Voor mij wijkt iemand af van de normale norm als die persoon niet in staat is om voor zichzelf te kunnen zorgen en alle gewone dagelijkse dingen niet kan uitvoeren.

Ik probeer mensen te helpen waar zij die nodig hebben in het dagelijks leven. Ik behandel ieder persoon met respect en zou iemand dus niet anders gaan behandelen als diegene anders is. In dit geval dus niet ‘normaal’ is.

Op donderdag 21 september heb ik een bezoek gebracht aan het Flevohuis in Amsterdam. In het Flevohuis zijn verschillende woningen voor mensen met met dementie maar ook is er een logeerkamer, revalidatieklinieken en een kliniek voor psychische en sociale ondersteuning. Het Flevohuis beschikt over verpleegkundigen, fysiotherapeuten, ergotherapeuten, psychologen, logopedisten en maatschappelijk werkers. Tijdens het werkbezoek heb ik verhalen gehoord over het werk van een wijkverpleegkundige, een ergotherapeut , een fysiotherapeut en van een maatschappelijk werkster. Ook was er een casemanager over dementie aanwezig. Een casemanager is een begeleider voor mensen met dementie maar is er ook voor de client zijn naasten.

De verpleegkundige verricht verschillende taken. Zoals het begeleiden van clienten met lopen en bewegen. De verpleegkundige helpt de clienten met wassen die dit niet meer zelfstandig kunnen doen. Ook zorgt de verpleegkundige ervoor dat de clienten hun medicatie toegediend krijgen. Verder helpt de verpleegkundige met wondverzorging, begeleiden van diabetes en injecties.

Ik vond het erg interessant om het verhaal aan te horen van de mensen die in de praktijk werken. Ik heb veel nieuwe informatie gekregen van de wijkverpleegkundige die al een aantal jaar in de wijkverpleging werkt. Het enige beeld wat ik had van de wijkverpleging was mensen wassen en helpen opstaan uit bed en lopen. Maar na dit bezoek in het Flevohuis weet ik nu dat je als verpleegkundige veel meer taken uitvoert in de wijkverpleging. Verder wist ik nog niet dat je veel contact heb met de naasten van een client.