Als toekomstige marketeer neem ik mee dat het belangrijk is om te vertragen, de wereld wil te snel en dat kan fouten opleveren. Door te vertragen (luisteren naar anderen/ dingen kosten tijd) duurt het project misschien wel langer maar is het uiteindelijke resultaat beter/meer waard. Voor het aankomende project van de speeltuin Hillesluis gaan ik proberen om dit meer toe te passen. Ik ben erg 

 

1) Hoe kunnen wij dit project verpesten?

2) Hoe gaan wij met dit project vertragen?

3) Hoe zouden wij dit project tot een succes maken?

 

Als marketeer neem ik mee dat het belangrijk is om goed onderzoek te doen naar de doelgroep en hun behoeftes en meningen mee te nemen in het project. Het kan zijn dat je ergens vanuit gaat, maar dat het anders blijkt te zijn. De komende weken gaan wij werken voor de speeltuin Hillesluis, uiteindelijk moet het een plekje worden voor de kinderen waar ze kunnen spelen en leren. Hierbij is het belangrijk dat wij niet alleen de kinderen maar ook de ouders, opa’s en oma’s en leerkrachten mee betrekken in het project. Hun kennen de kinderen het beste, wij zijn maar heel kort met de kinderen. Het kan zijn dat ons bepaalde dingen opvallen maar omdat wij maar kort de tijd hebben, niet de belangrijkste punten oppakken. Daarom is het belangrijk als markteer dat je iedereen meeneemt in het proces. 

Wat mij opviel is dat alle mensen waar wij een gesprek mee hebben gehad in en rond om de wijk erg behulpzaam waren. We zijn langs de Blijvliet en Borgerman school geweest. Bij de Bogerman school hebben wij 2 leerkrachten gesproken. Hun waren super enthousiast over het concept en hebben veel nuttige informatie gekregen. Toen wij als groep op straat liepen zeiden we tegen elkaar: ‘dit gaat niks worden’. Ik ben er bewust van dat mensen meer open staan voor een gesprek dan je in eerste instantie denkt. Buiten verwachting om was het een succes, de mensen waren lief en dat veraste mij enorm. Soms heb je een bepaald beeld van een wijk, maar de wijk is anders dan je verwacht! Ik ben er meer van bewust dat je geen ‘vooroordeel’ moet hebben en meer openminded een opdracht in moet gaan. 

 

Woensdag ben ik er ook meer van bewust geworden dat je mensen meer voorzichtig moet benaderen. Woensdag ging de speeltuin na eindelijk 1 jaar renoveren open. Totaal waren er 1200 kinderen & ouders. De dag was zeker geslaagd. Tijdens de opening wilde wij in contact komen met de ouders om meer informatie te krijgen over de kinderen en het belangrijkste: Hoe kijken de ouders naar spelend leren? Veel ouders wilde niet met ons te praten, ze liepen soms weg of zeiden gewoon ‘nee’. Dit komt niet omdat ze niet geïnteresseerd zijn maar omdat ze bang/mensenschuw zijn. De ouders die in de wijk van Feijenoord wonen zijn erg voorzichtig. Dit heeft mij laten inzien dat je meer rekening moet houden met anderen, en moet proberen om eerst hun vertrouwen te winnen. Daarna kan je verder in gesprek gaan en vragen stellen die je in eerste instantie wilde vragen.

De dag na de opening gingen wij als groep verder aan de hoofd vraag. Fleur, Floor en ik hebben ons bezig gehouden met de inhoud van het boekje. In het boekje werden de speeltoestellen uitgelegd en wat de mogelijkheden zijn in de speeltuin. Leerkrachten uit de omgeving van de speeltuin Hillesluis waren erg enthousiast over de speeltuin. Wel was er een duidelijke behoefte vanuit de leerkrachten: meer duidelijkheid over de speeltuin. Door deze behoefte te vervullen hebben wij gewerkt aan een boekje. In de middag ging Elma de groepjes langs, om te kijken hoe ver wij waren. Elma was best tevreden over ons proces, alleen wilde ze dat wij het meer professioneel gingen aanpakken. Wij als groep moesten proberen om de leerkrachten te triggeren en nieuwsgierig te maken. Na overleg met Elma hebben wij ervoor gekozen om een magazine te maken over de speeltuin.  Hierdoor maken wij het een stuk meer aantrekkelijker voor de leerkrachten om het magazine over de speeltuin te lezen.  

 

Ik ben ervan bewust dat je soms van overtuigd ben dat je op de juiste weg bent, maar andere daar anders naar kijken. Wij dachten met ons boekje dat wij klaar waren, maar Elma vond van niet. Na overleg met Elma gingen we toch last minute een magazine maken. Op deze manier kwamen wij meer professioneel over naar de leerkrachten. Omdat wij alles moesten omgooien werden wij enorm vertraagd, maar word het uiteindelijk resultaat wel een stuk beter. Hier zijn wij donderdag, maandag en dinsdag mee verder gegaan. 

 

Ik ben er bewust van geworden dat soms dingen anders kunnen lopen dan je had afgesproken. Ik ga geen namen van de studenten benoemen maar er was afgesproken om voor 13:00 alles door te sturen. Helaas werd dit 01:00 s ’nacht, op dit moment lag ik natuurlijk al te slapen en moesten wij de volgende dag hieraan verder. Hierdoor liep onze planning in de knoei en hadden wij te veel vertraging. Nu was het de vraag of wij alles op tijd zouden afkrijgen voor de presentatie van woensdag. Een aantal dingen werden zelf pas de volgende dag verstuurd. 

 

Ik ben er bewust van geworden dat je niet van iedereen kan verwachten om net zo enthousiast te zijn als jou. Ook al zeg ik het zelf, ben ik enorm trots op mijn groepje. Wij kunnen ons zelf recht in de spiegel aankijken en zeggen dat wij er alles aan hebben gedaan om het project goed af te ronden. Op het einde heb ik enorm veel moeite gehad met mensen die niks of nauwelijks dingen hebben gedaan. Dat frustreerde mij enorm, omdat ik zelf het project erg leuk vond en mijn best deed. Hierbij heb ik geleerd dat ik meer moet focussen op mensen die net zo enthousiast zijn als mij. Persoonlijk vind ik het lastig om mensen aan te spreken op hun gedrag, ik vermijd liever conflicten. Achteraf had ik dit moeten doen, dit kan natuurlijk op een nette manier. Maar dat vind ik nog lastig. 

 

Vooral deze dag ben ik van een aantal punten bewust van geworden. Elma gaf feedback op het magazine, hier was ik het niet altijd mee eens. Ik vond het lastig om hier mee om te gaan. Ik ben ervan bewust geworden dat soms mensen iets van je verwachten terwijl het eigenlijk onmogelijk is om dit voor elkaar te krijgen in zo’n korte tijd (maar het toch ‘moet’). Hierdoor moesten wij omschakelen en kijken wat er nog allemaal mogelijk was. Grotendeels hebben wij alles kunnen afkrijgen in de middag. Ook waren er een aantal aanpassingen niet nuttig/praktisch dus hebben wij daar andere oplossing voor gevonden, of Elma dat goed vindt dat moeten wij nog afwachten. Bij de vorige dag heb ik aangegeven dat ik soms moeite had met een aantal leerlingen. Dat werd deze dag ook weer bevestigd, Tobias had een lijst gemaakt met wat er nog gedaan moest worden. Het lijstje werd opgenoemd en verdeeld, de leerlingen die nog niks/nauwelijks iets hadden gedaan voelde zich niet geroepen om te helpen. 2 Personen wilde uiteindelijk met veel moeite toch nog ‘helpen’, maar grotendeels werden ook de laatste taken verdeeld door de studenten die eigenlijk al alles hadden gedaan. Ik ben er bewust van geworden dat je eigenlijk van sommige leerlingen maar beter niks moet verwachten zodat je ook niet teleurgesteld wordt. 

 

Ik ben ervan bewust geworden dat je in een korte tijd veel meer kan dan je denkt. Na een chaotisch begin hebben wij het project mooi afgerond en veel gedaan. Soms moesten wij vertragen waardoor wij uiteindelijk gas bij konden geven als groep. Op het eindresultaat  ben ik toch stiekem een beetje trots op, ik hoop dat de vrijwilligers van de speeltuin Hillesluis nuttige informatie heeft gekregen en verder kunnen met ons project!

 

Van de documentaire ben ik ervan bewust geworden dat de wereld enorm oneerlijk is verdeeld en dat je veel geluk moet hebben waar je bent geboren. Grote bedrijven zoals Uni Lever maken veel gebruik van mensen op een slechte manier (slechte werk en leefomstandigheden aanbieden). Ik kan mij niet voorstellen dat ik ooit voor zo’n bedrijf ga werken. De documentaire van Remco heeft mij ervan bewust gemaakt dat je met creativiteit veel meer kunt dan je denkt. Je kan de mensen om je heen helpen, een verhaal vertellen en meer gelijkenis creëren. Vooral kunst in zetten voor ‘people’ (triple bottum line) vind ik erg mooi, het draait niet allemaal om geld. Natuurlijk wordt er met de kunstwerken geld mee verdiend, maar dit geld wordt geïnvesteerd om hun eigen grond terug te krijgen waar ze het recht op hebben en de leef en werk omstandigheden beter wordt voor de mensen.