Deze vakantie heb ik een boek gelezen waar ik graag wat over wil vertellen. Het boek heet: Honderd uur nacht van Anna Woltz. De eerste druk was in 2014. Het wordt verteld vanuit een ik-perspectief en het thema is opgroeien en zelfstandig worden. 

In het begin vond ik het boek een beetje verwarrend, want je begint meteen met een actie waar je de context nog niet van weet. Zoals in de eerste paar bladzijdes waar ze op het vliegveld van Nederland staat en bang is dat iemand haar herkent van het internet (p.9, p.11).  

Later kwam ik er meer in en vond ik het boek spannend, omdat door een orkaan het water en de stroom uitvallen (p.104, p.107). 

Het hoofdpersonage is een veertienjarig meisje uit Nederland genaamd Emilia. Emilia is een meisje dat in het begin vol zit met boosheid, ze denkt de hele tijd na over wat haar vader heeft gedaan. Maar ze kropt de woede op. Op een dag besluit ze haar boze gedachten uit te voeren en vliegt ze alleen naar New York. Daar komt ze meer los en laat uiteindelijk haar boosheid goed horen.

Dat gebeurt hier: “Ik ben nog...lichtgevend lévend gevoeld.” (p.162-163)

Emilia stapt uit een taxi in New York op weg naar haar gehuurde kamer. Het lijkt alsof ze een filmset opstapt. Ze ziet bomen met vlammende herfstkleuren, vijf verdiepingen hoge huizen en twee meisjes die zeker modellen zijn. Om haar heen is New York absurd luidruchtig. Vanuit drie verschillende kanten hoort ze sirenes en overal wordt er getoeterd: lang, kort en vaak onafgebroken. Ze hoest nadat een truck met vieze uitlaatgassen voorbijkomt. (p.28-29) 

Vandaag zal ik wat vertellen over de tijden van het boek, bijvoorbeeld wanneer het verhaal zich afspeelde en hoelang het boek is.

De verteltijd van het boek is tweehonderdveertien bladzijdes. Het verhaal speelt zich af rond november 2012 voor en tijdens orkaan Sandy. De vertelde tijd is ongeveer twee tot drie weken. Dit werd niet heel duidelijk aangegeven. Het opbouwen van het verhaal is chronologisch, er zijn dus geen flashbacks en flashforwards aanwezig. 

Ik ben erg dankbaar dat er lezers zijn die tot dit bericht zijn gebleven. Helaas is dit is de afsluiting van de reis naar New York die we samen maakten. 

Ik hoop dat jullie net zo hebben genoten als ik.