Η δοκιμή της ολοκληρώθηκε με επιτυχία στην Ανταρκτική,  στην βάση Marambio. Η τοποθεσία επιλέχθηκε γιατί προσομοιώνει συνθήκες ανάλογες με αυτές που επικρατούν στον Άρη με δυνατούς ανέμους και μόνιμα «σκληρό» παγωμένο έδαφος.

«Ο Άρης είναι ένα μίγμα πολλών διαφορετικών περιβαλλόντων: συνδυάζει ερήμους,  θερμοκρασίες και ανέμους, όπως συμβαίνει και στην Ανταρκτική» , εξήγησε ο σχεδιαστής της στολής Πάμπλο ντε Λεόν, ο οποίος ειδικεύεται στην αεροδιαστημική μηχανική, μιλώντας στο πρακτορείο Reuters. «Είναι η πρώτη φορά που βγάζουμε την στολή από τα εργαστήρια και την δοκιμάζουμε σε πραγματικό περιβάλλον όπου επικρατούν ακραίες συνθήκες», πρόσθεσε.             

Πώς είναι φτιαγμένη η στολή

Η στολή (στη φωτο του Reuters), έχει την κωδική ονομασία NDX-1, κατασκευάστηκε με χρηματοδότηση της NASA και κόστισε 100.000 δολάρια! Αποτελείται από 350 διαφορετικά υλικά στα οποία συμπεριλαμβάνεται το κέβλαρ, το υλικό με το οποίο κατασκευάζονται τα αλεξίσφαιρα γιλέκα.

Έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί ανθρακονήματα για να περιοριστεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό το βάρος της στολής χωρίς όμως να περιοριστεί καθόλου η αντοχή της. Όποιος την φοράει μπορεί να κινείται με ασφάλεια σε συνθήκες πολικού ψύχους και ανέμων η ταχύτητα των οποίων αγγίζει τα 100 χλμ/ώρα.

Εδώ και δέκα χρόνια, ο συγκεκριμένος καθηγητής  κάνει έρευνα πάνω σ' αυτό το θέμα, εστιάζοντας μέχρι τώρα στην χρησιμοποιούμενη διαστημική στολή, το λεγόμενο Extravehicular Mobility Unit (EMU). Τα αποτελέσματα αυτά, που βασίζονται σε αναλυτικά μοντέλα του EMU, βοήθησαν στην εκπαίδευση των αστροναυτών και στον καλύτερο σχεδιασμό της κάθε διαστημικής αποστολής.

Είναι σχεδιασμένο για να δίνει τη δυνατότητα στους αστροναύτες που βρίσκονται π.χ. σε αποστολή στον Άρη, να περπατούν, να σκαρφαλώνουν σε πλαγιές, να μετακινούν βράχους και να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές για συλλογή και επεξεργασία στοιχείων, σε πραγματικό χρόνο.

Μετά την πραγματοποίηση επαφής κατά τη δεύτερη ημέρα της αποστολής, ο σταθμός εδάφους στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα έλαβε κάποια πακέτα από τους κόμβους δορυφόρους που περιείχαν δεδομένα σχετικά με την υγεία και την κατάσταση του κάθε δορυφόρου. Από τότε, οι δορυφόροι έχουν ολοκληρώσει σχεδόν όλους τους προγραμματισμένους στόχους της αποστολής τους, μεταξύ των οποίων τρεις τεχνολογίες «πρωτιές» για τα μικρά διαστημόπλοια: η διοίκηση ενός διαστημικού σκάφους χωρίς άμεση επαφή με το έδαφος αλλά με σύνδεση μέσω ενός διαστημικού δικτύου· αποστολή επιστημονικών δεδομένων από ένα κόμβο δορυφόρο στο δεύτερο δορυφόρο πριν από την αποστολή τους στο έδαφος· και αυτόνομη αναδιαμόρφωση του διαστημικού δικτύου επικοινωνιών χρησιμοποιώντας την ικανότητα των κόμβων να επιλέγουν αυτόματα κάθε μέρα ποιος δορυφόρος είναι ο καταλληλότερος για να χρησιμοποιηθεί ως αναμεταδότης εδάφους. Η αυτόνομη ικανότητα αναδιάρθρωσης βασίζεται στην ανταλλαγή βασικών παραμέτρων όπως η κατάσταση του δορυφόρου και η εγγύτητα κάθε δορυφόρου προς το σταθμό εδάφους. Η διασύνδεση των δορυφόρων αποτελεί σημαντικό ορόσημο στην ανάπτυξη αστερισμών από μικρά διαστημικά σκάφη για μελλοντικές υψηλής αξίας επιστημονικών και εξερευνητικών αποστολών.

Οι διαχειριστές στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα έχουν λάβει 663 πακέτα δεδομένων μέχρι σήμερα, που αποτελούνται από επιστημονικά και κατάσταση υγείας δεδομένα. Ο υπόλοιπος στόχος της αποστολής θα καλυφθεί μόλις τα διαστημικά σκάφη Κόμβοι λειτουργήσουν για 20 ημέρες σε τροχιά.

Οι Κόμβοι δορυφόροι σταδιακά απομακρύνονται μεταξύ τους και σύντομα αναμένεται να φθάσουν σε μια απόσταση όπου η ικανότητά τους να επικοινωνούν μεταξύ τους μειώνεται. Η προβλεπόμενη διάρκεια εργασιών της αποστολής είναι δύο εβδομάδες, αλλά οι Κόμβοι δορυφόροι αναμένεται να παραμείνουν σε τροχιά έως έξι μήνες. Η σταδιακή τροχιακή φθορά τους θα τους φέρει πίσω στην ατμόσφαιρα της Γης, όπου θα διαλυθούν.

Οι ραδιοερασιτέχνες από όλο τον κόσμο μπορούν να συμμετάσχουν στην αποστολή με την παραλαβή των πακέτων δεδομένων και την υποβολή τους στην ομάδα του σχεδίου. Μέλη της ερασιτεχνικής ραδιοκοινότητας από 8 διαφορετικές χώρες (Αργεντινή, Βραζιλία, Γερμανία, Ινδονησία, Ιαπωνία, Πορτογαλία, Ουρουγουάη, και Ηνωμένες Πολιτείες) έχουν ήδη υποβάλει πακέτα δεδομένων

Σε ένα κβαντικό τηλεσκόπιο το ένα από τα δύο φωτόνια θα κατέληγε στον ανιχνευτή, παράγοντας την εικόνα, ενώ το άλλο θα χρησίμευε για την παροχή περισσότερων πληροφοριών για το αντικείμενο, ξεπερνώντας τον περιορισμό του ορίου διάθλασης. Σύμφωνα με μία υπολογιστική προσομοίωση μάλιστα, η Κέλερερ έδειξε πως η ανάλυση της εικόνας βελτιώθηκε κατά έξι φορές, λαμβάνοντας υπόψη την κβαντική διεμπλοκή των εισερχόμενων φωτονίων.

Τον περασμένο μήνα μάλιστα, φυσικοί κατέφεραν να κατασκευάσουν σε εργαστήριο το πρώτο μικροσκόπιο που εκμεταλλεύεται αυτό το κβαντικό φαινόμενο, αυξάνοντας την ανάλυση της μεγεθυμένης εικόνας.

Η αστρονομία ωστόσο είναι μια πιο περίπλοκη υπόθεση, καθώς το φως από τα αντικείμενα δε μπορεί να το ελέγξει ο παρατηρητής, σε αντίθεση με το φως που χρησιμοποιείται εντός ενός εργαστηριακού μικροσκοπίου.

Για την ώρα η τεχνολογία για την παραγωγή κβαντικών τηλεσκοπίων βρίσκεται ακόμη σε πρώιμα στάδια και εναπόκειται στους επιστήμονες η παράκαμψη των πρακτικών δυσκολιών πριν απαντηθεί το ερώτημα για το αν τα κβαντικά τηλεσκόπια είναι το μέλλον της αστρονομίας, δεν παύει όμως να πρόκειται για μία ενδιαφέρουσα ιδέα.