Ολοκληρώθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2025, στο τμήμα Γενικής Παιδείας 1 και 2, το θεατροπαιδαγωγικό εργαστήριο διάρκειας 45 λεπτών ανά τμήμα με τίτλο: “Από το παράθυρο του κ.Οδυσσέα”.

Το θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα – εργαστήρια, υλοποιείται από την Αντιδημαρχία Παιδείας του Δήμου Καλαμαριάς και εκπονείται στα σχολεία από θεατρολόγο του Δήμου.

Το πρόγραμμα είναι προσαρμοσμένο στο ηλικιακό επίπεδο των μαθητών/τριών του Σχολείου μας και στρέφεται στην ανάδειξη των κανόνων της κυκλοφοριακής αγωγής με ποδήλατο,  αξιοποιώντας παιδαγωγικά τα λογοτεχνικά κείμενα του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη.

Οι μαθητές/τριες των τμημάτων 3 και 4 ολοκλήρωσαν το παραπάνω εργαστήρι στις 6 Νοεμβρίου 2025.

Η ενασχόλησή μας με την κυκλοφοριακή αγωγή ξεκίνησε με ένα μήνυμα στα παιδιά από τον κύριο Κ.Ο.Κ. , με το οποίο τους ζητά την βοήθειά τους για να μειώσει τα ατυχήματα στους δρόμους. Το μήνυμα αυτό έχει δημιουργηθεί με την εφαρμογή VOKI, είναι δηλαδή ένα κινούμενο avatar το οποίο απευθύνει ερωτήσεις στα παιδιά οι οποίες τους εισάγουν στο θέμα .

Έτσι μέσα από την συζήτηση με την ολομέλεια της τάξης ανιχνεύουμε τις γνώσεις και τις εμπειρίες των παιδιών για το θέμα της οδικής κυκλοφορίας και ασφάλειας.

 Τα παιδιά εφαρμόζοντας όλη την γνώση που έχουν αποκομίσει από τα προηγούμενα εργαστήρια ζωγραφαφίζουν σε μία κούκλα Κ.Ο.Κ την απάντησή τους για τη σωστή συμπεριφορά τους ως οδηγοί, πεζοί και επιβάτες.

- Δεν υπάρχει φανάρι ή τροχονόμος

-Αν είναι νύχτα;

-Πως διασχίζουμε το δρόμο όταν υπάρχουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα;

-Όταν το πεζοδρόμιο είναι στενό, δεν υπάρχει ή έχει επάνω παρκαρισμένα αυτοκίνητα;

-Υπάρχει μέριμνα για τα άτομα με ειδικές ανάγκες ώστε να κυκλοφορούν με ασφάλεια στον δρόμο;

-Πότε διασχίζουμε το δρόμο όταν το φανάρι είναι κόκκινο ή πράσινο;

-Τι κάνουμε όταν το πράσινο ανθρωπάκι (ο Γρηγόρης) αναβοσβήνει;

- Αν υπάρχει Τροχονόμος ή Σχολικός Τροχονόμος, τότε τα σήματα και τα φανάρια που υπάρχουν ισχύουν;

Προβληματιζόμαστε και προσπαθούμε να δώσουμε λύσεις.

-Τι πρέπει να κάνουμε όταν οδηγούμε ποδήλατο;

-Ποιόν εξοπλισμό πρέπει να έχουμε;

Τα παιδιά προβληματίστηκαν και μετά ανέφεραν κανόνες που έχουν ή θα ήθελαν να έχουν στο δωμάτιό τους. Έτσι έφτιαξαν το σήμα της φαντασίας τους χρησιμοποιώντας το κατάλληλο χρώμα και σχήμα για να δηλώσουμε το μήνυμα που θέλουμε να περάσουμε.

Το 3ο και 4ο τμήμα ενώσαμε τις κατασκευές μας — οικολογική μακέτα και αυτοκινητάκια από ανακυκλώσιμα υλικά — και παίξαμε όλοι μαζί πάνω στη δική μας "πόλη". Μια όμορφη εμπειρία συνεργασίας, δημιουργίας και οικολογικής σκέψης! 💚

Μέσα από τη δραστηριότητα μάθαμε για την ασφαλή οδήγηση, τη σημασία του κράνους και τη σωστή συμπεριφορά στον δρόμο.

Εκπαιδευτικός: Πολυχρονίδου Κυριακή - 4ο Ολοήμερο τμήμα.

Παρακολουθούμε και σχολιάζουμε το παρακάτω βίντεο https://youtu.be/StPobH5ODTw.  Καθώς το βιντεάκι δεν έχει λόγια αλλά μόνο εικόνα ζητάμε από τα παιδιά να προσθέσουν αυτό φανταστικούς διαλόγους για τις σταγόνες και να εξηγήσουν το φαινόμενο της βροχής.

Γεμίσαμε μία πλαστική διάφανη λεκάνη με νερό( το χρωματίσαμε μπλε) .Ζεστάναμε νερό με το βραστήρα και το τοποθετήσαμε σε βαζάκια μέσα στη λεκάνη. Κλείσαμε αμέσως τη λεκάνη με διάφανη μεμβράνη έτσι ώστε οι υδρατμοί να παγιδευτούν στη επιφάνειά . Το αφήσαμε λίγη ώρα και όταν σηκώσαμε τη μεμβρανη παρατηρήσαμε τις σταγόνες της βροχής πως άρχισαν να πέφτουν .

Με αφορμή και πάλι το παραμύθι με το χιονάνθρωπο ασχοληθήκαμε με τις πηγές κρύου και ζέστης. Έτσι προβληματίσαμε τα παιδιά ώστε να βρουν τι είναι αυτό που μπορεί να παγώσει ή να ζεστάνει πάρα πολύ εύκολα το νερό. Στη συνέχεια τους ζητήσαμε να βρουν το πιο ζεστό σημείο του σχολείου. Πιο συγκεκριμένα δώσαμε στα παιδιά από ένα κομμάτι πάγο και τους ζητήσαμε να βρουν το πιο ζεστό μέρος στο σχολείο και να βάλουν το παγάκι τους εκεί. Τα παιδιά τοποθέτησαν τα παγάκια, κάτω από το κλιματιστικό, πάνω στο τραπέζι και έξω από την τάξη στον ήλιο. Στη συνέχεια κάνανε προβλέψεις για το πιο θα λιώσει πρώτο καταγράφοντάς τες σε σχετικό φύλλο εργασίας. Μετά από αρκετή ώρα είδαμε και σχολιάσαμε τα αποτελέσματα.

-Πώς θα μπορούσαμε να κατασκευάσουμε μία βάρκα ώστε να μεταφέρει τα ζώα με ασφάλεια στην απέναντι πλευρά του ποταμού; Ποια υλικά θα ήταν κατάλληλα;

Για να βρούμε την απάντηση, τα παιδιά χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες. Σε κάθε ομάδα δόθηκαν διαφορετικά υλικά, μία λεκάνη με νερό και ένα φύλλο καταγραφής για τις παρατηρήσεις τους. Τα παιδιά πειραματίστηκαν δοκιμάζοντας ποια υλικά επιπλέουν και ποια βυθίζονται. Παρατήρησαν προσεκτικά τη συμπεριφορά των αντικειμένων μέσα στο νερό, συζήτησαν μεταξύ τους και κατέγραψαν τα συμπεράσματά τους. Στη συνέχεια κάθε ομάδα παρουσίασε τις παρατηρήσεις της στην παρεούλα και, αξιοποιώντας όσα ανακάλυψαν, σχεδίασαν και κατασκεύασαν τις δικές τους βαρκούλες για να βοηθήσουν τα ζώα να περάσουν το ποτάμι με ασφάλεια.

Τα παιδιά ξεχώρισαν το παραμύθι της κυρά Καλής αλλά και της κυρά-Δημοκρατίας. Στη συνέχεια καταγράψαμε και συγκεντρώσαμε όλα τα χαρακτηριστικά που θέλουμε να έχει ένας φίλος μας και δημιουργήσαμε ένα λεξικό- Λεξικό Φιλίας.

Μέσα από το παραπάνω σενάριο τα παιδιά κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με βασικές νέες γνώσεις και δεξιότητες, όπως η αναγνώριση και ονομασία βασικών συναισθημάτων, η κατανόηση αιτίων και συνεπειών συναισθηματικών καταστάσεων, η έκφραση συναισθημάτων μέσω λόγου, εικόνας και ήχου, η ενσυναίσθηση και σεβασμός της συναισθηματικής εμπειρίας των άλλων, η συνεργατική επίλυση προβλημάτων και λήψη πρωτοβουλιών, η παραγωγή πολυτροπικών αναπαραστάσεων και οι βασικές ψηφιακές δεξιότητες (χειρισμός εργαλείων, αποθήκευση, ηχογράφηση, δημιουργία ψηφιακών έργων).

-Τι παρατηρήσατε ότι συνέβη όταν τα δύο μεγαλόσωμα ζώα συναντήθηκαν στη στενή γέφυρα;

▪-Τι σκέφτηκαν και λειτούργησαν με αυτό τον τρόπο; Τι συναισθήματα φαίνεται να έχουν ; ▪Μας αρέσει το αποτέλεσμα ; Τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;

Στη συνέχεια τοποθούμε στην παρεούλα σκηνές από την ιστορία που παρακολούθησαμε και τα καλούμαστε να τις τοποθετήσουν στη σειρά με σωστή χρονική διαδοχή .

Για να το ανακαλύψουμε, πραγματοποιήσαμε ένα πείραμα με τρεις λεκάνες νερού: -Στην πρώτη λεκάνη υπήρχαν χρωματιστά καπάκια (στερεά υλικά που δεν διαλύονται στο νερό).

-Στη δεύτερη υπήρχε λάδι (υγρό που δεν διαλύεται στο νερό).

-Στην τρίτη υπήρχε καφές (υλικό που διαλύεται στο νερό).

Τα παιδιά παρατήρησαν προσεκτικά τι συνέβαινε σε κάθε περίπτωση και προσπάθησαν να βρουν τρόπους ώστε να καθαρίσουν το νερό.

Στην πρώτη λεκάνη διαπίστωσαν ότι τα καπάκια επέπλεαν και μπορούσαν εύκολα να τα απομακρύνουν με τα χέρια τους.

Στη δεύτερη λεκάνη είδαν πως και το λάδι επέπλεε, όμως επειδή ήταν υγρό δεν μπορούσαν να το πιάσουν. Δοκίμασαν λοιπόν διάφορα αντικείμενα της τάξης, όπως κουταλάκια και ποτηράκια, για να το αφαιρέσουν.

Στην τρίτη λεκάνη όμως ο καφές είχε διαλυθεί μέσα στο νερό και δεν μπορούσαν να τον ξεχωρίσουν.Μετά από πολλές ιδέες και συζητήσεις, ένα παιδί πρότεινε να φτιάξουμε ένα φίλτρο «σαν αυτό που έχουμε στη βρύση» για να καθαρίσουμε το νερό. Έτσι, αναζητήσαμε πληροφορίες, γνωρίσαμε τον τρόπο λειτουργίας των φίλτρων και στη συνέχεια κατασκευάσαμε το δικό μας αυτοσχέδιο φίλτρο!

Μετά την επίσκεψη του Μανούσου που μας μίλησε για τη φιλία τοποθετήσαμε στο πάτωμα τον αριθμό 6 βάλαμε τα παιδιά αντικριστά έχοντας ανάμεσα τους τον αριθμό. Ο καθένας έλεγε τον αριθμό που έβλεπε, ο ένας έλεγε 6 και ο άλλος 9, άραγε ποιος έχει δίκιο; Μετά άλλαξαν θέση χωρίς να μετακινηθεί ο αριθμός. Τα πράγματα άλλαξαν αυτός που έβλεπε το 6 έλεγε 9 και αυτός που έβλεπε το 9 έλεγε 6. Μετά στάθηκαν και οι δύο από την ίδια πλευρά και συμφώνησαν ότι βλέπουν τον ίδιο αριθμό, πρώτα το 6 και μετά το 9. Πειραματιστήκαμε όλοι και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι βλέπουμε τον αριθμό από άλλη πλευρά. Έτσι γίνεται και στους καυγάδες. Πριν θυμώσουμε, πρέπει να σταθούμε στη μεριά του φίλου μας για να δούμε τι βλέπει εκείνος.

Η Ατσαλάκωτη Καρδιά: Ο Μανούσος ξεκίνησε δείχνοντάς μας την καρδιά του στην αρχική της μορφή: λεία, κατακόκκινη και ατσαλάκωτη. Μας εξήγησε ότι έτσι νιώθουμε μέσα μας όταν δεχόμαστε αγκαλιές, όταν οι φίλοι μας μας συμπεριλαμβάνουν στο παιχνίδι και όταν ακούμε λόγια γλυκά.

Η Ατσαλάκωτη Καρδιά: Ο Μανούσος ξεκίνησε δείχνοντάς μας την καρδιά του στην αρχική της μορφή: λεία, κατακόκκινη και ατσαλάκωτη. Μας εξήγησε ότι έτσι νιώθουμε μέσα μας όταν δεχόμαστε αγκαλιές, όταν οι φίλοι μας μας συμπεριλαμβάνουν στο παιχνίδι και όταν ακούμε λόγια γλυκά.

Η Ατσαλάκωτη Καρδιά: Ο Μανούσος ξεκίνησε δείχνοντάς μας την καρδιά του στην αρχική της μορφή: λεία, κατακόκκινη και ατσαλάκωτη. Μας εξήγησε ότι έτσι νιώθουμε μέσα μας όταν δεχόμαστε αγκαλιές, όταν οι φίλοι μας μας συμπεριλαμβάνουν στο παιχνίδι και όταν ακούμε λόγια γλυκά.

Η Τσαλακωμένη Καρδιά: Στη συνέχεια, είδαμε την καρδιά του να αλλάζει. Για κάθε άσχημη κουβέντα ή προσβολή που άκουγε, ο Μανούσος τσαλάκωνε κι ένα κομμάτι της, μέχρι που έγινε μια μικρή, σφιχτή μπάλα. Όταν προσπαθήσαμε να την ανοίξουμε ξανά, καταλάβαμε τη σκληρή αλήθεια: οι γραμμές και οι τσακίσεις έμειναν εκεί. Μάθαμε ότι η "συγγνώμη" είναι απαραίτητη, αλλά τα σημάδια του πόνου δεν σβήνουν εύκολα.

Μια ζωντανή ασπίδα: Πιάσαμε σφιχτά τα χέρια και φτιάξαμε έναν μεγάλο κύκλο γύρω από την καρδιά του Μανούσου, υποσχόμενοι να μην αφήσουμε καμία κακιά κουβέντα να την πλησιάσει ξανά. Μάθαμε ότι όταν είμαστε ενωμένοι, είμαστε πιο δυνατοί από κάθε προσβολή. Ο κύκλος μας συμβολίζει τη φιλία και την αποδοχή. Στην τάξη μας, προστατεύουμε ο ένας τον άλλον και κρατάμε τις καρδιές μας λείες και ασφαλείς!

Έβαλε ο καθένας το δικό του πολύχρωμο δακτυλικό αποτύπωμα πάνω της. Αυτά τα αποτυπώματα είναι η σφραγίδα και η υπόσχεσή μας: να προσέχουμε ο ένας τον άλλον και να κρατάμε τις καρδιές μας προστατευμένες κάτω από την ομπρέλα της φιλίας μας!

Η Ομπρέλα που μας χωράει όλους: Η δράση μας ολοκληρώθηκε με μια μεγάλη κατασκευή! Φτιάξαμε την Ομπρέλα της Φιλίας, κάτω από την οποία χωράμε όλοι. Είναι σχηματισμένη από τις πολύχρωμες παλάμες των παιδιών, που δείχνουν ότι η δύναμη της ομάδας κρύβεται στη συνεργασία.

Κρεμάσαμε τις "λείες φράσεις" μας (όπως «παίζουμε μαζί;», «μοιράζομαι», «βοηθώ») που λειτουργούν σαν ασπίδα, ώστε καμία καρδιά στην τάξη μας να μην τσαλακωθεί ποτέ ξανά.

Και φυσικά, κάτω από την ομπρέλα, ο Μανούσος και τα παιδιά παίζουν χαρούμενα και ασφαλή.

Ξεκινάμε από διαφορετικές μεριές, ο καθένας με το δικό του βήμα, αλλά όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην αγάπη! Κάθε πατούσα είναι μια υπόσχεση: "Περπατώ προς την ομάδα, φέρνω το όνομά μου και μπαίνω κάτω από την ομπρέλα της προστασίας". Εδώ, οι διαφορετικές διαδρομές γίνονται μία κοινή αγκαλιά!

Ξεκινήσαμε τη δραστηριότητά μας με έναν προβληματισμό:
«Άραγε, αν κόψω ένα βρασμένο αυγό στη μέση, θα είναι ίδιο απ’ έξω και από μέσα;»
«Αν ξεφλουδίσω ένα πορτοκάλι, τι θα βρω κάτω από τη φλούδα;»
«Και αν μπορούσαμε να κόψουμε τη Γη στα δύο, πώς θα ήταν άραγε στο εσωτερικό της;»

Τα παιδιά έκαναν υποθέσεις και εξέφρασαν τις ιδέες τους. Στη συνέχεια κόψαμε ένα βρασμένο αυγό και ένα πορτοκάλι και παρατηρήσαμε ότι αποτελούνται από διαφορετικά στρώματα μέχρι το κέντρο τους. Αφού συζητήσαμε τις παρατηρήσεις μας, παρουσιάσαμε ένα μοντέλο της Γης από πλαστελίνη. Κόβοντάς το στη μέση, τα παιδιά είδαν πως και η Γη αποτελείται από διαφορετικά στρώματα.

Αφού γνωρίσαμε πως η Γη αποτελείται από διαφορετικά στρώματα, συνεχίσαμε τη διερεύνησή μας μαθαίνοντας τα ονόματα και τα βασικά χαρακτηριστικά τους. Παρατηρήσαμε εικόνες και μοντέλα της Γης και συζητήσαμε για:

• τον φλοιό,

• τον μανδύα,

• και τον πυρήνα.

Στη συνέχεια δημιουργήσαμε έναν πίνακα αναφοράς στην τάξη μας. Τα παιδιά αντιστοίχισαν τις λέξεις με τα σωστά στρώματα της Γης και συνεργάστηκαν για να τοποθετήσουν κάθε όνομα στη σωστή θέση. Ο πίνακας παρέμεινε στην τάξη ώστε τα παιδιά να μπορούν να ανατρέχουν σε αυτόν κατά τη διάρκεια των επόμενων δραστηριοτήτων μας.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τα στρώματα της Γης, τα παιδιά χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες και συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν το δικό τους μοντέλο του εσωτερικού της Γης. Σε κάθε ομάδα δόθηκε διαφορετικό υλικό κατασκευής:

• η πρώτη ομάδα χρησιμοποίησε τέμπερες,

• η δεύτερη τουβλάκια,

• η τρίτη κουμπιά,

• και η τέταρτη σφηνώματα.

Στη συνέχεια τα παιδιά προσπάθησαν να ενώσουν και να συμπληρώσουν τα κομμάτια ενός παζλ ώστε να κατανοήσουν καλύτερα πώς «ταιριάζουν» και ενώνονται μεταξύ τους οι πλάκες της Γης. Μέσα από το παιχνίδι και τη συνεργασία τα παιδιά παρατήρησαν πως όταν τα κομμάτια μετακινούνται ή πιέζονται μεταξύ τους, μπορεί να δημιουργηθούν «δονήσεις»,

Τα παιδιά φύσηξαν απαλά τα τουβλάκια ώστε να κινηθούν πάνω στην επιφάνεια της «λάβας». Καθώς οι «πλάκες» μετακινούνταν, κάποιες συγκρούονταν μεταξύ τους. Τότε τα παιδιά παρατήρησαν πως ορισμένα σπίτια κουνήθηκαν ή έπεσαν.

Μετά τα πειράματά μας σχετικά με τις κινήσεις των λιθοσφαιρικών πλακών και τις κατασκευές που αντέχουν περισσότερο στους σεισμούς, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε και εμείς το δικό μας «σεισμοσπιτάκι». Τα παιδιά κατασκεύασαν μικρά σπιτάκια τα οποία στερεώθηκαν πάνω σε ελατήρια, ώστε να μπορούν να κινούνται και να απορροφούν μέρος των δονήσεων, όπως συμβαίνει σε ορισμένες αντισεισμικές κατασκευές. Κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας τα παιδιά πειραματίστηκαν με τα υλικά, παρατήρησαν τις κινήσεις των σπιτιών και συζήτησαν για το πώς μπορούμε να κάνουμε τα κτίρια πιο ασφαλή σε περίπτωση σεισμού. Στο τέλος, κάθε παιδί πήρε το σεισμοσπιτάκι του στο σπίτι, μεταφέροντας μαζί του τις γνώσεις και τις εμπειρίες που αποκτήσαμε μέσα από το πρόγραμμα.

Στη συνέχεια δημιουργήσαμε ένα απλό ηφαιστειακό μοντέλο χρησιμοποιώντας ένα μπουκάλι, μαγειρική σόδα και ξύδι, ώστε να προσεγγίσουμε με βιωματικό τρόπο τις έντονες διεργασίες που συμβαίνουν στο εσωτερικό της Γης. Τα παιδιά παρατήρησαν την «έκρηξη» που προκλήθηκε όταν το ξύδι ήρθε σε επαφή με τη μαγειρική σόδα και συζητήσαμε για το πώς η πίεση και η ενέργεια που απελευθερώνεται στο εσωτερικό της Γης μπορεί να σχετίζεται με φυσικά φαινόμενα όπως οι ηφαιστειακές εκρήξεις και οι σεισμοί. Μέσα από τη δραστηριότητα αυτή τα παιδιά κατανόησαν ότι στο εσωτερικό της Γης αναπτύσσονται δυνάμεις και πιέσεις που όταν απελευθερώνονται απότομα προκαλούν έντονα φαινόμενα, όπως σεισμούς και ηφαιστειακές εκρήξεις, βοηθώντας τα να συνδέσουν τις έννοιες της ενέργειας και της κίνησης των πλακών με τα φυσικά φαινόμενα.

Για να βιώσουμε με διασκεδαστικό τρόπο την έννοια του μύθου, παίξαμε ένα κινητικό παιχνίδι. Σε ένα στρωμένο σεντόνι πάνω στο παγκάκι, το παιδί–«Εγκέλαδος» κοιμάται. Ένα δεύτερο παιδί αναλαμβάνει να μεταφέρει ένα ντέφι πάνω σε βιβλίο, διασχίζοντας μια διαδρομή με τουβλάκια, προσπαθώντας να κρατήσει την ισορροπία του χωρίς να προκαλέσει θόρυβο. Αν το ντέφι πέσει ή ακουστεί ήχος… ο Εγκέλαδος «ξυπνά» και αρχίζει να κυνηγά το παιδί! Το παιδί μπορεί να σωθεί μόνο αν προλάβει να μπει κάτω από το τραπέζι, όπου ο Εγκέλαδος δεν μπορεί να το πειράξει.

http://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/6762

Έπειτα, συνεργαστήκαμε όλοι μαζί και ετοιμάσαμε το δικό μας βαλιτσάκι έκτακτης ανάγκης, το οποίο αποφασίσαμε να παραμείνει μόνιμα στην τάξη μας, ώστε να είμαστε πάντα προετοιμασμένοι.

• Παραμένω ψύχραιμος/η

• Προστατεύω το κεφάλι μου

• Μπαίνω κάτω από το τραπέζι καλύπτοντας όλο το σώμα μου

• Κρατάω σταθερά το πόδι του τραπεζιού

Στη συνέχεια τοποθετήσαμε τις εικόνες ανακατεμένες πάνω στην πίστα της Bee-Bot. Τα παιδιά, χωρισμένα σε ομάδες, ανέλαβαν να προγραμματίσουν τη Beebot ώστε να κινηθεί σωστά και να ακολουθήσει με τη σωστή σειρά τα βήματα προστασίας.

Στη δραστηριότητα αυτή τα παιδιά μεταμορφώθηκαν σε «μικρούς σεισμολόγους» και κατασκεύασαν έναν απλό σεισμογράφο χρησιμοποιώντας άχρηστα και ανακυκλώσιμα υλικά, όπως κουτί παπουτσιών, χάρτινο ποτήρι, σπάγκο και πέτρες.

Δύο παιδιά είχαν τον ρόλο της καταγραφής και τραβούσαν το χαρτί, ενώ άλλα δύο παιδιά προκαλούσαν δονήσεις κουνώντας απαλά το τραπέζι πάνω στο οποίο ήταν τοποθετημένος ο σεισμογράφος. Σταδιακά αύξαναν την ένταση, ώστε να παρατηρήσουμε διαφορετικά επίπεδα «σεισμικής δραστηριότητας».

Ακολούθως, συμπληρώσαμε σχετικό φύλλο εργασίας, όπου τα παιδιά αντιστοίχισαν διαφορετικά μεγέθη σεισμών και συζήτησαν για το πόσο ισχυρός ή ασθενής μπορεί να είναι ένας σεισμός.

Είδαμε τον ατμό να ανεβαίνει (εξάτμιση) και να γίνεται σταγόνες πάνω στο κουτάλι (συμπύκνωση) πάνω από το μπρίκι!

Καταλάβαμε πώς «πιάσαμε» το κεράκι κάτω από το ποτήρι (έλλειψη οξυγόνου).

Και, φυσικά, φτιάξαμε το δικό μας υπέροχο, χάρτινο διόραμα για να θυμόμαστε πάντα πού πηγαίνει η βροχή και πώς ξαναγεννιέται!

Κάθε σταγόνα είναι σημαντική, όπως μάθαμε, και το νερό είναι παντού γύρω μας!

Στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δεξιοτήτων για τη Διαμεσολάβηση και τη διαχείριση των συγκρούσεων, η τάξη μας οργανώθηκε και ανέλαβε δράση!

Γίναμε 4 ομάδες! Κάθε ομάδα συνεργάστηκε, άκουσε τις ιδέες των μελών της και με δημοκρατικές διαδικασίες ψήφισε το όνομα που της ταιριάζει. Στη συνέχεια, οι ομάδες με πολύ μεράκι τη δική τους ξεχωριστή σημαία της φιλίας και της συνεργασίας.

Μέσα από αυτή τη δράση, αλλά και καταγράφοντας «Τα χαρακτηριστικά του καλού φίλου», τα παιδιά έκαναν πράξη το μεγάλο μας σύνθημα: «Σέβομαι τον εαυτό μου και τον άλλον»! Μάθαμε να λύνουμε τις διαφορές μας με διάλογο, ευγένεια και πάνω από όλα... ομαδικό πνεύμα.

Ανεβήκαμε στα «παγκάκια-γέφυρες» της τάξης μας και δραματοποιήσαμε την ιστορία των δύο φίλων που συναντήθηκαν στη μέση μιας στενής γέφυρας και κανένας δεν έκανε πίσω. Μέσα από το θεατρικό παιχνίδι, τα παιδιά βίωσαν το αδιέξοδο της πεισματικής συμπεριφοράς και της σύγκρουσης, αλλά δεν έμειναν εκεί!

Λειτούργησαν ως αληθινοί διαμεσολαβητές και επιστράτευσαν τη δημιουργικότητά τους για να βρουν λύσεις:

-Πώς μπορούν να περάσουν και οι δύο χωρίς να πέσουν;

-Πώς βοηθάει η υποχώρηση και η συνεργασία;

-Πόση δύναμη κρύβει η λέξη «συγγνώμη»;

Τα παιδιά πειραματίστηκαν με το σώμα τους, συνεργάστηκαν, έσκυψαν για να περάσει ο φίλος τους από πάνω και βρήκαν τον δρόμο για τη συμφιλίωση!

Αυτό το τραπέζι θα είναι από εδώ και πέρα ο «μαγικός» μας χώρος. Εκεί όπου δύο φίλοι, όταν έχουν μια διαφωνία, θα κάθονται, θα κοιτάζονται στα μάτια, θα ανταλλάσσουν το «αντικείμενο του λόγου» και θα βρίσκουν μόνοι τους λύσεις με ηρεμία και σεβασμό.

Συγχαρητήρια στους μικρούς μας δημιουργούς που ομόρφυναν την τάξη μας και τη γέμισαν με οικολογική... ενσυναίσθηση!

Ακούμε προσεκτικά τον φίλο μας χωρίς να τον διακόπτουμε.

Εκφράζουμε με λόγια αυτό που μας στενάχωρησε.

Προτείνουμε λύσεις και ιδέες για να είμαστε όλοι χαρούμενοι ξανά!

Μέσα από το παιχνίδι των ρόλων με τον Μανούσο, η ενσυναίσθηση και ο σεβασμός γίνονται καθημερινή πράξη στην τάξη μας. Οι μικρές συγκρούσεις μετατρέπονται σε ευκαιρίες για διάλογο και η φιλία πάντα βγαίνει νικήτρια!

Αφού μάθαμε να ακούμε, να μοιραζόμαστε και να λύνουμε τις διαφορές μας με διάλογο, βγήκαμε έξω για να κάνουμε πράξη την ομαδικότητα.

Μέσα από το ομαδικό παιχνίδι, τα παιδιά ένιωσαν τη χαρά του να ανήκεις σε μια ομάδα όπου όλοι είναι ισότιμοι και αποδεκτοί. Γιατί όταν είμαστε ενωμένοι, κάθε παιχνίδι γίνεται πιο μαγικό και οι συγκρούσεις απλά... εξαφανίζονται!

Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους μικρούς μας ειρηνοποιούς για τη συμμετοχή τους σε αυτό το υπέροχο ταξίδι δεξιοτήτων!

🐝 Παίξαμε τις «μέλισσες και τα λουλουδάκια» και μουσικά στεφάνια κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο!

🤝 Θυμηθήκαμε το αγαπημένο παραδοσιακό «μαντηλάκι», ενισχύοντας την ομαδικότητά μας.

🪑 Κι όταν ο καιρός δεν μας έκανε το χατίρι, η δράση μεταφέρθηκε μέσα στην τάξη με τρελό κέφι και μουσικές καρέκλες!

Μέσα από αυτά τα παιχνίδια, τα παιδιά μας κατάφεραν όχι μόνο να διασκεδάσουν και να εκτονωθούν, αλλά και να μάθουν με απόλυτα βιωματικό τρόπο να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, τη χαρά της νίκης, αλλά και την αποδοχή της ήττας. Γιατί στην ομάδα μας, το πιο σημαντικό είναι να παίζουμε όλοι μαζί και να περνάμε καλά!

Ένα τεράστιο μπράβο σε όλα τα παιδιά για αυτό το υπέροχο, γεμάτο συναισθήματα ταξίδι που ολοκληρώθηκε με τον πιο φωτεινό τρόπο!