Toen Jonas van college thuiskwam viel hem op dat er iets veranderd was. Het duurde een halve minuut voordat hij snapte wat er precies anders was : al haar spullen waren weg.  Zijn mond stond open, zijn tas en jas vielen als zandzakken van zijn lichaam op de grond en als het zou kunnen had hij zijn ziel ernaast gesmeten. De afwezigheid van de spullen had zich als rot door de kamer verspreid overal waren planken halfvol, tafels halfleeg en achter kapstokken waren delen muur te zien.
Hij riep haar naam, maar niemand reageerde. Daarna ging hij op zoek naar een briefje dat ze ergens neergelegd moest hebben. Toen er nergens een briefje te vinden was zocht hij naar een verklaring in de kantlijnen  van een krant of op de koelkast in de keuken. Hij opende ede balkondeuren om te zien of ze daar misschien zat, maar behalve een laag sneeuw en een duif was er niets te vinden. 

Er lagen enveloppen met rekeningen op tafel. De stapel werd steeds hoger. Er komt een moment dat ik met de opbrengst van al dat papier een van de rekeningen kan betalen

 Hij had een merkwaardige manier van spreken. Zijn woorden dwarrelden als herfstbladeren naar beneden, dan weer omhoog alsof de wind er grip op had gekregen. Zo nu en dan belandde er een woord op het dak van een schuurtje. 

‘Hallo, ‘ zei ik. Ik wachtte.
‘Ik vind het erg van je moeder.’
‘Ja,’ zei ik zacht.
‘Heel erg erg.’
‘Ja, ‘fluisterde ik. ‘Ik ook.’
Het was even stil.
‘Sorry,’ zei hij ineens. ‘ Ik wilde je niet laten schrikken.’
‘Oké,’ zei ik.
‘Liet ik je schrikken?’ vroeg hij.