Środki ochrony indywidualnej i zbiorowej by Maciej Wiśniewski

maciek300800 — 2018-05-26 14:43:22 UTC

maciek300800 — 2018-05-26 14:44:42 UTC

Indywidualne

maciek300800 — 2018-05-26 15:13:34 UTC

Maska przeciwgazowa – indywidualne urządzenie, przylegające do twarzy i wykonane z gumy, silikonu lub innych materiałów, służące do ochrony dróg oddechowych, oczu i skóry twarzy przed działaniem bojowych środków trujących, pyłów radioaktywnych a także bakterii i wirusów chorobotwórczych. Maska przeciwgazowa ma zastosowanie militarne dla ochrony przed atakami z użyciem broni chemicznej, w przemyśle chemicznym, dla ochrony przed lotnymi zanieczyszczeniami przemysłowymi oraz górnictwie i pożarnictwie.

Maski przeciwgazowe występują zwykle w dwóch rodzajach:

Maski filtracyjne, które oczyszczają skażone powietrze za pomocą filtrów, filtropochłaniaczy albo pochłaniaczy.
Maski izolacyjne (np. o zastosowaniu medycznym), w których sprężone w wysokociśnieniowej butli powietrze doprowadzane jest do maski elastycznymi przewodami lub regenerowane na drodze reakcji z odpowiednimi substancjami chemicznymi.

maciek300800 — 2018-05-26 15:24:39 UTC

Maska przeciwpyłowa
Maski przeciwpyłowe stosowane są w szerokim zakresie prac, przy których mogą wydzielać się cząstki ciał stałych (np. w postaci pyłów), czy też alergeny bądź aerozole biologiczne. W maskach tych całe wdychane powietrze przechodzi przez materiał filtracyjny.

Maski przeciwpyłowe w Unii Europejskiej

Wymagania jakie spełniać muszą tego typu maski określa w Unii Europejskiej norma EN 149:2001+A1:2009. Norma ta dzieli maski na trzy klasy (FFP1, FFP2 i FFP3) w zależności od stopnia ochrony użytkownika wobec aerozoli.

W przypadku masek filtrujących bierze się pod uwagę szereg parametrów, między innymi:

penetracja – maksymalny stopień w jakim pyły i dymy mogą przedostawać się do obszaru pod maską; badana z wykorzystaniem dwóch aerozoli (chlorku sodu i oleju parafinowego) przy objętościowym natężeniu przepływu wynoszącym 95 l/min
całkowity przeciek wewnętrzny – maksymalny stopień nieszczelności maski wynikający z niecałkowitego przylegania maski do skóry twarzy oraz ewentualnych nieszczelności zaworu wydechowego
opory oddychania – maksymalne opory jakie może stawiać maska podczas oddychania; maksymalne wartości określone są przy minutowej wentylacji płuc dla wdechu wynoszącej 30 i 95 l/min oraz dla wydechu przy 160 l/min; dla porównania: wysiłek fizyczny w postaci jazdy na rowerze to średnio 20–30 l/min, natomiast wyjątkowo intensywny wysiłek fizyczny z użyciem sprzętu ochrony dróg oddechowych może prowadzić do wzrostu minutowej wentylacji płuc nawet do kilkuset l/min.

Półmaski tego typu nie zapewniają ochrony przed substancjami gazowymi, a więc np. przed frakcją gazową spalin samochodowych. Ponadto są najmniej skuteczne wobec cząstek stałych o średnicy rzędu 0,1–0,7 μm. Mimo że średnia średnica cząstek chlorku sodu i oleju parafinowego stosowanego przy testowaniu wyrobów mieści się w tym zakresie, to w niektórych przypadkach skuteczność półmasek może być obniżona. Może mieć to miejsce np. w przypadku cząstek stałych obecnych w spalinach z silników Diesla, przy których skuteczność filtracji może spaść do wielkości rzędu 55,5% w przypadku biodiesela, a więc znacznie poniżej deklarowanych skuteczności.

Istnieją również maski filtrujące z warstwą pochłaniającą węgla aktywowanego, jednak jeżeli ich klasa ochronna oznaczana jest symbolem „FF” (a nie „FM”) to, o ile mogą zwiększać komfort użytkowania maski, nie stanowią środków filtrująco-pochłaniających zgodnie z normą.

maciek300800 — 2018-05-26 15:29:42 UTC

Maski z pochłaniaczem -
maski, które zawierają pochłaniacz służący do pochłaniania różnych substancji.
Pochłaniacz – część maski filtracyjnej (przeciwgazowej) służąca do oczyszczania wdychanego powietrza z substancji trujących, promieniotwórczych i biologicznych. Składa się z warstw sorbentów (węgiel aktywny, hopkalit) i filtru przeciwdymnego.

maciek300800 — 2018-05-26 15:48:10 UTC

Odzież ochronna – rodzaj odzieży chroniącej człowieka podczas pracy przed działaniem czynników szkodliwych lub niebezpiecznych dla zdrowia oraz zabezpieczającej przed ewentualnymi urazami ciała.

Odzież ochronną można podzielić ze względu na:

rodzaje i dziedziny, w których jest stosowana,
właściwości, które posiada,
elementy ubioru wynikające z elementów chronionych części ciała.

Podział według właściwości

Odzież:

nieprzemakalna
antyelektrostatyczna
żaroodporna
mrozoodporna
kwasoodporna
olejoodporna
i inne

Elementy ubioru:

kombinezony
płaszcze
fartuchy
kaptury
obuwie
rękawice
hełmy
kaski
maski
gogle

Kombinezon – jednoczęściowe ubranie, będące połączeniem bluzy ze spodniami, najczęściej pełniące funkcję ubrania roboczego lub sportowego (np. kombinezon narciarski). Kombinezonami nazywa się też czasem ubrania dwuczęściowe, gdy bluza i spodnie (najczęściej ogrodniczki) tworzą komplet.

Kombinezony znalazły swoje zastosowanie w czynnościach, które wymagają odpowiedniego ochronnego ubioru, np. w pracach malarskich i rolniczych, a także w warsztatach samochodowych, w ogrodzie i w środowisku toksycznym.

maciek300800 — 2018-05-26 15:59:54 UTC

Płaszcz – rodzaj ubrania, wierzchnie okrycie ciała, noszone przez mężczyzn i kobiety. Podstawową rolą płaszcza jest ochrona przed zimnem, wiatrem, deszczem.

maciek300800 — 2018-05-26 16:02:03 UTC

Fartuch – ubranie ochronne, zakładane od przodu i wiązane z tyłu. W nowszych czasach również inna nazwa na kitel (krojem najczęściej zbliżony do płaszcza). Stosowane wszędzie tam, gdzie wymagają tego zasady higieny lub możliwe jest zabrudzenie, czy też zniszczenie odzieży (np. w szpitalach, laboratoriach, na halach produkcji maszyn, rzeźniach).

Stosowane w gospodarstwie domowym fartuszki pozbawione są zazwyczaj rękawów; zakładane są przez głowę. Poza gospodarstwem domowym najpowszechniejsze są fartuchy zakładane od tyłu, zapinane guzikami od przodu. Wyjątek stanowią fartuchy frontowe zakładane od przodu i wiązane z tyłu, stosowane głównie w prosektoriach.

maciek300800 — 2018-05-26 16:07:27 UTC

Kaptur – nakrycie głowy w kształcie owalnym, albo stożkowatym, połączone zwykle z górną częścią płaszcza, kurtki lub bluzy. Jego głównym zadaniem jest ochrona głowy przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi: zimnem, deszczem, śniegiem, wiatrem.

maciek300800 — 2018-05-26 16:10:06 UTC

Obuwie ochronne – obuwie klasyfikowane jako środek ochrony osobistej BHP zgodnie z dyrektywą 89/686EEC i spełniające wymogi normy EN 345-1:1992. Obuwie bezpieczne do użytku w pracy poprzez odniesienie do normy EN 344-1:1992, która określa podstawowe i dodatkowe wymagania dla obuwia bezpiecznego do użytku w pracy.

Obuwie ochronne Blundstone

Objaśnienia kodów oznaczających stopień ochrony

HRO – odporność na kontakt z gorącym podłożem do 300 °C
P – odporność na przebicie z siłą 1100 N
A – obuwie antyelektrostatyczne
C – obuwie prądoprzewodzące
CI – izolacja od zimna
HI – izolacja od ciepła
E – absorpcja energii w części piętowej
WRU – wierzch obuwia nieprzepuszczający wody

maciek300800 — 2018-05-26 16:12:57 UTC

Rękawice ochronne – element odzieży ochronnej służący do ochrony dłoni, lub dłoni i nadgarstków przed niepożądanym, lub szkodliwym dla zdrowia oddziaływaniem czynników zewnętrznych.
Podstawową normą obowiązującą dla wszystkich rękawic ochronnych jest norma zharmonizowana PN-EN 420+A1:2010 Rękawice ochronne – Wymagania ogólne i metody badań określająca podstawowe wymagania i stosowne procedury badania odnoszące się do projektowania i konstrukcji rękawic, odporności użytych materiałów na przenikanie wody, nieszkodliwości, wygody użytkowania, znakowania oraz informacji dołączanych przez producenta do wszystkich wyprodukowanych przez niego rękawic ochronnych.

maciek300800 — 2018-05-26 16:17:08 UTC

Hełm – bojowa ochrona, chroniąca głowę przed urazami, sporządzona z odpornego materiału. Przez wiele wieków używany był tylko przez wojsko, ale z czasem znalazł również zastosowanie wśród cywilów. Wiele dziedzin stosuje pierwotną nazwę hełmu (np. hełm strażacki, hełm górniczy), a niektóre branże zastosowały nazwę kask (m.in. w budownictwie, służbach ratunkowych oraz u motocyklistów, rowerzystów, wspinaczy czy rolkarzy).

W dawnych czasach był najczęściej wykonywany z metalu lub skóry. Od I wojny światowej wprowadzono masowo hełmy stalowe, natomiast obecnie w użyciu są głównie hełmy z włókien sztucznych.

maciek300800 — 2018-05-26 16:21:13 UTC

Kask – rodzaj ochronnego nakrycia głowy, używanego przez osoby uprawiające sport oraz wiele grup zawodowych i w zależności od tego różniących się budową.

Pierwotnie kaskiem nazywane były hełmy dragonii, fizylierów austriackich i kirasjerów z XVIII wieku i były to hełmy stalowe ozdobione wzmacniającym grzebieniem i kitą. Obecnie kaski wykonywane są z różnych materiałów - najpopularniejsze kaski budowlane wykonane są z plastiku, zaopatrzone w wyściółkę, pasek mocujący pod brodę czy osłonę twarzy.

Obecnie kaski w odróżnieniu od hełmów, kojarzone są z zastosowaniami cywilnymi.

Rodzaje kasków

hokejowy
motocyklowy
narciarski
strażacki
rowerowy
tropikalny
bokserski
futbolowy
do kajakarstwa górskiego
wspinaczkowy
jeździecki (do jazdy konnej)

maciek300800 — 2018-05-26 16:26:37 UTC

Gogle – okulary ochronne, chroniące oczy przed wiatrem, deszczem, lub śniegiem, używane najczęściej przez narciarzy i skoczków narciarskich. Gogle zazwyczaj są tak ukształtowane, aby ich osłona przylegała do twarzy wokół oczu, nie dopuszczając do nich podmuchów powietrza i rozbryzgów wody. Wcześniej także (przed upowszechnieniem się kasków ochronnych zintegrowanych z okularami) stosowane przez motocyklistów lub osoby prowadzące pojazdy z odkrytymi – narażonymi na wiatr – kokpitami (starszego typu samoloty, samochody wyścigowe lub łodzie motorowe). Podobną rolę pełnią specjalne okulary dla kolarzy i biegaczy narciarskich – zazwyczaj są jednak nieco mniejsze i delikatniejsze od gogli używanych w innych sportach.

Często, oprócz ochrony przed wiatrem lub deszczem, chronią przed jaskrawym światłem i odblaskiem od śniegu lub wody, pełniąc rolę okularów przeciwsłonecznych. Niektóre modele gogli mają w tym celu wymienne barwne „szkła” z przezroczystego tworzywa.

Zbiorowe

maciek300800 — 2018-05-26 16:32:43 UTC

natrysk – urządzenie służące do kąpieli, polegającej na polewaniu się wodą wypływającą z instalacji wodociągowej przez specjalne sitko, mające na celu rozbicie strumienia wody na drobne kropelki. Jednocześnie mianem tym określa się wydzieloną część pomieszczenia kąpielowego, zaopatrzoną w brodzik z odpływem, służącą do kąpieli natryskowej.
W zakładzie pracy służy on do obmycia pracownika lub ubrania skażonego niebezpiecznymi związkami. W przypadku występowania niebezpieczeństwa oblania pracowników środkami żrącymi lub zapalenia odzieży - nie dalej niż 20 m w linii poziomej od stanowisk powinien znajdować się natrysk.

maciek300800 — 2018-05-26 16:45:43 UTC

Wentylacja – cyrkulacja powietrza, z reguły pomiędzy pomieszczeniami a przestrzenią na zewnątrz. Prawidłowo działająca wentylacja jest niezbędna w pomieszczeniach, gdzie przebywają zwierzęta czy ludzie, dopływające z zewnątrz powietrze zapewnia wymianę zużytego i zanieczyszczonego na świeże, niezbędne do oddychania oraz prawidłowej i bezpiecznej pracy urządzeń zużywających powietrze. Jest to szczególnie ważne w sytuacji dodatkowych zanieczyszczeń, takich jak dym papierosowy, opary substancji chemicznych, pyły itp. Można również mówić o wentylacji jako systemie zamkniętym występującym np. w samolotach, gdzie zużyte powietrze jest filtrowane, a następnie mieszane z tlenem, regulowana jest temperatura i wilgotność, a powietrze powraca do kabin.

Rodzaje wentylacji

naturalna - wymiana powietrza przy wykorzystaniu przeciągu
grawitacyjna - wymiana powietrza wykorzystująca różnicę ciśnień między przestrzenią wentylowaną a ujściem kanału wentylacyjnego do atmosfery. Zanieczyszczone powietrze zostaje wyssane z pomieszczenia przez kratkę wentylacyjną, a do pomieszczenia napływa powietrze zewnętrzne przez celowo wykonane nawiewy (np. okna, kratki nawiewne sterowane higroskopijnie) albo nieszczelności w obudowie budynku
mechaniczna - sterowana wymiana powietrza
hybrydowa - kombinacja wentylacji grawitacyjnej i mechanicznej stosowanych w zależności od zapotrzebowania na świeże powietrze i warunków pogodowych (różnicy gęstości powietrza wywiewanego i otoczenia)

Widoczne objawy złej wentylacji

pleśń
skropliny pary wodnej na szybach oraz innych powierzchniach w pomieszczeniu
wyczuwalny podwyższony poziom wilgotności powietrza
ciąg wsteczny powietrza przez kratki wentylacyjne (objawia się między innymi poprzez zapachy pleśni, wlot pyłów, zapachy potraw, spalin, dymu, papierosów)

Niewidoczne objawy

częste bóle głowy, zmęczenie
podrażnione błony śluzowe
choroby układu oddechowego
alergie
niszczenie ścian budynku