จิงซ์เริ่มมีชื่อเสียงเป็นครั้งแรกจากการ "แกล้ง" ชาวเมืองพิลโทเวอร์แบบไม่เปิดเผยตัว… โดยเน้นกลุ่มคนที่สัมพันธ์ข้องเกี่ยวกับตระกูลพ่อค้าผู้มั่งคั่ง การแกล้งของเธอมีตั้งแต่ระดับสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจไล่ไปจนถึงเรื่องร้ายแรงระดับอาชญากรรม ในวันแห่งความก้าวหน้า เธอจัดการปล่อยฝูงสัตว์แปลกๆ ต่างถิ่นจากกรงขังของเคานต์เมให้ออกมาเพ่นพานขวางถนนทั่วเมือง อีกทั้งยังทำให้ธุรกิจการค้าในเมืองต้องสะดุดไปหลายสัปดาห์ด้วยการวางระเบิดเพลิงพลังทำลายล้างตามสะพานสำคัญๆ ของเมือง ครั้งหนึ่งเธอยังถึงกับจัดแจงสลับตำแหน่งป้ายชื่อถนนทั้งหมดในเมืองจนเกิดความสับสนอย่างสุดขีดกันไปทั่ว

แม้ว่าเป้าหมายการโจมตีของจอมสร้างปัญหารายนี้จะดูเหมือนไม่มีความเจาะจง และแรงจูงใจก็ไม่ได้มีอะไรมากกว่าแค่ต้องการสร้างความโกลาหล แต่ทุกสิ่งที่เธอทำกลับส่งผลให้ความคึกคักที่ดำเนินไปภายใต้ระบบระเบียบของบ้านเมืองต้องสะดุดหยุดกึกลงทุกครั้งไป

เป็นธรรมดาที่เหล่าผู้รักษากฎหมายจะคิดว่าบางคดีที่เธอก่อเป็นน้ำมือของแก๊งเคมพั้งค์จากเมืองใต้ดิน แต่จิงซ์ทำใจยกให้คนอื่นได้เครดิตจากผลงานคดีบ้าระห่ำที่เกิดจากน้ำมือเธอไม่ได้ ดังนั้น เธอจึงทิ้งร่องรอยไว้ที่จุดเกิดเหตุทุกครั้งนับแต่นั้นมาเพื่อให้รู้ว่านี่เป็นฝีมือของเธอ ในไม่ช้า ข่าวลือเกี่ยวกับหญิงสาวผมสีฟ้าจากเมืองซอนที่พกระเบิดพลังเคมีติดตัวพร้อมเครื่องยิงจรวดปากฉลามและปืนรีพีตเตอร์ก็กระจายไปทั่ว แต่ทางการยังคงเพิกเฉยไม่ให้น้ำหนักรายงานข่าวดังกล่าว กุ๊ยข้างถนนชั้นต่ำจะไปเอาอาวุธยุทโธปกรณ์ร้ายแรงแบบนั้นมาจากไหนได้กันล่ะ?

จิงซ์แผลงฤทธิ์อาละวาดไปทั่วไม่หยุดหย่อนและหนีรอดจากเงื้อมมือของเจ้าหน้าที่ทางการที่ไล่จับกุมเธอได้ทุกครั้ง เธอเริ่มเขียนแกรฟีตีสีจัดจ้านทิ้งไว้เป็นลายเซ็นกำกับผลงานความหายนะพร้อมข้อความเย้ยหยันเจ้าหน้าที่วายซึ่งเป็นผู้ช่วยปราบปรามอาชญากรรมรายล่าสุดของนายอำเภอ

ชื่อเสียงของจิงซ์โด่งดังมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมความแตกแยกในหมู่ชาวซอนว่าจิงซ์คือวีรสตรีที่กล้าลุกขึ้นมาต่อกรกับชาวพิลโทเวอร์สุดจองหอง หรือว่าเป็นคนโรคจิตตัวอันตรายที่ทำให้ปมขัดแย้งระหว่างเมืองทั้งสองยิ่งเครียดขึ้งหนักกว่าเดิมกันแน่

หลังจากการนองเลือดที่ดำเนินอยู่นานหลายเดือน จิงซ์ก็เผยแผนการสำคัญครั้งใหญ่ จิงซ์ละเลงสีชมพูสุดจี๊ดที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเธอลงบนผนังห้องนิรภัยอีคลิปติกซึ่งเป็นหนึ่งในคลังสมบัติที่มีการรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุดในพิลโทเวอร์ โดยวาดเป็นภาพล้อเลียนเจ้าหน้าที่วายในแบบที่ไม่เจริญตาขั้นรุนแรง พร้อมเขียนบอกด้วยว่าจะปล้นสมบัติในคลัง

ชาวเมืองซอนและพิลโทเวอร์พากันคาดเดาต่างๆ นานาด้วยความกังวลก่อนหน้าวันปล้นครั้งใหญ่ที่ประกาศไว้ หลายๆ คนแคลงใจว่าจิงซ์จะใจกล้าโผล่หน้ามาตามนัดและเสี่ยงต่อการถูกจับกุมที่แทบจะไม่มีโอกาสพลาด

เมื่อวันที่นัดหมายมาถึง ทั้งวาย นายอำเภอเคทลินและทีมเจ้าหน้าที่เตรียมวางกับดักไว้รอจิงซ์ที่ด้านนอกคลังสมบัติ แต่จิงซ์แอบเล็ดลอดเข้าไปด้านในเรียบร้อยแล้วโดยแฝงกายไปในลังเหรียญตราขนาดยักษ์ที่ถูกนำมาส่งเมื่อหลายวันก่อน เมื่อวายได้ยินเสียงเอะอะโกลาหลจากด้านในก็รู้ทันทีว่าเจ้าหน้าที่ถูกซ้อนกลเสียแล้ว เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปด้านในและการต่อสู้ที่เกิดขึ้นตามมาส่งผลให้ห้องนิรภัยอีคลิปติกพังพินาศกลายเป็นซาก ส่วนจิงซ์จอมแสบตัวร้ายก็หายเข้ากลีบเมฆไปซะแล้ว

จนถึงทุกวันนี้ จิงซ์ยังคงลอยนวลและเป็นหนามแหลมทิ่มแทงใจพวกพิลโทเวอร์ วีรกรรมสุดแสบของเธอส่งผลให้เกิดคดีลอกเลียนแบบมากมายในหมู่เคมพั้งค์ รวมทั้งละครที่มุ่งเสียดสีความด้อยประสิทธิภาพของเจ้าหน้าที่กฎหมาย แถมยังก่อให้เกิดศัพท์แสลงเฉพาะกลุ่มใหม่ๆ ในทั้งสองเมือง แม้ว่าจะไม่มีใครกล้าเรียกเจ้าหน้าที่วายว่า ""สาวสวยผมชมพู" ให้เธอได้ยินตรงๆ ก็ตาม

เกมปิดฉากสุดท้ายของจิงซ์รวมถึงการพุ่งเป้าไปที่วายอย่างไม่ลดละของเธอยังคงเป็นปริศนาที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้คำตอบ แต่สิ่งที่หนึ่งแน่ชัดก็คือว่าอาชญากรรมจากน้ำมือเธอจะยังคงดำเนินต่อไปและอุกอาจท้าทายมากขึ้นเรื่อยๆ

ฮายาบูสะเป็นหัวหน้าของบุตรชายคนที่สองของนิกายเงา ตั้งแต่เด็ก เขาเติบโตมาภายใต้การปกครองที่เข้มงวดของพ่อ และแม้ว่าวิชานินจาของเขาจะไม่สามารถเทียบได้กับพี่ชายของเขา แต่เขาก็เป็นเพื่อนและสมาชิกในครอบครัวที่ใจดีกับเขา เมื่อฮายาบูสะรู้ว่าพี่ชายของเขาถูกฮันโซทำร้าย เขาก็ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตที่เหลือฝึกฝนวิชานินจาเพื่อตามล่าและแก้แค้นเขา...

ตำนาน

ทางตอนเหนือของCadia Riverlandsมีป่าทึบตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขา บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยความงามอันน่าตื่นตา แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความอันตราย น้ำตกนับไม่ถ้วนไหลลงมาราวกับเส้นไหมสีขาว น้ำที่ดังก้องไปทั่วบริเวณเมื่อน้ำสาดกระเซ็นขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อลมพัดแรงขึ้น หมอกและดอกซากุระก็ลอยฟุ้งในอากาศ นี่คือบ้านของนินจาเงาสีแดง

หลายปีก่อน ลูกศิษย์คนแรกของผู้พิทักษ์ Cadia Riverlands ที่รู้จักกันในชื่อGreat Dragonได้มาถึง Scarlet Shadow เขาเป็นปรมาจารย์นินจา และผ่านการฝึกฝนของเขาทำให้เขามีความอดทนสูง ทำให้เขาสามารถเอาชนะข้อจำกัดของรูปแบบทางกายภาพของเขาได้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงนำทักษะพิเศษที่ผสมผสานทั้งพลังกายและพลังวิญญาณออกมาใช้ นั่นก็คือ นินจา ผู้ที่ติดตามเขาไปยังได้เดินทางไปยังหุบเขาลึกในภูเขา และสร้างหมู่บ้านขึ้นที่นั่น โดยตั้งชื่อตัวเองว่า 'นินจา'

หลังจากที่ปรมาจารย์นินจาเสียชีวิต นินจาแห่งสการ์เล็ตแชโดว์ก็แยกออกเป็นสองฝ่ายเนื่องจากมีความเข้าใจเกี่ยวกับนินจาที่แตกต่างกัน ฝ่ายหนึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อนิกายสการ์เล็ตและอีกฝ่ายหนึ่งเรียกว่านิกายเงา ฝ่ายแรกสนับสนุนให้ใช้อุปกรณ์นินจาทุกประเภท ในขณะที่ฝ่ายหลังมุ่งเน้นที่การศึกษาเจตนาในวิชานินจาโดยเฉพาะ

ฮายาบูสะเป็นนินจาที่เกิดในนิกายเงา เป็นบุตรชายคนที่สองของหัวหน้านิกายเงา เขาถูกส่งไปเป็นศิษย์ของนิกายสีแดงเพื่อศึกษาเล่าเรียนในการแลกเปลี่ยนทางการศึกษาระหว่างนิกายทั้งสอง พวกเขาได้ตกลงให้ฮายาบูสะและฮานาบิเติบโตมาด้วยกัน และถ้าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี พวกเขาจะแต่งงานกันเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทั้งคู่จะกลายเป็นทั้งตัวเชื่อมและตัวประกันของนิกายสีแดงและเงา...

เมื่อฮายาบูสะถูกส่งไปที่นิกายสีแดง เขาไม่รู้เลยว่าครอบครัวของเขามีแผนชีวิตของเขาไว้สำหรับเขาแล้ว พ่อของเขาพูดกับเขาอย่างเข้มงวดว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะเป็นศิษย์ที่ได้รับการเลี้ยงดูจากนิกายสีแดงและเงา เจ้าจะต้องโดดเด่นไม่แพ้พี่ชายของเจ้า ในฐานะลูกชายของข้า เจ้าไม่สามารถตกต่ำได้!”

ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนินจาเป็นที่รู้จักในนาม 'อาคาคาเงะ' มาโดยตลอด และพี่ชายของฮายาบูสะก็ถือได้ว่าเป็นผู้ที่จะขึ้นมาเป็นนินจาที่แข็งแกร่งที่สุดคนต่อไป อาคาคาเงะคนต่อไป สำหรับฮายาบูสะในวัยหนุ่ม เงาของพี่ชายของเขาช่างยิ่งใหญ่ราวกับภูเขาและยากที่จะปีนขึ้นมาได้ แต่เขาสาบานกับตัวเองว่า "ฉันจะเดินตามรอยเท้าของพี่ชาย!" เพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ ฮายาบูสะจึงเริ่มฝึกฝนอย่างจริงจัง และในไม่ช้าก็เหนือกว่าลูกศิษย์คนอื่นๆ ซึ่งทำให้ฮานาบิซึ่งภาคภูมิใจต้องเผชิญแรงกดดันในการแข่งขันอย่างหนัก

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฮายาบูสะเอาชนะฮานาบิในการแข่งขันทดสอบ เขาก็ได้คู่ต่อสู้ที่คงอยู่ไปตลอดชีวิตในวัยเด็กของเขา ฮานาบิมักจะทักทายฮายาบูสะด้วยสีหน้าดุดัน และในคืนก่อนวันเพ็ญทุกวัน ฮายาบูสะจะพยายามทำให้ฮายาบูสะทะเลาะกันอย่างสุดความสามารถ ในตอนแรกฮายาบูสะดูตึงเครียดเล็กน้อย แต่ไม่นานก็เริ่มมั่นใจในตัวเองมากขึ้นหลังจากได้รับชัยชนะหลายครั้ง ความท้าทายแต่ละครั้งของฮานาบิล้วนจบลงด้วยความพ่ายแพ้

เมื่อใดก็ตามที่วันพักผ่อนมาถึง ฮายาบูสะจะรีบกลับบ้านทันที ฮานาบิก็จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา เมื่อใดก็ตามที่พ่อของเขาไม่อยู่ ฮายาบูสะก็จะก่อเรื่องวุ่นวายและขอให้พี่ชายพาไปปีนเขาหรือตกปลา อย่างไรก็ตาม เขามักจะเหนื่อยล้ามากเมื่อกลับมาจากภารกิจ แต่ถึงกระนั้น ใจของพี่ชายฮายาบูสะก็ใจดี และเขาจะรวบรวมกำลังเพื่อพาเขาออกเดินทางเสมอ และเมื่อคากุระมาเยี่ยม เธอก็จะตามไปและสร้างปัญหาให้กับพวกเขาด้วยเสมอ

มีเพียงพี่ชายเท่านั้นที่ฮายาบูสะดูเหมือนเด็กไร้กังวล จนกระทั่งวันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังเดินทางกลับบ้าน ฮายาบูสะบอกกับฮายาบูสะว่า "ผมต้องออกไปข้างนอกแล้ว อาจจะอีกนานเลยกว่าคุณจะได้เจอผมอีกครั้ง..."

ฮายาบูสะเข้าใจว่าเขาจะไม่ตั้งคำถามกับนินจาเกี่ยวกับภารกิจของพวกเขา เขาเงยหน้าขึ้นมองรอยยิ้มที่พี่ชายมีให้เสมอและพยักหน้า

วันเวลาผ่านไปทีละวัน เวลาว่างก็ผ่านไป แต่ฮายาบูสะกลับไม่เห็นวี่แววของพี่ชายเลย เขาค่อยๆ ชินกับการอาศัยอยู่ในบ้านที่ตอนนี้ไม่มีสมาชิกในครอบครัวแล้ว ชินกับการเป็นพี่ชายที่คอยดูแลคาคุระ แต่ในใจลึกๆ เขามักจะโหยหาการกลับมาของพี่ชายเสมอ—“กลับมาสิ!” เขานึกในใจ “ดูสิว่าฉันโตขึ้นแค่ไหน ฉันเก่งขึ้นเกือบเท่านายแล้วนะตอนนี้...”

วันหนึ่ง ฮายาบูสะถูกเรียกตัวกลับบ้านอย่างกะทันหัน ใบหน้าของพ่อของเขาซีดเผือกขณะที่เขาพูดกับฮายาบูสะว่า “ภารกิจของพี่ชายเจ้าเป็นของเจ้าแล้ว เจ้าเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อแล้ว”...

ดูเหมือนว่าโลกทั้งใบของเขากำลังหมุน แต่ฮายาบูสะกลับรับรู้ถึงเรื่องอื้อฉาวในสการ์เล็ตแชโดว์: อาคาคาเงะคนแรกใช้ศาสตร์ลับในการสร้างปีศาจพเนวม่า ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำหน้าที่เป็นศัตรูเงาเพื่อใช้ในการฝึกฝน แต่ปีศาจกลับมีสติสัมปชัญญะและกลืนกินเขา หายนะก็ตามมา ในที่สุดปีศาจพเนวม่าก็ถูกผนึกไว้ แต่ส่วนหนึ่งของจิตสำนึกของมันหนีออกมาได้ และสุดท้ายมันก็เข้ายึดครองเด็กอัจฉริยะนินจา ฮันโซ—เงาแห่งยุคนั้น ฮันโซกลายเป็นร่างปีศาจของตัวตนในอดีตของเขา ขโมยสมบัติของสการ์เล็ตแชโดว์และก่อเหตุสังหารหมู่ จากนั้นก็หลบหนีไป

การทรยศต่อฮันโซกลายเป็นความอัปยศอดสูของเหล่าเงามืด เหล่านินจาชั้นยอดจำนวนนับไม่ถ้วนได้รับคำสั่งให้กำจัดเป้าหมายอันตรายนี้ แต่กลับล้มเหลวทุกครั้ง และล่าสุดพี่ชายของฮายาบูสะก็ถูกสังเวยเพื่อจุดประสงค์ดังกล่าว

ในตอนนี้ ฮายาบูสะเป็นวัยรุ่นแล้ว ทุกๆ เดือนก่อนวันพระจันทร์เต็มดวง เมื่อการแข่งขันเริ่มขึ้น เขาและฮานาบิจะนอนบนหลังคาบ้านสูงด้วยกันและจ้องมองดวงจันทร์ บางครั้ง ฮานาบิจะเหลือบมองเขาและพูดว่า "ฉันจะเป็นผู้นำสีแดง" และฮายาบูสะก็จะพูดว่า "ฉันจะตามหาผู้ชายคนนั้น" - ตามหาฮันโซผู้ชั่วร้ายคนนั้น ทำภารกิจของพี่ชายเขาให้สำเร็จ และกลายเป็นอาคาคาเงะแทนเขา!

วันพิธีบรรลุนิติภาวะนั้นบังเอิญตรงกับคืนก่อนพระจันทร์เต็มดวงพอดี ฮายาบูสะได้ยินมาว่าฮันโซปรากฏตัวขึ้นเหนือดินแดนแม่น้ำคาเดีย และรู้ว่าถึงเวลาที่เขาต้องอำลาสการ์เล็ตแชโดว์แล้ว...

ตามธรรมเนียมแล้ว นี่คือคืนที่เขาและฮานาบิจะทดสอบกันบนหลังคาบ้าน แต่กลับเป็นพิธีการบรรลุนิติภาวะของเธอ เธอจะมาหรือไม่ เนื่องจากเธอเป็นเพื่อนสมัยเด็ก เขาจึงคิดว่าควรบอกลาเธอ...

ฮายาบูสะเดินออกไปด้วยอารมณ์ที่สับสนวุ่นวาย เขาเดินได้ไม่กี่ก้าว ฝนที่ตกหนักและหมอกก็หยุดลงกะทันหัน โดยถูกร่มเซเมอิบังไว้ คากุระกดตัวเข้าไปใกล้เขาแล้วพูดว่า "ฮายาบูสะ ฉันอยากไปกับคุณด้วย!"

ฮายาบูสะโบกนิ้วไปที่เธอ “ฟังนะ! นี่ไม่ใช่เกม ฉันไม่ได้ออกไปเล่นสนุก!”

ทันใดนั้น แสงสายฟ้าแลบที่สว่างจ้าทำให้ฮายาบูสะเหลือบไปเห็นฮานาบิเดินเซไปมา ใบหน้าของเธอซีดเผือกราวกับแผ่นกระดาษ เขาส่งร่มให้ฮานาบิที่เปียกโชกโดยไม่ลังเล แต่เธอกลับเดินผ่านไปอย่างรีบเร่งราวกับว่าเธอไม่เคยเห็นเขาเลย เขาทำได้เพียงแต่กลืนคำอำลาที่เขาเตรียมไว้เอาไว้ ในคืนนั้นเองที่ฮายาบูสะกล่าวคำอำลาในวัยเด็กของเขา: "ลาก่อน ฮานาบิ ลาก่อน เงาสีแดง... ข้าจะออกเดินทางโดยฝืนตัวเองให้ผ่านการฝึกฝนที่แสนทรหดที่สุด เพราะข้าจะต้องแข็งแกร่งกว่าใครในสายเลือดของข้า—ฮันโซ! ข้าจะตามหาเจ้าให้พบและเอาชนะเจ้าให้ได้!

"ฉันจะต้องกลายเป็นอาคาคาเงะ!"

ชื่อเล่น ข้าวกล้อง

สาขา วิทยาศาสตร์ทั่วไป และ ฟิสิกส์