Ég veit að við höfum öll sama markmiðið, þ.e. að skapa sem bestar aðstæður fyrir börnin, sjá þau eflast og verða tilbúin til að skapa sér og sínum góða framtíð og gera það í samstarfi við foreldrana.

Það sem ég hef hins vegar orðið vör við og veldur mér heilabrotum er að við sérfræðingarnir náum ekki alltaf að setja barnið og foreldrana í forgang heldur ströndum einhver staðar á leiðinni - í samstarfinu, samtalinu, leiðinni að markmiðinu. Er þetta eitthvað sem þú hefur tekið eftir í farsældarvinnunni?

já þetta er einmitt mjög áhugaverður punktur. í mínu starfi og kannski sérstaklega með bakgrunninn úr menntahlutanum og verandi kominn núna báðu meginn þá sér maður sterkt hvað menningar(mögulega annað orð) getur oft verið mikil.

Í skólanum erum við oft vön því að við viljum að hlutirnir hafi verið leystir í gær eða að það sé allavega kominn lausn á borðið í enda skóladagsins. Félagsþjónust/barnaverndinn vinnur öðruvísi. En mér finnst sérstaklega oft skortur á heiðarleika á milli fagfólks sem vinnur í teymum utan um börn. En hvernig horfir þetta við þér?

Jú menningin, menntunin og nálgunin er ólík milli okkar sérfræðinganna í velferðar-og skólakerfinu, en í því á styrkleiki samvinnu okkar að felast. Að geta komið með fjölbreytta þekkingu og reynslu inn í samstarfið, fundið og unnið að lausn með barni og foreldrum, en til þess að það takist þurfum við sérfræðingarnir að hlusta á hvorn annan og meta þekkingu hvors annars að verðleikum.

Málstjórar félagsþjónustu og barnaverndar vinna út frá þeirri staðreynd að breyting tekur tíma, gerist í skrefum og 2+2 verða ekki alltaf 4 í fyrstu tilraun. Það þarf að sýna aðstæðum þolinmæði og skilning, læra af því sem vel gengur og byggja ofan á það. Það á að gerast samhliða því sem barnið sækir skóla, unnið er með uppeldisráðgjöf til foreldra eða veittur annar stuðning, allt eftir aðstæðum.

Erum við sérfræðingarnir að glíma við óraunhæfar væntingar hvor til annars þegar kemur að því að ná fram breytingum?

Treystum við sérfræðingarnir ekki hvorir öðrum af því við erum ekki í sama kerfinu, vinnum ólíkt þótt markmiðið sé það sama?

Treystum við okkur til að segja það sem við hugsum og meinum, þar sem þarf og á að segja hlutina?

Eða rennum við aftur inní þægilegu sílóin okkar og förum að grafa undan hvort öðru og kenna hvort öðru um að ákjósanlegur árangur náist ekki og ef það er ekki okkur sérfræðingunum að kenna, þá hljóti ástæðan að liggja hjá foreldrunum eða barninu?

Er það kannski frekar traustið milli fagstétta sem vantar frekar en heiðarleikann?

Jú ég held að það sé mjög mikið til í því. Það er svo þægilegt að detta til baka í það sem við þekkjum frekar enn að fara nýjar leiðir. Svo er örugglega líka uppsöfnuð þreytta eða brostnar væntingar að flækjast fyrir. Maður þekkir það t.d. afar sterkt innúr skólakerfinu að okkur hefur skort úrræði fyrir nemendur með fjölþættanvanda. Farsældin færir okkur nýjar aðferðir til þess að vinna hlutina en hún hefur ekki fært okkur ný úrræði, sérstaklega fyrir hópinn sem þarf mest á þeim að halda.

Sama á við hjá velferðarþjónustunni. Oft skortir úrræði til að veita þá þjónustu sem er talin nauðsynlegt og biðtími eftir því að komast í þau úrræði sem eru þó til staðar.

En það er líka fleira sem gerir þessa farsældarvinnu erfiða. Við erum jú öll að vinna í breytingarferli samhliða innleiðingarferli farsældar og þurfum öll að stíga út fyrir þægindarammann.

Okkur er í farsældinni ætlað að gera hlutina öðru vísi en við höfum gert þá hingað til, á sama tíma og hvoru kerfi fyrir sig er ætlað að fullnýta sýna "resursa" áfram og sjá hvort það dugi til að ná því markmið sem hefur verið sett með barni og foreldrum. Við erum samhliða því að vinna með barni og foreldrum að horfa innávið í okkar kerfi, skoða hvernig okkar kerfi geti betur mætt þörfum barns og foreldra, með þeim úrræðum sem eru til staðar og á þann hátt að markmiðin náist?

Það flækir þessa vinnu enn frekar að við mannfólkið erum jú almennt ekki svo ginkeypt fyrir breytingum, þótt við séum jafnvel ekki ánægð með stöðuna eins og hún er og það er enn ein hindrunin sem kerfin okkar þurfa að yfirstíga.

ég held að þetta sé nákvæmlega málið og þarna eru raunveruleg tækifæri til þess að gera betur. Eitt er að tala um að breyta verkferlum en annað og í raun það sem á að vera aðal atriðið í farsældarinnleiðingu, en það er að grunnur í kerfinu okkar þarf að taka breytingum. Farsældin á að færa okkur það hugrekki að taka ákvarðnir til að breyta kerfunum þannig að þau gangist börnum en ekki endilega fólkinu sem starfar innan í kerfunum.

Og allt þetta gerir miklar kröfur til okkar sérfræðinganna.

Þá kröfu að við höfum hugrekki, traust og seiglu til þess að virða samtalið og

vera heiðarleg í samtalinu,

virða nýjar boðleiðir og

ný hlutverk(tengiliðir og málstjórar),

vísa ekki á aðra

heldur spyrja sjálfan sig Hvað get ég lagt til samstarfsins og samvinnunnar við að finna sameiginlega lausn fyrir þetta tiltekna barn og fjölskyldu þess og

úthald til að halda samstarfi og samvinnu við barn og foreldra áfram eins lengi og þörf krefur.

En Hlöðver, er ekki kominn tími til að við hættum þessu spjalli og þessi frábæri hópur sérfræðing í salnum fá nú tækifæri til að snúa sér að hópastarfinu og við fáum að sjá og heyra hvað þau hafa að segja?

Eigum við bara ekki að senda boltann yfir til Ingvars núna?