Vestibulum tincidunt nulla laoreet nisl posuere, vel lacinia tortor semper. Praesent quis rhoncus diam, non mollis nibh. Sed ac blandit sapien. Aliquam erat volutpat. Sed euismod, dolor eget dictum aliquam, turpis mi mattis mi, ac viverra erat turpis vitae magna. Quisque pharetra lorem felis. Nunc ultricies porta commodo. Aliquam at tellus ut purus faucibus maximus.

Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. Fusce eros mauris, rhoncus in rutrum sed, semper non tellus.

Semiha ise yaşadığı hissin farkında olmayı bile reddediyordu.Hem nasıl olurdu da güzel İzmir’ini elinden almak isteyen birine bir duygu besleyebilirdi ki ? Evet evet besleyebileceği tek duygu nefret,düşmanlık olabilirdi, gazetede yazdığı yazılardaki gibi.Sadece o gözlerde yıllardır özlemini duyduğu bir şey vardı.Bir anlığına da olsa bütün sorunlardan,İzmir’den uzaklaşmıştı ve huzuru hissetmişti.Uzaklaşabildiyse her şeyden, hem de bir işgalciyle göz göze geldiğinde çok da önemli değil miydi onun için bu yaşananlar? Göz göze gelse o yabancıyla, alsa koklasa o gülü ve sadece aşkı yaşasalar….

İki insanın sevgisi, ne zaman başka insanların değerlerine karışmadan yaşanabilirdi? Mümkün müdür ki böyle bir şey içinde yaşadığımız düzende ? Mümkün veya değil bu hikayenin sonunda içimizdeki bir parça sevgilerinin gücüyle beraber her şeyi aşabileceklerine inanmak istiyor bir parça da millet,vatan,bayrak gibi bazı değerlerin önemli olduğunu düşünüyor.Bir yere ait olma isteğimizle kimlik arayışına geçiyoruz. Fakat kimliğin bizim özümüzde olduğunu unutup etiketler koyuyoruz.Bu etiketleri o kadar uzun süre sahipleniyoruz ki asıl istediklerimizi, hissettiklerimizi görmemeye başlıyoruz.

O akşamüstü Dimitri, diğer genç askerle beraber sokaklarda asayişi sağlamak için dolaşırken önceki gün gül bıraktığı sokağa yaklaşmanın verdiği heyecan, korku ve karışık düşünceler yüzünden yorgun düşmüştü. Sırtında taşıdığı silahın ağırlığından, askeri elbiselerin bunaltıcılığından, güzelliğine hayran kaldığı o kızla özgürce konuşamamaktan bıkmıştı.

Semiha tam eve ulaşacakken köşe başında yine Dimitri ile karşılaşmış, aniden gözleri buluşmuştu. Bu birbirlerini son gördükleri gündü. Birbirlerinin gözlerine büyülenmişçesine bakıp öylece kalakaldıklarında ikisi de bildikleri her şeyi unutmuş, tüm şehir sanki bu tutkulu bakışmanın çağırdığı ılık bir esinti ile ısınmıştı. Savaş olmasa, Semiha bir Türk kızı Dimitri bir Yunan askeri olmasa belki hiç suçluluk duymayacaklardı. Tüm şehir savaştan yorgun düşmüştü. Barış olsa belki aşk da daha kolay olacaktı.