Şiir, 12 Mart 1921'de Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından İstiklâl Marşı olarak kabul edilmiştir. Bestesi Osman Zeki ÜNGÖR'e aittir.

Sönmedi ocaklar, hâlâ şehvetle yanıyor, vardır elimizde ispatı 

Baksana gönderdeki al anafora, vuruyor üzerime o kutsal şavkı 

Hissediyorum, üzerindeki hilâlin ışıltısı canlandırıyor geriye çekilmiş asırlık ezhânı. 

 

Ey beşer-i mahir! Nazlı hilâlin cesareti, o tapılan güneşi kıskandırdı 

Kahraman ırk, fevkalbeşer bir zaferin altına imzasını attı 

Kanının son damlasına, gözünün son yaşına kadar, istiklâlini aradı 

Onların yüreğinde istiklâl, bir tapınış yahut yâr-ı mihribandı. 

 

Ey sermuharrir! Gözlüyorum ecdadımı, yok bir büyüğe bir kez bile inkiyat eden 

Haksızlık karşısında korku nedir bilmeyen 

Var mıdır? Düşünmeden hürriyet uğruna bu denli bir çılgınlıkla canını feda eden 

Yoktur emsali dünyada, yaşanılan zorluklara bu kadar sert ihtar çeken. 

 

Ey hamiyet sahibi insan! Cazgır milletler yüzünden aşkı diri diri def eden 

Bütün hazin olaylara, taşlaşmış bir yürekle karşılık veren 

Korku ve kaygıyı kendine helâl eyleyen 

Bizler değildik, medeniyetin adını kirletip, sarmaşık tutmuş makberlere gömen. 

 

Ey beşer-i hüsn! Zihin, içimizde bir korku olmadığı kanısına vardı 

Lâkin, bazı alçaklar alçaklıklarını yaparak bizi alçaklara pazarladı 

Bu hıyanetin verdiği öfke yürekte kıyameti kopardı 

Bir güneş, mai semada geç de olsa, kurumuş yüzlerimize açtı. 

 

Ey istiklâlin yoldaşı! Vatan uğruna semaya birçok ruh vardı 

Aralarında kefensizler, sevgisizler vardı ama hepsinde dağlar kadar yürek vardı 

Onların nesli, böyle zaruretle öğrendi âdâb-ı hayatı 

Vermez artık bir karış toprağı ağyarlara bu vatanın ahfadları. 

 

Ey safderun! Sesleniyorum toprağın altına “Sizi anlıyorum ben 

Sakın ha sakın! Uzaklaşıp gitmesin bedenleriniz yerinden 

Her daim dik başlar semaya, nedeni al beyazın kristal huzmelerinden 

Haykırıveriliyor vecd ile naralar aşkın beytü’l-kasidesinden.” 

 

Ey Mehmet! Dileniveriliyor dilekler ahir gökten 

Bir vatanını bir de mabedini korumak istiyor yâd ellerden 

Açıyor, kalbinin derinliklerini namütenahi bir ezelden 

Ebediyyen vatanında kalmak istiyor, ümid-i istikbâli olan ahir gökten. 

 

Ey Âkif! Zafer yelleri yıkıyor sert tokadıyla yıllanmış kırağılaşmayı 

Her cerihamdan boşanan kan, artık urbanlamıyor yaşam pınarlarını 

Yavaş yavaş sönüyor savaşın cereyanı 

Artık umutlanmaya başlıyor, şu halkların en acarı. 

 

Ey şanlı Hilâl! Artık çıkarabilirsin kınından saçaklarını  

Zafer oldu vatana, kahramanların kanı 

Yok etti –utku- halkın yüreğindeki taşlaşmış izmihlal kaygısını 

Atlattı mavi gözlü bir dev eşliğinde facia-i devr-i hayatı 

Ve ant içtiler, ölene dek İstiklâl’e tapınacaklarına.