Συνολικά 1.050 προσλήψεις ατόμων με αναπηρία στο Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ προγραμματίζονται από την κυβέρνηση για το 2017, σύμφωνα με το νέο θεσμικό πλαίσιο για τις προσλήψεις ΑμεΑ, που ενσωματώθηκε στον νόμο για την κινητικότητα του υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης, ο οποίος ψηφίστηκε πρόσφατα.

Αν και με αυτή τη συμπεριφορά φαίνεται η κοινωνία σιγά σιγά να γεφυρώνει το χάσμα που υπάρχει μεταξύ των απλών πολιτών και των ατόμων με ειδικές ανάγκες, διάφορα περιστατικά και καταστάσεις καθημερινά μας υπενθυμίζουν ότι οι άνθρωποι είναι αδιόρθωτοι και δεν διαθέτουν κανένα αίσθημα ενσυναίσθησης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι προσβλητικές και εξοργιστικές εικόνες που αντικρίζει κανείς σε κοινόχρηστους χώρους και πεζοδρόμια της πόλης, εικόνες που σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν σε έναν τόπο που αυτοαποκαλείται «πολιτισμένος». Μιλάμε για τις ράμπες πρόσβασης των ατόμων με αναπηρία που είναι μόνιμα κατειλημμένες με οχήματα και δίκυκλα. Όσα πεζοδρόμια διαθέτουν τέτοιες ράμπες (διότι, για κάποιο λόγο, δεν τη διαθέτουν όλα) είναι πλήρως άχρηστες αφού σε αυτές σταθμεύει ο καθένας χωρίς ενδοιασμούς, το όχημά του, αδιαφορώντας αν δυσκολεύει ή εμποδίζει εντελώς τη διέλευση αναπηρικών αμαξιδίων. Όσο για τις λιγοστές δημόσιες θέσεις στάθμευσης οχημάτων ΑμεΑ που αριθμούν λιγότερες από 10, πέφτουν και αυτές θύματα της ανείπωτης αναισθησίας πολλών συμπολιτών μας που σταθμεύουν σε αυτές δίχως να υπολογίζουν το παραμικρό.   

Ακόμα, η ελλιπής οργάνωση και η αδιαφορία επιβεβαιώνεται και από την πρόσφατη ανακοίνωση (την Κυριακή 23/4/2017) την οποία εξέδωσε η ΠΑΕ Ολυμπιακός σύμφωνα με την οποία γνωστοποίησε πως έχουν καλυφθεί όλες οι θέσεις των ΑΜΕΑ για τον αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα και πως καλό θα ήταν, όσοι δεν έκλεισαν τη δική τους, να μην προσέρχονται στο γήπεδο. Με αυτή τη συμπεριφορά η κοινωνία στερεί από τα άτομα με ειδικές ανάγκες το δικαίωμα της συμμετοχής τους στις κοινωνικές εκδηλώσεις.

Όλη η Ελλάδα θαυμάζει τον Πετρούνια ,ωστόσο λίγοι πραγματικά γνωρίζουν τις ατελείωτες ώρες προπονήσεις που κάνει, αλλά και τις απερίγραπτες δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει, για να φτάσει εκεί που βρίσκεται σήμερα, εξαιτίας της ανεπαρκής ελληνικής υποστήριξης.

Ουσιαστικά η Ελλάδα δεν έχει οικονομική μέριμνα για τους αθλητές της, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του Πετρούνια, του οποίου παρά τις επιτυχίες του, περιμένει ακόμα το «πριμ» του από το 2012. Αυτή η κατάσταση κόβει τα φτερά των αθλητών και δεν βοηθάει στην άνθηση νέων ταλέντων…Η χώρα μας η οποία είναι θεμελιωτής των ολυμπιακών αγώνων δεν οφείλει να έχει μια πιο υπεύθυνη στάση και χρηματοδότηση απέναντι στους «μαχητές» της;

 

Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια(2013) το Ίδρυμα Ωνάση με αφορμή την επέτειο των 150 χρόνων από την γέννηση του Αλεξανδρινού ποιητή προχώρησε σε ένα τεράστιο εγχείρημα παίρνοντας στη κυριότητά του τη συλλογή του. Η τότε κάτοχος του αρχείου οικογένεια Σαββίδη το πούλησε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση έναντι τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ. Αφού το αρχείο ήρθε στη κυριότητά της η Στέγη ξεκίνησε μια επιθετική διαφημιστική καμπάνια προωθώντας τη συλλογή με κάθε τρόπο( μέχρι και σε μετρό, τραμ και λεωφορεία) καθώς και με τη δημιουργία ενός πολύ έξυπνου λόγκο.
Τελικά όμως πού είναι αυτό το τόσο πολυδιαφημισμένο αρχείο; Πόσο κοινωφελές είναι το ίδρυμα Ωνάση;Το Κοινωφελές Ίδρυμα, αντί να διευκολύνει την έρευνα και να εξυπηρετεί τους μελετητές, προβάλλει διεκδικήσεις και δημιουργεί προσκόμματα. Ακόμη χειρότερα: αν κάποιος προχωρήσει στη δημοσίευση υλικού που «ανήκει στο Αρχείο» ή έστω κοινοποιήσει απλώς το περιεχόμενό του, επί του οποίου από το 2003 ασφαλώς δεν υπάρχουν δικαιώματα (ο Καβάφης πέθανε το 1933), κινδυνεύει να τον σύρουν στα δικαστήρια, όπου θα πρέπει να εξηγεί σε έλληνες δικαστές τη διαφορά ανάμεσα στο χειρόγραφο και το περιεχόμενό του που ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα. Θέματα παρόμοιας φύσης συνεχίζονται ως και σήμερα .

Έτσι επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα έχει το Ίδρυμα το δικαίωμα να αποφασίσει ποιος θα έχει πρόσβαση σε ένα τόσο σπουδαί αρχείο; Θεωρώ ότι είναι κοινή αποδοχή ότι οι φορείς του πολιτισμού πρέπει να των υπηρετούν και όχι να τον απομακρύνουν από το κοινό του. Επομένως είναι καιρός το Ίδρυμα να διαθέσει τη αυτή τη σπουδαία κληρονομιά στο διψασμένο κοινό της.

 

Η  Ελλάδα η οποία βιώνει πρωτοφανή διαρροή επιστημών υψηλής κατάρτισης που αναζητούν το μέλλον τους στο εξωτερικό είναι στενά συνδεδεμένη με το εργατικό δυναμικό του CERN, καθώς εκεί εργάζονται περίπου 200 Έλληνες επιστήμονες. Το εύρος αυτού του προβλήματος όμως  δεν εστιάζεται μόνο στην κορυφή(CERN) καθώς όλο και περισσότεροι νέοι βλέπουν το εξωτερικό ως λύση.

Αυτή η κατάσταση έχει ως παρεπόμενο η χώρα μας να χάνει το ενεργό εργατικό δυναμικό της και να βυθίζεται στην στασιμότητα. Ποιο μπορεί όμως να είναι το μέλλον μιας τέτοιας χώρας;

Και πως μπορεί να εξελιχθεί;

Είναι βέβαιο ότι δεν μπορούμε να προβλέψουμε πού θα βρίσκεται η χώρα μας την επόμενη δεκαετία, ωστόσο είναι αδήριτη ανάγκη το Ελληνικό  κράτος να καταφέρει να αξιοποιήσει τα μεγάλα «μυαλά» που παράγει… γιατί… είναι αδύνατον να δουλέψουν όλοι στο CERN…..