Με λένε Μαλάλα, της Μαλάλα Γιουσαφζάι

Η Μαλάλα γεννήθηκε το 1997 στην κοιλάδα Σουάτ του Πακιστάν. Η φωνή της ακούστηκε πρώτη φορά σε διεθνές επίπεδο, όταν σε ηλικία έντεκα ετών άρχισε να γράφει σε ιστολόγιο/ “blog” για τη ζωή υπό το καθεστώς των Ταλιµπάν. Τον Οκτώβριο του 2012, η Μαλάλα έγινε στόχος των Ταλιµπάν και πυροβολήθηκε στο κεφάλι επιστρέφοντας σπίτι της µε το σχολικό λεωφορείο. Επέζησε από θαύµα και µεταφέρθηκε σε εξειδικευµένο νοσοκοµείο του Μπέρµιγχαµ της Αγγλίας.

«Από τότε που οι Ταλιμπάν ανέλαβαν την εξουσία, το σχολείο μας δεν έχει πλέον επιγραφή στην είσοδό του, και η περίτεχνη μπρούντζινη πόρτα στη μέση του άσπρου τοίχου απέναντι απ’ τη μάντρα του ξυλοκόπου δε δίνει το παραμικρό στοιχείο για το τι κρύβεται πίσω της.

Για μας τα κορίτσια, η πόρτα εκείνη ήταν σαν μια μαγική είσοδος στον δικό μας, ξεχωριστό κόσμο. Καθώς τη διαβαίναμε χοροπηδώντας, πετούσαμε τις μαντίλες μας στον αέρα σαν τον άνεμο που φυσά τα σύννεφα πέρα, για να βγει ο ήλιος, κι έπειτα ανεβαίναμε τρέχοντας μπουλούκι τα σκαλιά. Στο πλατύσκαλο βρισκόταν μια ανοιχτή αυλή με πόρτες που οδηγούσαν σ’ όλες τις τάξεις. […]

Πηγαίναμε σχολείο έξι πρωινά την εβδομάδα, και καθώς ήμουν δεκαπέντε χρονών και στην ένατη σχολική χρονιά, τα μαθήματά μου περιλάμβαναν την απαγγελία χημικών τύπων ή τη γραμματική της γλώσσας ουρντού • εκθέσεις γραμμένες στα αγγλικά, με ηθικά διδάγματα όπως «Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει», ή σχεδιασμό διαγραμμάτων της κυκλοφορίας του αίματος – οι πιο πολλές μου συμμαθήτριες ήθελαν να γίνουν γιατροί. Δύσκολα φαντάζεσαι ότι οποιοσδήποτε θα μπορούσε να δει μια τέτοια φιλοδοξία ως απειλή. Κι ωστόσο, έξω απ’ τις πόρτες του σχολείου μας απλωνόταν όχι μονάχα ο σαματάς και το χάος της Μινγκόρα, της μεγαλύτερης πόλης του Σουάτ, μα και η παραφροσύνη ανθρώπων όπως οι Ταλιμπάν, που θεωρούν ότι τα κορίτσια δεν πρέπει να πηγαίνουν σχολείο.

Το πρωινό εκείνο είχε ξεκινήσει όπως όλα, αν και λίγο πιο αργά απ’ ό,τι συνήθως. Ήταν η περίοδος των εξετάσεων, οπότε το σχολείο άρχιζε στις εννιά αντί για τις οχτώ. Εγώ κοιμόμουν στο μακρόστενο δωμάτιο στο μπροστινό μέρος του σπιτιού και η μόνη επίπλωση ήταν ένα κρεβάτι κι ένα ντουλάπι που είχα αγοράσει με μερικά απ’ τα χρήματα ενός βραβείου που είχα κερδίσει για τη συμμετοχή μου στην εκστρατεία για την ειρήνη στην κοιλάδα μας και για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση. […]

Το σχολείο δεν απείχε πολύ από το σπίτι μας και συνήθως πήγαινα με τα πόδια, μα απ’ την αρχή της περσινής χρονιάς γύριζα σπίτι με το σχολικό, επειδή η μητέρα μου φοβόταν να μ’ αφήνει να γυρίζω μόνη. […]Στον δρόμο μας δεν μπορούσες να μπεις με αμάξι, οπότε το σχολικό με άφηνε στον κάτω δρόμο πλάι στο ρέμα • από εκεί περνούσα μια καγκελωτή πύλη κι ανέβαινα κάτι σκαλιά. Πίστευα ότι, αν ποτέ δεχόμουν επίθεση από κάποιον τρομοκράτη, θα ήταν σ’ εκείνα τα σκαλιά. Αναρωτιόμουν τι θα ’κανα σε μια τέτοια περίπτωση. Μπορεί να ’βγαζα τα παπούτσια μου και να του τα πέταγα, αλλά έπειτα σκεφτόμουν πως, αν έκανα κάτι τέτοιο, δε θα υπήρχε καμιά διαφορά ανάμεσα σε μένα και τον τρομοκράτη. Θα ήταν καλύτερο να τον παρακαλέσω, λέγοντας: «Σύμφωνοι •πυροβόλησέ με, μα πρώτα άκουσέ με. Αυτό που κάνεις είναι λάθος. Δεν έχω τίποτε εναντίον σου προσωπικά, απλώς θέλω όλα τα κορίτσια να έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση».

Δε φοβόμουν, αλλά είχα αρχίσει να φροντίζω να παραμένει κλειδωμένη η μάντρα τη νύχτα, και να ρωτάω τον Θεό τι συμβαίνει, όταν πεθαίνεις. Είχα μιλήσει για όλα αυτά στην κολλητή μου τη Μονίμπα με την οποία μοιραζόμασταν τα πάντα. Το όνειρό της ήταν να γίνει σχεδιάστρια μόδας • ήξερε βέβαια ότι η οικογένειά της δε θα το δεχόταν ποτέ, γι’ αυτό κι έλεγε σε όλους ότι θέλει να γίνει γιατρός. Είναι δύσκολο για τα κορίτσια στην κοινωνία μας να γίνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από δασκάλες ή γιατροί − κι αυτό αν μπορέσουν γενικά να εργαστούν.»

Συγγραφέας

Britannica Blog

Εντοπίστε ένα ή περισσότερα ανθρώπινα δικαιώματα που ισχύουν ή παραβιάζονται.

Πως κρίνετε την αντίδραση της Μαλάλα και του περίγυρού της.