Pola contra, Sócrates rexeita o relativismo e o escepticismo e defende que só coñecendo unha cousa poderemos obrar ben, deste xeito, a virtude será un saber que se aprende (intelectualismo moral).Fronte aos sofistas tratará de recuperar valores morais universais.
Nota: 10

Unha segue a outra de maneira que, nun primeiro momento, no período cosmolóxico, o obxecto de reflexión era a Physis (natureza) e o principio ou principios que a constitúen e a animan. Pero cambia a mentalidade e o período antropolóxico supón o abandono de reflexión sobre a Physis para ocuparse do home e a sociedade.
DEBERÍAS PRECISAR ALGO MÁIS: INDICAR A CRONOLOXÍA E OS PENSADORES, EN QUE ASPECTOS DO TEMA DE REFLEXIÓN SE CENTRABAN...
Nota: 8

Sen embargo, a Filosofía quixo contrastar estas crenzas buscando o coñecemento para entender e explicar a realidade coa razón. (AO REVÉS)

Desta maneira xerouse o conflito entre a Razón e a Fe.
Nota: 6

mentres que, o Empirismo defende que a experiencia é a única fonte válida de coñecemento.
INCOMPLETO.
Nota: 8

 Sócrates compartía cos sofistas o interese polo home e a política, pero non foi sofista, xa que non compartiu idealmente o esceptismo nin o relativismo. Para este, o coñecer unha cousa significaba dicir o que era, definila, é dicir, se non se coñecía o que era a xustiza, non se podería ter unha actitude xusta; deste xeito, a virtude será un saber que se aprende. Finalmente, Sócrates recupera unhos ideais e estilos de vida universais, o que se enfronta ao relativismo sofista. 

En resumidas, a diferencia básica entre ambos os dous e clara: os sofistas teñen unha visión escéptica e relativista, e proclaman diferenzas entre as leis do home e da natureza; por outra banda, Sócrates quere recuperar o coñecemento universal, creando deste xeito definicións universais para así poder deixar atrás o esceptismo sofista, e  poder defender a posibilidade dunhos ideais universais da xustiza. 
Nota: 10

Unha segue a outra de maneira que, nun primeiro momento, no período cosmolóxico, o obxecto de reflexión era a Physis (natureza) e o principio ou principios que a constitúen e a animan. Pero cambia a mentalidade e o período antropolóxico supón o abandono de reflexión sobre a Physis para ocuparse do home e a sociedade.
Nota: 10

mentres que, o Empirismo defende que a experiencia é a única fonte válida de coñecemento.
INCOMPLETO.
Nota: 8

Cando Platón e Aristóteles se atoparon con esta cuestión tentárona resolver de xeito distinto. Platón propuxo o dualismo ontolóxico: hai dous mundos, o sensible, das cousas, onde teñen lugar os cambios e outro o intelixible, das Ideas, onde non hai cambio algún, as Ideas son eternas. Desta maneira axustábase tanto á idea de cambio de Heráclito coma o á idea de permanencia de Parménides. O problema viña cando se tentaba explicar a relación entre as cousas -materiais e perecedeiras- coas ideas -eternas e perfectas- . A idea de participación no satisfacía a Aristóteles. Para este a esencia das cousas non podía estar separada delas. Por eso propuxo a teoría hylemórfica: todo está composto de materia e forma. A materia e o substrato cambiante, e a forma (idea) é o que determina o que unha cousa é. Pero nunca estarán separadas unha da outra. Non hai polo tanto dous mundos separados.

1. A tese (momento abstracto ou intelectual). Adoita interpretarse a tese como unha afirmación calquera, unha realidade, un concepto. Pero esta afirmación leva dentro o seu contrario, xa que a realidade non é estática, senón dinámica (Heráclito)

2. A antítese (momento dialéctico ou negativo-racional). Adoita interpretarse como a negación da afirmación anterior, xa que é esa contradición o motor da dialéctica.

3. Síntese (momento especulativo ou positivo-racional). É a superación do conflito, a negación da negación anterior. Os dous momentos anteriores son á vez eliminados e conservados, pero elevados a un plano superior. A síntese conserva o positivo dos momentos anteriores, por iso representa enriquecimento e perfección, seguridade de que a realidade está en constante progreso. A síntese convértese inmediatamente en tese do proceso seguinte, etc. ... como mostra do progreso dialéctico.

A dialéctica hegeliana representa a superación do conflito entre dogmatismo e escepticismo, á vez que demostra que o real non é estático. A realidade leva no seu interior a contradición e por iso é posible o avance e o progreso.