− Co Olek, Ada i tata planowali z samego rana?

 − Dzięki czemu mogli podróżować palcem po całym świecie?

 − Jakie kontynenty były widoczne na globusie? 

 − Co wskazywał palec Olka? 

− Co wskazywał palec taty?

 − Gdzie chciała pojechać mama? 

− Co wspominała cały czas Ada? 

− Co wskazywał palec Ady?

– Gdzie ona chciała pojechać na wakacje?