Margje trekt zich steeds meer terug uit de buitenwereld en krijgt allerlei waanideeën. Ze denkt dat de duivel in Ida zit.

Het gezin lijdt hier behoorlijk onder.

‘’Hoe zou…hebben ervaren?’’ – ‘’Vol trots…familiefoto’s in.’’

‘’In dit citaat is te zien dat er ook in alinea’s terug verwijzingen voorkomen.

‘’en dan … gingen opzoeken.’’ (blz.67)

‘’Uit dit citaat blijkt dat Ellen op een hoog niveau les krijgt op school.

Ellen is het derde kind van de vijf kinderen uit de familie van Bemmel. Ze is een van de twee die de familieramp overleefd heeft. Toen Ellen twaalf was had ze blond haar, was ze klein en erg dun. Ze was slim en erg gehecht aan haar familie. Haar oudere zus Sybille was haar grote voorbeeld. Ze was heel onzeker over haar positie in de familie. Dit blijkt ook uit het volgende citaat:

‘’Vanaf vandaag … meer was.’’ (blz. 14)

Ze is zelfs zo onzeker dat ze haat gevoelens gaat ontwikkelen voor het toekomstige kind.

Ellen hield van haar hond Orson. 

Voor haar broertje Carlos was Ellen heel zorgzaam.  ‘’Toen ik … had genomen.’’ (blz. 15)

Nadat de rest van het gezin overleden was zorgde ze voor haar broertje. Na de tragedie is Ellen veranderd ze is heel hard voor zichzelf en anderen en vaak erg kortaf.

Wanneer Ellen volwassen is, is ze in dit boek 37 jaar oud. Ze heeft medicijnen gestudeerd en ze werkt op een laboratorium. Ze is van beroep patholoog-anatoom. 

Verder heeft ze weinig zelfvertrouwen en durft ze niet goed een relatie te beginnen. Ze heeft de neiging zich vast te klampen aan mensen waar ze van houdt, ze overheerst hen en wilt de baas zijn. Ik denk dat dit ook zo is doordat ze angst heeft om de mensen waar ze van houdt kwijt te raken.

Kort gezegd was Ellen onzeker, behulpzaam, dominerend, slim en hard. Maar bovenal heeft veel verdriet en woede in zich.

Sybille is ook een typetje. Zij is het overduidelijk het typetje van een puber die vooral bezig is met zichzelf en make-up. 

Kester is meer het zorgzame typetje. In het verhaal zorgt hij vooral voor de baby en komt als persoon verder niet echt uit de verf.

Carlos is een ‘kind’-typetje en nog erg onnozel. Hij is echt nog in de ‘waarom’ fase en laat zich vooral door Ellen verzorgen. Hij draagt verder niets bij in het verhaal.

De vader is vooral een workaholic die zich, wanneer de problemen in zijn huwelijk groter worden, vooral terugtrekt in zijn werk.

De personages zijn allemaal heel onvoorspelbaar. Geen enkele reactie was te verwachten. 
 Iedere keer wilde ik verder lezen omdat ik benieuwd was wat er nu weer zou gaan gebeuren. Hoewel de types zich echt wel profileerden in het verhaal was Ellen absoluut het personage wat je het beste leerde kennen. Haar gedachtegang was dan ook het meest duidelijk te volgen. Er was ook maar een round character in dit verhaal. Dit was Ellen. Ze maakt een hele ontwikkeling door in het verhaal. In het begin is Ellen namelijk heel vrolijk een behulpzaam in het huis. Na de tragedie veranderd ze echter helemaal. Ze heeft veel verdriet en woede in zich waardoor ze hard en kortaf wordt tegen iedereen. Dit blijkt ook uit het volgende citaat. ‘’Je bof tot woede vervliegt’’ (blz 132). Wanneer ze aan het einde van het boek een dochtertje heeft gekregen en de tragedie van de familie achter zich heeft kunnen laten veranderd ze weer helemaal. Ze staat weer helemaal open voor een nieuw leven! 

‘’Ik ben … bezoek geweest.’’ (blz. 138). 

In het stuk dat Ellen bij Carlos op bezoek gaat komt er alleen naar voren dat zij vindt dat Carlos haar niet meer nodig heeft. Hoewel dit helemaal niet zeker is, Carlos zijn kant komt namelijk helemaal niet aan bod in dit stuk.