Dit probleem is volgens mij mede ontstaan doordat de reguliere weg naar de juiste hulpvorm stropt. Daar zijn de wachtlijsten veel te lang, hierdoor ontstaan er crisissen in de gezinnen die aan het wachten zijn. 

Mede door dit fenomeen hebben we al de ervaring dat er door verwijzers niet meer wordt aangemeld bij de toegangspoort maar “gewacht” wordt op een crisis om alsnog ergens residentieel binnen te geraken. Ikzelf noem dit de bypass die hulpverleners gebruiken om toch ergens hulp te bieden aan hun gezinnen. Iedereen beseft dat dit eigenlijk niet kan, daarnaast wil elke hulpverlener ook helpen en gaat deze actief op zoek naar alternatieven, goed beseffend dat dit niet de juiste weg is. Jouw cliënt niet helpen is echter ook heel frustrerend. Dit mechanisme doet zich momenteel jammer genoeg voor met het dichtslibben van het crisisaanbod tot gevolg. 
 Volgens mij kan het probleem dus niet worden verholpen door enkel te kijken naar de werking van het crisismeldpunt. Volgens mij is dit ok. De oorzaak van het dichtslibben is het gevolg van het te geringe aanbod. 

Daarnaast wil ik ook meedenken hoe we lange crisistrajecten haalbaar kunnen maken voor begeleiders en organisaties.

Om binnen een crisis van een bestaand dossier of een nieuw dossier een traject te faciliteren hebben we nood aan partners binnen de jeugdhulp. Crisisopvang is hier dikwijls een belangrijke schakel om op korte termijn de veiligheid te borgen én terug ruimte te krijgen om professionele partners en natuurlijk netwerk te engageren in functie van een vervolgtraject.

Voorafgaand aan de crisis zijn er vaak veel verhaallijnen die dan leiden tot...ook dit moeten we bekijken. 

We moeten er iets aan doen