Τα Μετέωρα αποτελούν, μετά το Άγιο ΄Ορος, το μεγαλύτερο και με συνεχή παρουσία από την εποχή της εγκατάστασης των πρώτων ασκητών μέχρι σήμερα μοναστικό σύνολο στον ελλαδικό χώρο. Από τις ιστορικές μαρτυρίες συμπεραίνουμε ότι οι μονές των Μετεώρων ήταν στο σύνολό τους τριάντα. Από τις τριάντα αυτές μονές οι έξι λειτουργούν έως σήμερα και δέχονται πλήθος προσκυνητών. Υπάρχουν όμως και πολλά μικρότερα μοναστήρια εγκαταλελειμμένα. Τα περισσότερα από αυτά είχαν ιδρυθεί στον 14ο αι. 

Η ονομασία Μετέωρα είναι νεότερη και δεν αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς. Το όνομά τους το οφείλουν στον Άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη, κτήτορα της μονής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Μεγάλο Μετέωρο), ο οποίος ονόμασε έτσι τον «πλατύ λίθο›, στον οποίο ανέβηκε για πρώτη φορά το 1344.

Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, οι πρώτοι αναχωρητές εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 12 αι. Στα μέσα του 14ου αι. ο μοναχός Νείλος συγκέντρωσε τους μοναχούς που ζούσαν απομονωμένοι σε σπηλιές των βράχων, γύρω από την σκήτη της Δούπιανης οργανώνοντας έτσι τον μοναχισμό στα Μετέωρα. 

Η κατάκτηση της Θεσσαλίας από τους Οθωμανούς Τούρκους (1393) και η βαθμιαία κατάρρευση και τελική πτώση της βυζαντινής αυτοκρατορίας επέφεραν κατά το 15ο αι. κάμψη στη μοναστική ζωή των Μετεώρων.
Κατά το τελευταίο τέταρτο του 15ου αι. παρατηρείται ανάκαμψη, που σηματοδοτείται από τη ίδρυση της μονής της Αγίας Τριάδας (1475/76) και την τοιχογράφηση του παλαιού καθολικού του Μεγάλου Μετεώρου (1483).

Η ακμή των Μετεώρων θα συντελεστεί τον επόμενο αιώνα, κατά τον οποίο ιδρύονται νέα μοναστήρια, ανεγείρονται νέα καθολικά και άλλα μοναστηριακά κτίσματα, τα περισσότερα από τα οποία κοσμούνται με εξαιρετικής τέχνης αγιογραφίες.
Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας στη Θεσσαλία (1393-1881) τα μετεωρίτικα μοναστήρια λειτούργησαν ως τόποι ελπίδας. Στις αρχές του 19ου αι. τα στρατεύματα του Αλή-Πασά, επέφεραν καταστροφές και λεηλασίες σε πολλά από αυτά (Μονή Υπαπαντής, Μονή Αγίου Δημητρίου κ. ά.).

Τα έξι επισκέψιμα μοναστήρια των Μετεώρων, είναι σήμερα αναστηλωμένα και με συντηρημένο στο μεγαλύτερο μέρος τους τον τοιχογραφικό τους διάκοσμο.
 Το 1989 η Unesco ενέγραψε τα Μετέωρα στον κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ως ένα ιδιαίτερης σημασίας πολιτιστικό και φυσικό αγαθό.

Συντάκτης
Λ.Δεριζιώτης, αρχαιολόγος

Ο βράχος που αναφέρεται με το όνομα Ρουσάνου κατοικήθηκε από τις αρχές του 16ου αι. και σ΄αυτόν ιδρύθηκε μονή κατά τον 14ο αι. Το μοναστήρι όμως πήρε τη σημερινή του μορφή στα μέσα του 16ου αι, όταν οι αδελφοί Ιωάσαφ και Μάξιμος από την Ήπειρο στα πλαίσια της γενικής ανακαίνισης της μονής to ξαναέκτισαν.

Το καθολικό που κτίστηκε, από τους Γιαννιώτες αδελφούς το 1545, και αγιογραφήθηκε, επί ηγουμένου Αρσενίου το 1560, είναι αφιερωμένο μέχρι και σήμερα στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, αλλά τιμάται και στη μνήμη της Αγίας Βαρβάρας.

Η μονή αποτέλεσε καταφύγιο κατατρεγμένων ατόμων και οικογενειών κατά τις διάφορες ιστορικές περιπέτειες του έθνους. Κατά το 19ο αι. το μοναστήρι παρήκμασε και περιέπεσε σε ερημητήριο για τους μοναχούς της μονής Βαρλαάμ. Σήμερα μετά την αναστήλωσή της, κατά την δεκαετία του 1980, από την Αρχαιολογική Υπηρεσία λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι.

Η ανάβαση στη μονή αρχικά γινόταν με ανεμόσκαλα ενώ σήμερα γίνεται με τη βοήθεια κλίμακας και δύο στερεών γεφυρών.

Το κτηριακό συγκρότημα καλύπτει ολόκληρο το πλάτωμα της κορυφής του απότομου βράχου. Η μονή αποτελείται από ένα τριώροφο συγκρότημα, με το καθολικό και κελλιά στο ισόγειο και με χώρους υποδοχής (αρχονταρίκι), άλλα κελλιά και βοηθητικούς χώρους στους άλλους δύο ορόφους.

Το καθολικό της μονής που κτίστηκε το 1545 είναι ένας σταυροειδής, δικιόνιος, αγιορείτικου τύπου ναός με λιτή, ένα σχεδόν τετράγωνο χώρο που καλύπτεται με ελαφρά ελλειψοειδή θόλο.

Ο ζωγραφικός διάκοσμος του καθολικού έγινε το 1560 και αποτελεί χρονικά αλλά και από άποψη ποιότητας ένα από ωριμότερα ζωγραφικά σύνολα της ακμής της "Κρητικής Σχολής".

Συντάκτης
Λάζαρος Δεριζιώτης, αρχαιολόγος

Η Καστοριά απέχει από την Αθήνα 482 χλμ. και θα φτάσετε μέσω της εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας και κατόπιν μέσω Τρικάλων, Καλαμπάκας και Γρεβενών.

Η Καστοριά δεν είναι εύκολη πόλη. Το κρύο είναι τσουχτερό, οι δρόμοι της είναι μπερδεμένοι και η λίμνη δεν σε βοηθάει στον προσανατολισμό.
Πόσες φορές χάθηκα στα στενά της δρομάκια! Και κάθε φορά που ανακάλυπτα τη λίμνη και πίστευα ότι είχα βρει το δρόμο μου, συνειδητοποιούσα ότι βρισκόμουν μπροστά σε ένα ακόμη κομμάτι της που δεν είχα ξαναδεί.

Η λίμνη Ορεστιάδα έχει ανακηρυχθεί από το υπουργείο Πολιτισμού μνημείο φυσικού κάλλους. 

Η δε Καστοριά εισβάλλει σε αυτήν, χτισμένη στο διάσελο μιας χερσονήσου, ενώ οι δύο πλευρές της λίμνης που συναντά συνιστούν τη νότια και τη βόρεια παραλία.

Η παλιά πόλη

Αφήνω τη λίμνη και χάνομαι (μεταφορικά και κυριολεκτικά) στην παλιά συνοικία της πόλης, το Ντολτσό.

Δεκάδες αρχοντικά διαδέχονται το ένα το άλλο, άλλα ερειπωμένα και ένα βήμα πριν από την κατάρρευση και άλλα αναστηλωμένα και περήφανα. 

Χάρη σε αυτά τα αρχοντικά αλλά και στους περίπου 70 ναούς (βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς), η Καστοριά αποτελεί προορισμό για ιστορικούς και ερευνητές. Ο πλούτος της πόλης σε μνημεία δεν έχει εκτιμηθεί ακόμα στο σύνολό του. Οι επιστήμονες κυκλοφορούν ανάμεσα στα χαλάσματα, κοιτώντας με επιμονή τους τοίχους και ελπίζοντας να ξύσουν το σοβά και να αποκαλύψουν μια τεράστια τοιχογραφία. Ονειρεύονται να ανοίξουν μια παλιά υπόγεια πέτρα και να ανακαλύψουν παλιούς θησαυρούς και οικογενειακά φυλαχτά.

Η αναστήλωση των αρχοντικών γίνεται πάντα με σεβασμό στην παράδοση και την ιστορία του κτιρίου, με ειδικούς μελετητές, αρχιτέκτονες και διακοσμητές που γνωρίζουν τη μακεδονίτικη και ειδικά την καστοριανή αρχιτεκτονική. Μάλιστα, κάποια από τα αρχοντικά έχουν μετατραπεί σε παραδοσιακούς ξενώνες.

Η ιστορία της γούνας
Η ιστορία της γούνας στην Καστοριά μάς γυρνάει πίσω στον 16ο αιώνα. Από τότε και μέχρι περίπου τη δεκαετία του 1980, η πόλη πλούτιζε από την παραγωγή και την εμπορική εκμετάλλευσή της. Καραβάνια φορτωμένα ξεκινούσαν από την Καστοριά και διέσχιζαν όλη την Ευρώπη, διαμοιράζοντας τις πολύτιμες γούνες. Οι εμπορικοί οίκοι των Καστοριανών ανά τον κόσμο πλήθαιναν, οι γουναράδες γίνονταν πιο πλούσιοι και η φήμη της καστοριανής γούνας κατακτούσε όλο τον κόσμο.

Τότε ήταν που άρχισαν να χτίζονται τα πλούσια αρχοντικά που χαρακτηρίζουν σήμερα την πόλη. Στο ισόγειο ήταν η κατοικία και πολλές φορές στον πρώτο όροφο λειτουργούσε το εργαστήριο σε μορφή οικοτεχνίας - αυτό τουλάχιστον ίσχυε για τους μικρούς παραγωγούς. Το αποκορύφωμα ήταν τη δεκαετία του 1970, όταν λειτουργούσαν 6.000 μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις στην περιοχή και απασχολούσαν περίπου 15.000 εργάτες.

 Τότε οι Καστοριανοί ήταν στις πρώτες θέσεις στις λίστες με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα, όχι μόνο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

 Ο κατήφορος άρχισε τη δεκαετία του 1980 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η παγκόσμια οικονομική κρίση, η άνοδος της κινεζικής αγοράς αλλά και τα οικολογικά κινήματα εναντίον της γούνας έφεραν την πτώση της ζήτησης.
Σήμερα, η αγορά έχει συρρικνωθεί αρκετά, αν και ακόμα κυκλοφορούν στην πόλη αρκετοί επισκέπτες από τις μακρινές χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Αποσπάσματα από την Εφημ. Καθημερινή, Λίνα Καπετάνιου

2)  Μικρολίμνη
3)  Άγιος Γερμανός
4)  Άγιος Αχίλλειος
5)  Ψαράδες


 Πηγή: www.lifo.gr

Παράλληλα με τις όχθες του ποταμού Σακουλέβα βρίσκονται τα εναπομείναντα νεοκλασικά αρχοντικά της Φλώρινας, δείγματα αρχιτεκτονικής των περασμένων αιώνων και δυνατά στοιχεία του τοπικού πολιτισμού. Δυστυχώς πολλά απ' αυτά καταστράφηκαν απ' το βομβαρδισμό της 28/7/1944. Οικοδομούνται κυρίως κατά τηνς περίοδο 1920-30, από έλληνες αρχιτέκτονες όπου τα πρότυπά τους είναι ευρωπαϊκά ή βαλκανικά.Οι τύποι των κτιρίων είναι α)με υπόγειο, δωμάτια στο ισόγειο,εσωτερική σκάλα και βεράντα με πεσσούς, β)διώροφα με δωμάτια πάνω και κάτω,υπόγειο και εξώστη, γ)στον όροφο κατοικία ενώ στο ισόγειο λειτουργεί κατάστημα, σκάλα για τον όροφο εκλεκτιστικού ρυθμού. Τα ταβάνια τους εσωτερικά διακοσμούνται με γύψινους ρόδακες, ανθέμια και γιρλάντες.

 

 Η  Στέγη Φιλοτέχνων Φλώρινας ξεκινά το έργο της το 1975 επικεντρώνοντας  την δράση της στα  εικαστικά δρώμενα της χώρας σε μια  γεωγραφική γωνιά που διέθετε μια εικαστική ιδιαιτερότητα που ο καθένας  σήμερα την αναγνωρίζει. Οι πρώτες σκέψεις για την δημιουργία μιας αξιόλογης συλλογής αποδίδουν χάρη στις προσπάθειες του καθηγητή της Α.Σ.Κ.Τ Αθήνας γλύπτη Δημήτρη Καλαμάρα. Εμπνευστές και πρωτεργάτες  μαζί με τον Δημήτρη Καλαμάρα, οι  Φλωρινιώτες καλλιτέχνες:  Στερίκας Κούλης, Ηλίας Βυζάντης, Θέμης Μηλώσης, Κωστάκης  Λούστας, Νικόλας Δογούλης, Βασίλης Κύρκος, Δημήτρης Μπέσσας, Θανάσης Μηνόπουλος, Γιάννης Αντωνιάδης, Γεώργιος Κόρας, Βασίλειος Μιχαήλ  καθώς και φιλότεχνοι πολίτες όπως οι: Παύλος Στεφανίδης, Παναγιώτης Γιασημακόπουλος, Τσώκας Νικόλαος, Γιώργος Λαβασίδης,  Γρηγόρης Καραφύλλης, Σπύρος Αλεξίδης, Δημήτριος Τσούκας, Δημήτριος Θωίδης, Βασίλειος Βαγουρδής, Αναστάσιος Βασιλείου κ.α.

Το 1977 με ένα μικρό αριθμό έργων της Εθνικής Πινακοθήκης εγκαινιάζεται το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε ένα οίκημα της Γεωργικής Σχολής και την επόμενη χρονιά, τέσσερις δάσκαλοι της Ελληνικής τέχνης,  ο Ν. Χ’’Κυριάκος Γκίκας, ο Δ. Μυταράς, ο Π. Τέτσης, και ο Δ. Κοκκινίδης παρουσιάζουν έργα τους. Η έκθεση αυτή προδιαγράφει και σηματοδοτεί έκτοτε το πλαίσιο και τις δράσεις του Μουσείου που κύρια πρόθεση είναι η σύγχρονη ποιοτική δημιουργία. Ακολουθούν συνεργασίες με τα σημαντικότερα εικαστικά κέντρα της χώρας και στις αίθουσες του Μουσείου παρουσιάζονται τα έργα των σημαντικότερων σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών.

      Από την ίδρυση της ακόμα η Στέγη Φιλοτέχνων Φλώρινας εγκαινιάζει τον θεσμό των Συμποσίων σε μια προσπάθεια να φέρει σε επαφή το φιλότεχνο κοινό της πόλης με την  «κλασσική τέχνη» αλλά και  τις σύγχρονες εικαστικές  αναζητήσεις. Το 1985 η Στέγη Φιλοτέχνων Φλώρινας ιδρύει την Πινακοθήκη Καλλιτεχνών Φλώρινας που φιλοξενεί τα έργα των Φλωρινιωτών Καλλιτεχνών εντάσσοντας έτσι στη δράση της και τη ντόπια καλλιτεχνική δημιουργία. Από το 1993 η Πινακοθήκη Καλλιτεχνών Φλώρινας στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό κτίριο του ΟΣΕ το οποίο πρόσφατα συντηρήθηκε και είναι έτοιμο πλέον  να παρουσιάσει την συλλογή των 120 έργων του. Ταυτόχρονα, η ίδρυση της Εικαστικής Βιβλιοθήκης που σήμερα αριθμεί 6.000 εικαστικούς τόμους και η λειτουργία του Εικαστικού Εργαστηρίου, καθιστά το Μουσείο ένα από τα σημαντικότερα  επαρχιακά εικαστικά κέντρα προσανατολισμένο στις σύγχρονες απαιτήσεις ενός  τέτοιου χώρου όπου παράλληλα τονίζει και αξιοποιεί τον εκπαιδευτικό του χαρακτήρα.

      Το 1995, το Μουσείο αποκτά  τη συλλογή «Φόρος τιμής στον Γκρέκο» που σχηματίσθηκε από τις δωρεές Ελλήνων καλλιτεχνών για την απόκτηση του έργου  « Άγιος Πέτρος» του El Greco από την Εθνική Πινακοθήκη και έτσι ενδυναμώνει το σύγχρονο χαρακτήρα της συλλογής του Μουσείου με 137 νέα έργα. Η δραστηριότητες που αναπτύσσονται συνεχώς για  35 χρόνια καθιστούν  το Μουσείο ευρύτερα γνωστό και γίνεται έτσι  ένα από τα σημαντικότερα και εγκυρότερα εικαστικά κέντρα της χώρας. Ανάμεσα στα 600 περίπου έργα που αριθμεί σήμερα η συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, βρίσκονται έργα των σημαντικότερων σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών.
Πηγή: Δήμος Φλώρινας
Ιστοσελίδα Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης: https://www.facebook.com/mstflorina/

Στερίκας Κούλης

Περπάτημα σε δάση οξιάς γεμάτα μανιτάρια, παιχνίδια με το χιόνι πλάι σε εντυπωσιακά αρχοντικά, εκλεκτά κρασιά από ονομαστούς αμπελώνες, κανό στη λίμνη Ζάζαρη, συναντήσεις με... αρκούδες και λύκους. 
 

   

Το Νυμφαίο, 28 χλμ. από τη Φλώρινα, δεν είναι μόνο ένα χωριό-πρότυπο, αλλά και ένας τόπος όπου τα ενδιαφέροντα δεν έχουν τελειωμό. Χτισμένο σε υψόμετρο 1.346 μ., δεν παρουσιάζει ούτε μία παραφωνία: Οι αναστηλώσεις των αρχοντόσπιτων είναι άψογες, τα καλντερίμια αψεγάδιαστα. Φρόντισαν για όλα οι Βλάχοι κάτοικοί του με πρωτεργάτες τον Νίκο Μέρτζο και τον Γιάννη Μπουτάρη, που αποφάσισαν τη δεκαετία του 1990 όχι μόνο να ζωντανέψουν το χωριό, αλλά και να το κάνουν από τα πιο όμορφα και πιο τουριστικά της Ελλάδας.

Οι φήμες θέλουν το Νυμφαίο να είναι ένα από τα ομορφότερα χωριά της Ελλάδας –το δε περιοδικό Voyager διεξήγαγε και δημοψήφισμα που το αποδεικνύει. Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί το παρουσιάζουν ως ένα από τα δέκα ομορφότερα χωριά της Ευρώπης, ενώ στον παγκόσμιο διαγωνισμό της Unesco διεκδικεί το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη για την άριστη διαχείριση πολιτιστικού αποθέματος και φυσικού περιβάλλοντος.

Ο διατηρητέος παραδοσιακός οικισμός του Νυμφαίου στο ανατολικό Βίτσι του Νομού Φλώρινας, βρίσκεται σε ένα αλπικό τοπίο που κόβει την ανάσα. Η αμφιθεατρική του θέση στο βουνό δίνει στον επισκέπτη την δυνατότητα να αγναντεύει κάθε άκρη του χωριού, καθώς και το γύρω γεωφυσικό τοπίο με τις πλατιές λίμνες, όπως η Βεγορίτιδα, και τα καταπράσινα λιβάδια.

2013: Αναλαμβάνει την αγιογράφηση του παρεκκλησίου της Αγίας Βαρβάρας στην Ιερά Μονή Ρουσάνου, στα Μετέωρα.

http://vlasiostsotsonis.gr/el/bio.html
http://vlasiostsotsonis.gr/el/studio.html

Κτίστηκε το 1928 σε σχέδια που έφερε από τη Σουηδία ο Νυμφαίος ευεργέτης Ι. Νίκου, με δωρεά του ιδίου. Μέχρι το 1941 στο κτίριο λειτούργησε το Ημιγυμνάσιο και μέχρι το 1980 το Δημοτικό. Έχουν γίνει εργασίες συντήρησης. Από το 1980 έχει παύσει να λειτουργεί.

Στον οικισμό Νυμφαίο βρίσκεται το μεγαλύτερο και πλουσιότερο αρχοντικό, του Μίχα, χτισμένο το 1867 και τριώροφο με πελεκητή πέτρα.Στο σπίτι του είχε εγκαταστήσει ο Παύλος Μελάς το διευθυντικό κέντρο του Μακεδονικού Αγώνα.Τα πέτρινα αρχοντόσπιτα με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, άψογα συντηρημένα υψώνονται μέσα στους ατμούς. «Είναι το παλαιότερο σπίτι στο Νυμφαίο. Χτίστηκε το 1837», μας λέει ο Γιάννης Παπαδόπουλος δείχνοντάς μας το επιβλητικό αρχοντικό του Νικολάου Τσίρλη (αδελφού του Μίχα εφένδη). «Οι απόγονοι το συντηρούν, έρχονται τα καλοκαίρια.» Βλέπουμε με δέος το γεμάτο αστική πολυτέλεια εσωτερικό. Διακοσμημένα ταβάνια, τοιχογραφίες -αρχαίοι φιλόσοφοι, αγάλματα, πυραμίδες, φυτικά μοτίβα- βελέντζες και υφάσματα σε χτυπητά χρώματα, παλιά έπιπλα. Το ξεχωριστό αισθητικό χαρακτηριστικό στα νεβεσκιώτικα αρχοντικά είναι αυτές οι θαυμάσιες ζωγραφικές διακοσμήσεις, οι εκπληκτικές νεοκλασικές τοιχογραφίες, οι οποίες μιμούνται σκηνές και τοπία από τη Μυθολογία και πολλά γνωστά αγάλματα της αρχαιότητας, εικόνες που μετέφεραν στα αρχοντικά τις κλασικές, νεοκλασικές και art nouveau τάσεις που επικρατούσαν τότε στην Ευρώπη.
Πηγές:
http://www.visitwestmacedonia.gr/el/politismos-florina/arxontika-florinas
http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=20057
http://www.artmag.gr/art-history/art-history/item/815-art-nouveau

 Βλάχοι αργυροχρυσοχόοι από τις ερημωμένες από τους Τούρκους βλάχικες μητροπόλεις Μοσχόπολη και Νικολίτσα και για τρεις αιώνες συνολικά, το χωριό γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα αργυροχρυσοχοΐας στα Βαλκάνια Οι Νιβεστιάνοι πουλούσαν τα ασημικά τους σε όλη την Ευρώπη και τη Ρωσία, ταξίδευαν και έφτιαχναν μαγαζιά στο εξωτερικό. Αργότερα πολλοί θα ασχοληθούν με το εμπόριο του καπνού και του βαμβακιού και κυριολεκτικά θα θησαυρίσουν. Αυτοί οι εύποροι Νυμφαιώτες δημιούργησαν εκτός από τεράστια περιουσία και ένα υψηλό πρότυπο ζωής, τόσο για τους ίδιους όσο και για τον τόπο τους, το χωριό τους και την πατρίδα τους. Ήταν δηλαδή εκτός από εύποροι και ευπατρίδες.
Πηγή:
https://www.vlahoi.net/vlahoxoria/nimfaio-florinas

Το Νυμφαίο όμως δεν είναι μόνο κτίρια, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι αυτά, αλλά και θαλλερή φύση.

ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ
Και το σύμβολο της ελληνικής φύσης είναι το πιο μεγαλόπρεπο και πιο απειλούμενο ζώο της, η καφέ αρκούδα.

Και εδώ μπορεί να δει κανείς αυτά τα ζώα από κοντά. Αρκούδες που χρησιμοποιούσαν οι αρκουδιάρηδες για να δίνουν παραστάσεις και να βγάζουν «δίσκο» περιθάλπονται τώρα στο ευρωπαϊκό κέντρο περίθαλψης από την οργάνωση Αρκτούρος
(www. arcturos.gr) σε περιφραγμένη περιοχή.

Φτάνει ως εκεί από το χωριό ένα πλακόστρωτο, σύντομο, μονοπάτι μέσα στο δάσος οξιάς, από τις ωραιότερες πεζοπορικές διαδρομές.

 

Ξεχάσαμε ότι το Νυμφαίο έχει κι άλλο ένα όνομα, μα το ίδιο το χωριό σου το θυμίζει καθώς τριγυρίζεις στα σοκάκια του. Μια επιδρομή ληστών από την Αλβανία και η σθεναρή αντίσταση των κατοίκων του άφησαν πίσω και ένα αρβανίτικο όνομα: Νέβεσκα, που πάει να πει «σαν εμάς δεν έχει»...
Πηγή: http://vlahofonoi.blogspot.gr/2011/04/blog-post_24.html

Χρήσιμη πηγή: http://www.elladosperiigisis.gr/index.php/2005/197-taxidia-stin-alli-ellada-z-2005/434-makedonia-florina-drosopigi-nimfeo

Το Ανταρτικό (ή και Αντάρτικο) είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βαρνούντα  και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Π.Ε. Φλώρινας. Το 19ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στο χωριό πολλές οικογένειες Ηπειρωτών, καθώς και Ελλήνων από την περιοχή της Δίβρης. Το Ανταρτικό ανήκει στον δήμο Πρεσπών και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 135 κάτοικοι. Ο οικισμός του Ανταρτικού έχει ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και είναι ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός και με έκπληξη συναντά κανείς μεγάλη ποικιλία αρχιτεκτονικών τύπων. Συναντούμε τα απλά λαϊκά κτίρια της παράδοσης, τη χαρακτηριστική μετεξέλιξή τους στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ο αιώνα με σαφείς νεοκλασικές επιρροές και τέλος μεγάλο αριθμό εκλεκτιστικών κτισμάτων, με πλήθος μορφολογικών και διακοσμητικών στοιχείων, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα λιθανάγλυφα που συναντούμε σε πολλά κτίρια. Για τα περίφημα "αρχοντικά της λάσπης" που βρίσκονται στον οικισμό αξιοποήθηκαν υλικά του άμεσου περιβάλλοντος: πέτρα, πλιθιά, δέντρα και καλάμια.

Πηγή: http://www.visitwestmacedonia.gr/el/politismos-florina/arxontika-florinas




          Συνεχίζοντας λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, πηγαίνοντας προς τη Μικρή Πρέσπα, υπάρχει η τοποθεσία Περβάλι.   Η καλύτερη θέα προς τις Πρέσπες, η επονομαζόμενη «πόρτα», αφού από εδώ θα παρατηρήσεις το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής και θα πάρεις μια πρώτη γεύση γι' αυτό που θα ακολουθήσει.
Πηγή: www.lifo.gr 

Πηγή: www.lifo.gr