Μ.Α.

Μ.Μ. – Γ.Φ.

       Λ.Μ. – Γ.Κ.

-        Είσαι μωρό, δεν μπορείς να περπατήσεις! του λένε

Ο Νίκος στεναχωριέται και κλαίει. Ο φίλος του ο Μάριος έρχεται και τον βοηθάει. Είναι ωραίο να έχεις πλάι σου κάποιον που σε στηρίζει!

Κ.Δ.

Κάποια στιγμή σταμάτησα να γελάω. Ένιωθα σαν ένα άψυχο αντικείμενο. Φέτος ήρθε μια νέα μαθήτρια που τη λένε Φαίδρα. Η Φαίδρα είχε ένα κάψιμο στο πρόσωπό της και τα παιδιά την κορόιδευαν. Αλλά η Φαίδρα αντιδρούσε και τους έλεγε ότι αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό, είναι μπούλινκ. Όταν είδα ότι η Φαίδρα υπερασπιζόταν τον εαυτό της, πίστεψα ότι κι εγώ μπορώ.

Την επόμενη μέρα είπα στα παιδιά ότι αυτό που κάνουν δε μου αρέσει. Μου ζήτησαν συγγνώμη. Η ζωή μου καλυτέρευσε και σήμερα περνάω πάρα πολύ ωραία στο σχολείο.

Ε.Μ.

Τμήματα Β, Δ γυμνασίου και Δ Λυκείου

-Γιατί Βασίλη μου συνεχίζεις να μη βάζεις μπουκιά στο στόμα σου? Έχεις γίνει πετσί και κόκκαλο.

-μαμά , δε μπορώ να φάω, με πονάει η κοιλιά μου.

-μα… φάε έστω και λίγο..

…Σιωπή…

-        Μαμά, είναι ανάγκη να πάω σχολείο?

-        Έχει συμβεί κάτι με κάποιο παιδί?

-        Όχι, όχι!! Καλά φεύγω γιατί θα αργήσω...

Μετά από αυτό το διάλογο, η μαμά αποφασίζει να παρακολουθήσει το παιδί της διακριτικά στο πρώτο διάλλειμα χωρίς να του αναφέρει κάτι.

Χτυπώντας το κουδούνι, η μαμά βλέπει το Βασίλη να κάθεται μόνος του σε  μια γωνία και να τρώει το κολατσιό του.

Μια ομάδα παιδιών τον πλησιάζει και αρχίζει να τον κοροϊδεύει!

-        Ε! Κοντέ κοκκαλιάρη, γιατί δε τρως να βάλεις λίγο κρέας πάνω σου?, λέει ένα ψηλό μελαχρινό αγόρι.

-         Θα έρθεις στην εκδρομή και εσύ?, τον ρωτά ένα άλλο αγόρι από την παρέα

-        Ναι, θα έρθω..

-        Τι? Θα έρθεις και εσύ μαζί μας? θα μας χαλάσεις τη διάθεση

Η μητέρα στενοχωρημένη και απελπισμένη σκέπτεται το αμέσως επόμενο βήμα για να βοηθήσει  τον Βασίλη . Όσο σκέπτεται όμως, βλέπει ότι δυο παιδιά παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους…

Ένα κορίτσι από την τάξη του, η Μαρία, πλησιάζει την παρέα με σταθερό βήμα. Δίπλα της στέκεται ο Γιάννης, που μέχρι τότε παρακολουθούσε σιωπηλός.

-Σταματήστε τώρα, λέει η Μαρία. Δεν είναι αστείο αυτό που κάνετε.

-Ναι, συμπληρώνει ο Γιάννης. Αν δεν έχετε κάτι καλό να πείτε, καλύτερα να φύγετε.

Τα παιδιά της παρέας κοιτάζονται μεταξύ τους αμήχανα. Δεν είχαν συνηθίσει κάποιος να τους μιλάει έτσι. Χωρίς να απαντήσουν, απομακρύνονται σιγά σιγά.

Ο Βασίλης σηκώνει διστακτικά το βλέμμα του.

-Ευχαριστώ… ψιθυρίζει.

-Δεν έκανες τίποτα λάθος, του λέει η Μαρία χαμογελώντας. Θες να κάτσουμε μαζί;

Ο Βασίλης κουνάει καταφατικά το κεφάλι. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν ένιωθε μόνος.

Η μητέρα του, που παρακολουθούσε από μακριά, ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα — αυτή τη φορά όμως από ανακούφιση. Κατάλαβε πως δεν ήταν μόνο το παιδί της που χρειαζόταν βοήθεια, αλλά και το σχολείο έπρεπε να γίνει ένας χώρος πιο ασφαλής για όλα τα παιδιά.

Το ίδιο απόγευμα, μίλησε με τον δάσκαλο. Τις επόμενες μέρες, η τάξη έκανε συζητήσεις για το πώς νιώθει κάποιος όταν τον κοροϊδεύουν, για τη σημασία του σεβασμού και της αποδοχής.

Σιγά σιγά, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν.

Ο Βασίλης άρχισε να τρώει λίγο περισσότερο, να χαμογελά ξανά και να ανυπομονεί —έστω και λίγο— για το σχολείο.

Και εκείνα τα δύο παιδιά, η Μαρία και ο Γιάννης, έγιναν ένα μικρό αλλά σημαντικό παράδειγμα για όλους:

Πως το μπουλινγκ δεν σταματά όταν κάποιος υποφέρει σιωπηλά… αλλά όταν κάποιος βρίσκει το θάρρος να πει:

«Φτάνει πια.»