Deze waarden sluiten aan bij de beroepscode 1C, waarin staat dat een jeugdprofessional iedere cliënt bereid moet zijn te helpen, zonder onderscheid op basis van achtergrond, overtuiging of beperking (Beroepsvereniging van Professionals in Sociaal Werk, 2017). 

Normen
Normen zijn meer de regels die je zelf volgt door wat je belangrijk vindt. Dus als ik respect belangrijk vind, probeer ik bijvoorbeeld altijd op tijd te komen. Dat laat zien dat je anderen serieus neemt. En eerlijkheid betekent voor mij dat ik zo veel mogelijk de waarheid spreek. Een kleine gewoonte is dat ik mensen altijd begroet, want dat is gewoon netjes. En afval opruimen, dat hoort erbij als je verantwoordelijkheid belangrijk vindt.

Deze normen sluiten aan bij de beroepscode 2E, waarin staat dat de jeugdprofessional de persoon van de cliënt respecteert, inclusief diens zelfstandigheid, verantwoordelijkheid en opvoedingsvisie. Binnen de grenzen van de wet (Beroepsvereniging van Professionals in Sociaal Werk, 2017). 

Pedagogen zie ik als een voorbeeld voor jongeren: er is altijd iemand die luistert, begrijpt en meedenkt. Ze vormen een schakel tussen kind, ouder, school en hulpverlening, zorgen voor afstemming en signaleren problemen op tijd. 

In de samenleving zijn verschillende uitdagingen die het welbevinden van kinderen en jongeren negatief beïnvloeden. een paar voorbeelden van deze uitdagingen zijn discriminatie en sociale ongelijkheid, financiële uitdaging, prestatiedruk, actualiteiten en social media (Nederlands Jeugdinstituut, z.d.).

Pedagogen lossen die niet alleen op, maar kunnen wel ondersteunen, meedenken en begeleiden. Hun kracht ligt in samenwerking met ouders en andere betrokkenen. Zo maken ze écht verschil in het leven van jongeren en kinderen. 

Pedagogen maken écht het verschil. Ze zorgen ervoor dat elk kind een eerlijke kans krijgt om op te groeien tot een sterke, zelfverzekerde volwassene. Dat begint bij goed kijken naar wat een kind nodig heeft: sociaal-emotioneel, biologisch, cognitief én psychisch (NCOI, z.d.). Als pedagoog beschik je over kennis van al deze ontwikkelingsgebieden en ben je breed inzetbaar. Je kunt werken als gezinsbegeleider, pedagogisch medewerker in de jeugdzorg, consulent bij de gemeente of bijvoorbeeld teamleider op een kinderdagverblijf. In al deze functies werk je met kinderen, maar ook met ouders, leerkrachten, mentoren en andere professionals. Je begeleidt, beoordeelt, onderzoekt en behandelt. Ook behoort het voorlichten van ouders en het schriftelijk vastleggen van trajecten tot je takenpakket (Indeed, z.d.).

Kortom, pedagogen zijn onmisbaar. Door hun brede inzetbaarheid en deskundigheid kunnen ze in allerlei situaties het verschil maken. Soms is dat verschil klein, maar de impact voor het kind is vaak enorm.

Op mijn stage liep er nog een andere stagiaire die zich echt heel vervelend gedroeg. Ze was super brutaal, loog constant en probeerde mensen te manipuleren. Het ging op een gegeven moment zo ver dat onze stagebegeleider moest huilen, omdat ze er gewoon helemaal klaar mee was. Door veel verschillende gebeurtenissen wouden ze haar ook weg hebben, alleen hadden ze nog een geldige reden nodig. Omdat ik op dezelfde dagen werkte als zij, kwam ze steeds naar mij toe met haar verhalen. Ze vertelde me van alles wat ik eigenlijk helemaal niet hoefde of mocht weten, en zei er dan ook nog bij dat ik het aan niemand mocht doorvertellen. 

Vragen:  

Moet ik haar vertrouwen niet schaden en niks vertellen, of geef ik het aan bij mijn stagebegeleider zodat ze een geldige reden hebben om haar weg te sturen? 

Betrokkenheid:  

• De stagiaire 

• Mijn stagebegeleider 

• De stagebegeleider van de desbetreffende stagiaire 

• Ikzelf 

Afwegen:  

Optie 1 (ik vertel niets) 

Voordelen: 

• Ik schaad haar vertrouwen niet en voorkom daarmee eventuele ruzies of conflicten 

• Ik blijf ‘Neutraal’ in de ogen van de stagiaire 

Nadelen: 

• Ik blijf zitten met de informatie en kan er niets mee doen 

• De situatie op de werkvloer voelt ongemakkelijk  

• Ik kan er zelf betrokken bij raken als het escaleert, omdat ik dingen wist en niet had gezegd  

Optie 2 (Ik vertel het aan mijn stagebegeleider) 

Voordelen: 

• Ik bescherm mezelf en anderen tegen haar gedrag 

• Ik heb mijn collega door de situatie helder te maken 

• Er kan actie ondernomen worden om het probleem aan te pakken 

• Ik kan laten zien dat ik professioneel en verantwoordelijk handel 

Nadelen: 

• De stagiaire kan boos worden en het me kwalijk nemen 

• Ze kan mij gaan zien als ‘verrader’ 

• Het kan zorgen voor een ongemakkelijke sfeer tussen haar en mij 

Besluit:  

Uiteindelijk heb ik besloten om het toch aan mijn stagebegeleider te vertellen en de stagebegeleider van de desbetreffende stagiaire. Ik vond het niet oké hoe ze zich gedroeg, en ik zat met informatie die ik eigenlijk niet hoorde te weten. Het voelde daarom niet goed om het niet de vertellen, vooral omdat ik merkte dat zei een enorme invloed had in de sfeer op stage en ze haar graag weg wouden hebben.  

Evalueer:  

Achteraf gezien ben ik blij dat ik het heb verteld. Ik vond het wel spannend, maar het luchtte wel op. Mijn stagebegeleider en de stagebegeleider van de desbetreffende stagiaire was ook heel opgelucht omdat ze nu actie konden ondernemen. Dus ik vind dat ik een goeie beslissing heb genomen. 

Als ik terugkijk, merk ik dat ik me meer op mijn gemak voel bij oudere kinderen. Daardoor grijp ik eerder de kans om daar opdrachten uit te voeren. De babygroep ervaar ik als een grotere uitdaging, door de kwetsbaarheid van baby’s en de andere manier van benaderen. Toch besefte ik tijdens het gesprek hoe belangrijk het is om ook hierin ervaring op te doen. Ook merk ik dat ik mijn vragen vaak voor me houd, omdat ik twijfel of het wel het juiste moment is of omdat ik bang ben dat mijn vragen te simpel zijn. Hierdoor blijf ik soms hangen in mijn eigen onzekerheid. 

Wat ik vooral merk, is dat ik soms onzeker ben en daardoor liever blijf doen wat ik al ken. Ik ga automatisch voor de situatie waar ik me het veiligst bij voel, terwijl het juist goed voor me is om dingen te proberen die ik minder gewend ben. Het is eigenlijk helemaal niet erg om fouten te maken of om vragen te stellen, want dat laat juist zien dat ik geïnteresseerd ben en wil leren. Door minder kritisch naar mezelf te zijn, kan ik makkelijker initiatief nemen en beter samenwerken met collega’s. Mijn leergierigheid, verantwoordelijkheidsgevoel en zorgzame aard helpen me daarbij. 

Ik wil er bewust voor kiezen om vaker opdrachten op de babygroep te doen, ook al voelt dat soms spannend. Zo leer ik meer over deze groep en word ik er zekerder in. Daarnaast ga ik mezelf uitdagen om vaker vragen te stellen, ook als het kleine dingen zijn. Door dit te doen, begrijp ik beter wat er speelt en leer ik meer van mijn collega’s. Zo kan ik stap voor stap meer zelfvertrouwen krijgen. 

De komende weken ga ik actief momenten plannen waarop ik op de babygroep werk en probeer ik mijn aarzeling te doorbreken. Ook neem ik me voor om dagelijks minstens één vraag te stellen, zodat ik dit stapje voor stapje makkelijker ga vinden. Ik ga bewust letten op momenten waarop ik een vraag kan stellen en mezelf eraan herinneren dat het vragen juist helpt om beter te leren en te groeien. Zo zorg ik ervoor dat het stellen van vragen een gewoonte wordt en ik er steeds comfortabeler mee raak. 

In het gesprek kwam ook naar voren dat ik actiever feedback mag vragen aan collega’s, ook als er geen directe onzekerheid is. Dit helpt mij bewust te worden van mijn handelen en biedt kansen om te blijven groeien. Daarnaast werd benoemd dat ik vaker vragen mag stellen. Ik merkte dat ik hier soms te terughoudend in ben uit angst om dom over te komen. Maar dit gesprek heeft mij laten inzien dat vragen stellen juist getuigt van initiatief en leergierigheid. Dat gaf me een geruststellend gevoel. 

Door deze feedback werd ik me bewust van enkele patronen in mijn gedrag: mijn neiging tot terughoudendheid, de angst om fouten te maken en de wens om alles meteen goed te doen. Ik begrijp nu dat deze gedachten me belemmeren in mijn ontwikkeling. Tegelijkertijd zie ik hoe belangrijk het is om bewust te oefenen met deze punten. Juist door te oefenen en open te staan voor feedback, kan ik groeien in mijn zelfvertrouwen en pedagogisch handelen. 

Ik heb besloten om mezelf aan te moedigen om vaker kleine gesprekjes met ouders aan te gaan en om bij collega’s proactief te vragen om feedback. Ook wil ik bewust vaker vragen stellen, zelfs als ik twijfel. In plaats van bang te zijn voor fouten, wil ik fouten zien als leermomenten. 

In de praktijk heb ik al stappen gezet. Ik draai vaker mee op de babygroep en heb ervaren dat dit mijn observatievermogen en tempo heeft verbeterd. Ook ben ik begonnen met vaker de overdracht te doen. Het blijft spannend, maar ik merk dat mijn zelfvertrouwen groeit. Deze ervaringen motiveren mij om door te blijven oefenen en open te staan voor verdere ontwikkeling. 

Na het gesprek ging ik bij mezelf na waarom deze feedback me zo raakte. Ik merkte dat ik het lastig vind om grenzen aan te geven en om hulp of uitdaging te vragen. Op school en stage wacht ik vaak af, vanuit een bescheiden houding. Deze eigenschap zorgt ervoor dat ik rustig en observerend te werk ga, maar het kan me ook tegenhouden in mijn ontwikkeling. De tip om zelf aan te geven wanneer ik meer uitdaging nodig heb, opende mijn ogen. Het werd me duidelijk dat ik hierin proactiever mag zijn. 

Ik realiseerde me dat ik zelf meer invloed heb op mijn leerproces dan ik dacht. Door af te wachten, neem ik mezelf kansen weg. Tegelijkertijd zie ik dat mijn neiging om verantwoordelijkheid te nemen voortkomt uit mijn betrokkenheid en plichtsgevoel. Dat zijn mooie eigenschappen, maar ik wil ze beter leren doseren. Ook mijn reflectievermogen en leergierigheid zijn kwaliteiten waar ik bewuster gebruik van wil maken. 

In het vervolg wil ik eerder aangeven wanneer ik iets nieuws of uitdagends wil proberen. Ook ga ik beter letten op mijn grenzen, zodat ik niet te veel hooi op mijn vork neem. . Zo blijf ik groeien, maar wel met meer balans. Mijn initiatief en doorzettingsvermogen helpen me daarbij. 

Op mijn volgende stageplek wil ik deze inzichten in de praktijk brengen. Ik ga actiever het gesprek aan over mijn ontwikkeling en durf eerder om uitdaging te vragen. Mijn kracht ligt in het werken met verschillende leeftijden en mijn rustige, zorgzame houding. Die basis neem ik mee, samen met mijn nieuwe bewustzijn om grenzen aan te geven en ruimte te vragen voor groei.