Achterop de cover staat: 'We kunnen onverwacht veel van elkaar leren als we bereid zijn onbevangen met elkaar over een kunstwerk in gesprek te gaan'.

Dit boek is een ontzettend mooi document uit de praktijk. In dit boek zijn de uitspraken van alle kijkers verzameld en kan je dus lezen hoe de kijkers in gesprek gaan met Barrett, en hoe ze kijken en welke woorden ze kiezen als ze over de kunstwerken praten. De groep is zeer gevarieerd het zijn kinderen, zakenmensen, daklozen, en. ouderen. Maar ook bekende mensen zoals Jan Mulder en Hans den Hartog Jager.

Nina Simon benadrukt verder dat je als museum platformen kan ontwerpen die sociale objecten zijn.
 
Onder het kopje 'Asking visitor Questions' legt ze de meest voor de hand liggende techniek uit om rond een kunstwerk een gesprek op  gang te brengen, namelijk door vragen te stellen. Dit is iets wat dus perfect bij mijn werkvorm past. Ze geeft ook een goede tip om erachter te komen of de vragen die je stelt goed zijn, namelijk door het gewoon te vragen aan de groep mensen.

Ik heb een idee om de vragen van de principes van kunst interpretatie te stellen op kleine tapijten die ik voor het kunstwerk op de grond kan leggen, en waarop de grootouder en kleinkind kunnen gaan staan. Om zo om beurten de vragen samen met elkaar te beantwoorden. Ik denk dat dit een leuke participerende werkvorm kan zijn, en dat de tapijtjes verschillende mensen aan zal spreken vanwege de diversiteit van het ontwerp.

Ook Terry Barrett had voor deze werkvorm de voorkeur. 
Zie de mail conversatie met Terry Barrett op de Peer- en expert feedback kolom.

Dan heeft Kelly het nog over
'Family Learning Conversations'
En dat de familie als groep de mogelijkheid heeft om sociale interactie met elkaar aan te gaan en samen betekenis te geven aan de inhoud die wordt gepresenteerd.
Hieronder haar belangrijkste punten samen gevat: 
 

Kelly Riedinger heeft ook aanbevelingen om kinderen te betrekken bij 'learning conversations' in informele leeromgevingen. Ze geeft een aantal strategieën die je als ouder, of grootouder kan inzetten om je kind beter te betrekken bij een gesprek. Zo ook suggesties van vragen die kan stellen om kinderen te betrekken in een gesprek.

Voor mij is deze bron veelzeggend omdat de adviezen die Riedinger geeft, goed aansluiten bij mijn werkvorm het stellen van vragen. 
En de inzichten die ze geeft over informeel leren in familieband heel duidelijk zijn. 

Ik heb dit kunstwerk geselecteerd omdat ik heel graag een echt kunstwerk wilde inzetten voor mijn onderzoek. En dit een goede tip was van Marie-Jose Eijkemans van Museum de Pont. Dit is het enige kunstwerk van Museum De Pont wat sinds de lockdown voor iedereen bereikbaar was en nog steeds is. Het gaat om Sky Mirror van de kunstenaar Anish Kapoor.

Een imposant kunstwerk in de voortuin van Museum De Pont. En ik denk zeer geschikt voor mijn onderzoek omdat het erg visueel is en omdat het een sculptuur is. 
Het is ruimtelijk en boeiend om naar te kijken. En ik denk verwacht dat ieder persoon op zijn eigen manier naar 'Sky Mirror' zal kijken. Maar misschien ook niet. We gaan het zien. 

Deze bovenstaande adviezen sluiten allemaal heel goed aan bij mijn praktijktest. Dus dit geeft me het vertrouwen dat mijn praktijktest goed aansluit op de inzichten van De Hartog en Remmelink. 

Ela Beaumont en Pat Sterry hebben een artikel gepubliceerd met de titel: A study of grandparents and grandchildren as visitors to museums and art galleries in the UK. Gepubliceerd in Museum and Society 2005. Pag. 167-180.
ISSN: 1479-8360.

Dit artikel geeft inzichten in de groep grootouders met kleinkinderen die naar een museum gaan. Ik heb belangrijkste conclusies hieronder samengevat.
Als mede een advies richting musea.

Beaumont en Sterry adviseren aan musea om na te denken hoe met deze intergenerationele groep om te gaan, zoals het ontwikkelen van maatwerk programma's die de participatie vergroten, gebaseerd op meer kennis over hoe grootouders met kleinkinderen omgaan met een bezoek aan een kunstgalerie door gebruik te maken van storytelling, voorstellingen uit het verleden, herinneringen en gedeelde identiteiten.

Te zien geweest van 18 aug 2020 - 10 jan 2021 in Museum de Pont

Dit kunstwerk was tijdelijk te zien in de gangen van Museum de Pont. Het kunstwerk betrof een kleurrijke muurschildering met daarop kleine tekeningen bevestigd met schilderstape.

 Ik heb dit kunstwerk gekozen omdat het me interessant leek om te kijken hoe verschillend de interpretaties kunnen zijn tussen de de grootouders en de kleinkinderen.

De tekeningen van de Wobby Club zijn voorzien zijn van poëtische doordenkertjes en ik wil graag weten hoe de kinderen hiermee omgaan.
Aan de andere kant zijn het hele herkenbare alledaagse objecten die zijn getekend die ook tot de verbeelding moeten spreken van kinderen.

Toevallig had ik nog foto's van de tentoonstelling op mijn iPhone dus is Outbreak van Wobby Club gezien het museum nog steeds gesloten is, het beste alternatief op dit moment.

Aan het einde van dit artikel bij het kopje 'To interpret a Work of Art is to Respond to it' schrijft Barrett dit over het proces van interpreteren: "To interpret is to respond in thoughts and feelings and actions to what we see and experience, and to make further sense of our responses by putting them into words".

Hij gaat even later zo verder:
 "When writing or telling about what we see and what we experience in the presence of an artwork we build meaning.'

Barrett legt een duidelijk verband tussen interpreteren, het belang van uitspreken, en als je dat doet met iemand erbij, dan bouw je samen aan betekenis.

Hierover zegt hij verder: 'To interpret is to make something meaningful for ourselves and then usually, to tell another what we think. In telling our interpretation we hear it in our own words, and we have the opportunity to obtain responses from others about what we see, think and feel.'

Verderop gaat Barrett nog verder over wat er gebeurd als je reacties op een interpretatie anders zijn, of juist hetzelfde zijn: 'Others responses to our interpretations may be confirming or confounding.
When the their responses are confirming, we are reassured in our understanding; when their responses are confounding, we are given opportunity to further explore our interpretation or to elicit differing interpretive thoughts from the ones we have confounded.

Barrett omschrijft vanuit zijn eigen ervaring en overtuiging het proces van wat er gebeurd heel goed als mensen met elkaar interpreteren en zich uitspreken naar elkaar. Je bouwt dan samen aan betekenis. Het kan dan twee kanten opgaan, je perspectief wordt bevestigd of niet als het verwarrend blijft, dan is er altijd nog de mogelijkheid om elkaars interpretatie verder te onderzoeken, of uit de minder duidelijke interpretaties nieuwe gedachten ontwikkelen.

Bron: Betekenis-definitie.nl zie onder de link:

Het familievriendlijke museum. Mijke de Hartog en Marie Anne Remmelink. 2012. Uitgeverij VSC, Amsterdam. 

Volgens haar bevat deze groep een enorme potentie: grootouders werken vaak niet meer, zijn vervroegd met pensioen gegaan en hebben nu alle tijd en aandacht voor de kleinkinderen. En ze zijn vaak financieel onafhankelijk. En de kinderen zijn de bezoekers van de toekomst. Kunst kan voor deze groep samen ook veel betekenen, omdat grootouders en kleinkinderen samen met elkaar kunnen leren van kunst. Museum de Pont is zich bewust dus van deze groep, en daarom benieuwd wat de uitkomt is van mijn onderzoek. 

Meer over deze keuze is te lezen in het expert gesprek met Ingemarie Sam. Bereikbaar via de Expert en Peer feedback kolom 3 kolommen naar rechts. >>>

Ik heb dit omschreven bij de kernbegrippen, zodat ik weet wat ik in mijn onderzoek met perspectief uitwisseling bedoel. Ik ga er vanuit dat ik perpectief uitwisseling kan zien of herkennen in een gesprek.

Van dit proces geeft Terry Barrett een goede uitleg. Die is te lezen in de kolom Bron 1: Barrett 2.
Hij spreekt dan over het proces, dat je eerst interpreteert, die interpretatie uitspreekt en dan samen betekenis bouwt.

Een ander goed voorbeeld is het boek 'Kunst Werkt': waar veel letterlijke voorbeelden in staan van perspectief uitwisseling.
Zie Bron 3: Kunst Werkt.

Ook omschrijft Terry Barrett zelf in zijn artikelen een aantal voorbeelden van wat er gebeurd in de groepen als er perspectieven worden uitgewisseld

Gadamer noemt dit meer het proces van 'verstenen' en dat het universele praktijk is. Waar we eigenlijk niet veel bij stil staan, maar wat we continu doen. Hij beschrijft de stappen naar 'horizonversmelting'.
Gadamer benoemd het proces van interpreteren 'talig' en wijst naar de dialoog als duidelijkste model van het 'verstenen'. Zie kolom Bron 2: Gadamer 2 en Bron 2: Gadamer 3.
Dit kan ik gebruiken om  perspectief uitwisseling te duiden.

Ik heb de kenmerken van een dialoog opgeschreven zodat ik dit duidelijk aan kan wijzen wat een  dialoog is, als die plaatsvindt.
En dus ik ga ervan uit er iets in  in de dialoog zichtbaar wordt wat ik kan aanwijzen als perspectief uitwisseling.

Ook het begrip 'horizonversmelting' van Gadamer kan me hierbij helpen.
Dit begrip wordt uitvoerig toegelicht in kolom Bron 2: Gadamer 2 en Bron 2: Gadamer 3. Als er 'horizonversmelting' plaatsvind, dan kan ik dat duiden doordat er woorden worden overgenomen door de verschillende personen. En als er bevestiging plaatsvind, of zelfs als er geen bevestiging plaatsvind. Als er van elkaar zinnen worden afgemaakt, dan is dat zelf een talige horizonversmelting. 

Ik heb de theorie onderzocht, dus wat Terry Barrett heeft geschreven over de Principes. Ook heb ik zijn ervaringen gelezen als ze ingezet worden in de praktijk. Dit wordt ook heel duidelijk beschreven in het boek 'Kunst werkt' Bron 3.
Dit is een goede bron als vergelijking materiaal.

Dat deze groep zich bevindt in informele leeromgeving is relevant. Daarom is belangrijk om te weten wat een informele leeromgeving typeert. (Bron 4: Kelly Riedinger en Bron 5: Lynn Dierking)

Dat er een 'Learning conversation' plaats kan vinden bij families.
In een 'Learning conversation'
word samen betekenis geconstrueerd. (Bron 4: Kelly Riedinger.

Intergenerationele groepen leren samen door praten, kijken en interactie. (Bron 5: Lynn Dierking

Belangrijk is 'Laughing and learning'
oftewel men is op zoek naar 'edutainment' (Bron 5: Lynn Dierking en Bron 6: de Hartog en Remmelink) 

De familie is de eerste 'learning group' waar men in terecht komt (Bron 5: Lynn Dierking)

Gelijkheid tussen grootouder en kleinkind is belangrijk (Bronnen: 2, 3, 4, 6 )

De rol als grootouder als facilitator is belangrijk maar ook de rol van een grootouder in de ontwikkeling voor het kind. (Bron 7: Beaumont en Sterry en Bron 8: Lynda Kelly)

Een museum moet relevant zijn voor de bezoekers 'social-objects' kunnen daar volgens Nina Simon daar een rol in spelen en ook hoe een museum of tentoonstelling is ingericht.
Relevantie en participatie zijn belangrijk. Dit is belangrijk gezien de context van mijn onderzoek. 
Bron 9: Nina Simon.

Waarom een werkvorm? 
Lees verder >>> Rechts

Dit onderzoek gaat over de zoektocht naar wat er zichtbaar wordt in een gesprek over kunst als er perspectieven worden uitgewisseld over kunstwerken tussen een grootouder en kleinkind.

Op welke manier wordt perspectief uitwisseling zichtbaar in een gesprek bij deze twee mensen die qua leeftijd en ervaring erg uit elkaar liggen, maar wel een familieband hebben. 

Aan de hand van de Principes van kunst interpretatie van Terry Barrett en 5 vragen die daaraan gekoppeld zijn gaat dit onderzoek hopelijk aan het licht brengen hoe grootouders samen met kleinkinderen naar kunst kijken, hoe ze perspectieven uitwisselen, en wat daar zichtbaar wordt.

'In een dialoog proberen beide gesprekspartners de uitspraken van de ander te begrijpen en in dit wederzijds verstaan, worden beide veranderd en gevormd.' 

Bron: Leezenberg M. en De Vries, G. Wetenschapfilosofie voor geesteswetenschappen. Pag. 148-150. Amsterdam University Press, 2001. ISBN 978 90 5356 465 3