Met mijn ogen dicht by Mikolajczak Charlotte

In het boek “Met mijn ogen dicht” vertelt Donna haar verhaal vanuit een boom. Vanuit de hoge boom, de plek waar ze zich veilig voelt, neemt ze je mee in haar ervaringen thuis, op school met oude en nieuwe vrienden. Je komt al snel te weten dat Donna gepest wordt en dat ze een geheim uit het verleden met zich meedraagt. Donna vertelt haar verhaal terwijl zij de gebeurtenissen beleeft. Het is dus een ik-verteller namelijk Donna, een personage in het boek, meer bepaald de protagonist. Het boek is grotendeels in de tegenwoordige tijd geschreven. Je weet als lezer wat Donna denkt en hoe ze zich voelt. Donna neemt deel aan de actie en ze beschrijft de gebeurtenissen op het moment dat ze plaatsvinden. Men spreekt dus van een belevende ik.

Donna vertelt het verhaal eerder subjectief omdat ze vaak in haar boom zit waar Stijn, Jen en Sara onderlopen wanneer ze onderweg zijn naar school ofwel op de terugweg. Op dat moment hoort Donna precies wat ze zeggen en hier geeft ze dus haar mening, maar ze zegt die niet hardop. Ze denkt het meestal. In haar gedachten trekt ze conclusies uit de gesprekken die ze hoort, maar je weet niet of ze volledig juist zijn.

Donna weet meer dan de andere personages :

- Donna vertelt over haar grootste angst, kleine ruimtes. Zo kom je haar grootste geheim te weten : tijdens de turnles werd ze door Jen opgesloten in de kast. Behalve Jen, is niemand anders hiervan op de hoogte.

- In tegenstelling tot de andere personages weet ze veel meer over Stijn. Ze waren beste vrienden vroeger maar doordat Stijn nu omgaat met Jen spreken ze elkaar niet meer. Je kunt het te weten komen dat Donna veel meer over hem weet dan de andere omdat er een spel wordt georganiseerd op de eerste avond van het kamp. Ze moeten van leerkracht tot leerkracht gaan en er spelletjes uitvoeren. Eén van die spelletjes is een soort quiz. De leerkracht stelt een vraag en ze moeten allebei opschrijven wat de andere zou antwoorden en hier kan je dus zeker weten dat Donna en Stijn elkaar heel goed kennen.

Donna probeert de gevoelens van Jen, Sara en Stijn te achterhalen wanneer ze onder haar boom lopen. Dit lukt natuurlijk bij Stijn omdat ze hem al kent sinds hun kindertijd en daarom kan ze soms zijn gedachten lezen. Maar de gedachten en de gevoelens waarvan ze zeker is, zijn haar gedachten en gevoelens en daarom spreekt men ook over een belevend perspectief.

De auteur heeft voor dit perspectief gekozen omdat je je als lezer dan echt kan inleven in het verhaal. Door het ik-perspectief te gebruiken, kruip je als lezer in de huid van Donna, het hoofdpersonage. Je weet hoe het hoofdpersonage zich voelt en wat zij denkt. Wanneer het verhaal in het ik-perspectief geschreven is, leeft de lezer sterk mee met het hoofdpersonage. Het nadeel is dat de lezer zich dan minder kan inleven in de andere personages. Als ik een ander perspectief mocht kiezen, zou ik het perspectief “vertellende-ik” kiezen omdat ik graag vroeger in het verhaal zou willen weten wat er met Donna en Stijn gebeurd is en ook omdat ik me beter kan inleven in het verhaal met een ik-verteller.

]]>