Mijn school had een heel grote tuin, met veel bomen en struiken. Na de lunch ging ik regelmatig met enkele vriendinnen naar een plek achteraan in de tuin. We bouwden daar een kamp van bladeren. Op een dag beslisten we: “Goed, ons kamp is klaar. Dat moeten we vieren”. We waren die middag erg dwaas en wild. Ik sprong op een tuinbank en voerde een kleine show op. Een van mijn vriendinnen stampte tegen de bank. Ze dacht dat ik er met een mooie sprong af zou kunnen springen. Helaas, ik viel achterover in het gras, recht op mijn arm, krak! Ik zag onmiddellijk dat hij gebroken was. Ik huilde van pijn en van schrik. Mijn vriendinnen renden naar het secretariaat dat mijn mama opbelde. 

We reden naar het ziekenhuis. Terwijl ik onder narcose was, trok de orthopedist mijn arm recht. Na het weekend zou hij zien of de ingreep gelukt was. Maar nee, pech! Na 3 dagen stonden mijn botten opnieuw scheef. Ik moest dus onder het mes. Na de operatie had ik vreselijke dorst, maar ik mocht niets drinken, want ik voelde me misselijk. Bovendien had een verpleegster mijn arm aan het bed vastgebonden. Ik herinner me dat ik toen heel boos was. 

Na 10 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis, met een genaaide arm in een dik gips. De pinnen hebben ze later weer uit mijn arm gehaald, maar de littekens heb ik nog steeds.

E.M.
(Op de foto hieronder verstop ik mijn gips. Ik doe die dag mijn communie).

Ik denk dat de tandarts in Zuid-Korea veel beter is dan in België. Als ik daar een afspraak maak, moet ik nooit wacthen. Maar in België verveel ik me vaak tijdens het wachten zelfs als ik op tijd ben voor een afspraak. Dat heeft niets te maken met de tandarts. Alles werkt zo hier in België. Ik wou al een beugel toen ik 2 jaar geleden in België aankwam. Maar ik moest langer dan 1 jaar wachten om gewoon een afspraak te maken. Een paar maanden geleden moest ik terug naar de tandarts in België. Ik voelde me zo slecht omdat dat heel lang duurde. De tandarts moest maar 2 tanden herstellen en dat duurde een halfuur. Ik moest mijn mond een halfuur opendoen! Dat vond ik echt niet leuk. Daarom wil ik tandarts worden.

Die dag was ik met mijn vrienden buiten aan het spelen in de buurt. Omdat het te warm was, kwam mijn moeder me altijd halen. Maar die keer was zij laat omdat zij werkte. Toen zij kwam, zag zij dat mijn huid rood was en dat ik het te warm had. Zij dacht dat ik me na een frisse douche beter zou voelen. 

Toen de nacht kwam, had ik hoge temperatuur. Ik voelde me misselijk en ik had huiduitslag. Mijn ouders waren bang dat het erg was, dus zij brachten me naar het ziekenhuis. De dokters onderzochten me maar zij wisten niet wat er mis was. Ik was uitgedroogd, had koorts en voelde me heel slecht. Zij dachten dat ik een zonnesteek had. Ik bleef 5 dagen in het ziekenhuis en ik moest een infuus krijgen en mocht alleen water drinken. Geen eten!

Na 5 dagen vertrok ik naar huis. Ik mocht niet naar buitengaan tijdens de dag en ik verveelde me heel erg. De hele zomer bleef ik thuis terwijl mijn ouders voor me zorgden. En daarna was het weer september en moest ik terug naar school!

Zodra wij in het ziekenhuis kwamen, gingen wij naar de dienst spoedgevallen en de dokter daar gaf me een injectie, en nog andere behandelingen tegen allergie. De dokter zei dat ik een gevaarlijke allergie voor boekweit had, dat betekent: als ik boekweit eet, kan ik doodgaan. Daarom moet ik altijd ''Epipen''(een speciale injectie tegen de allergie) meenemen in mijn tas.

Ik herinner me ook dat ik me na de behandeling erg zwak voelde en dat ik een paar uur niet kon spreken. Maar ik  verveelde me niet omdat ik heel moe was en ging rusten.

Ik denk dat het een groot wonder was dat wij op tijd in het ziekenhuis geraakten en dat het niet te laat was.

We dachten dat alles goed was, dus we gingen de volgende dag naar huis. Maar ik voelde me veel slechter nadat ik thuisgekomen was. Ik had vreselijke hoofdpijn en ik voelde me misselijk. Ik kon niet eten of drinken. Dus we gingen terug naar het ziekenhuis. De dokters behandelden mij en konden niet begrijpen wat het probleem was. Dan onderzocht een andere dokter mij en stelde zij haar diagnose. Maar ze kon het in het begin niet zeggen omdat ze iets verkeerds hadden gedaan tijdens de operatie. Dus ik moest een week in het ziekenhuis en een maand thuis blijven liggen. 

Als ik aan die dag denk voel ik me nog steeds misselijk en herinner ik me waarom ik naar naar een ziekenhuis gaan haat. Ik hoop dat ik nooit meer zoiets zal ervaren.