Geef mij de grauwe, stedelijke wegen, 
De’ in kaden vastgeklonken waterkant, 
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand 
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht. 
Het leven houdt zijn wonderen verborgen 
Tot het ze, opeens, toont in hun hogen staat.

Dit heb ik bij mijzelven overdacht, 
Verregend, op een miezerigen morgen, 
Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.

 o! als eieren zo groot.

 't Scheen, dat Jantje wou gaan plukken,

 schoon zijn vader 't hem verbood.

 Hier is, zei hij, noch mijn vader,

 noch de tuinman, die het ziet:

 Aan een boom, zo vol geladen,

 mist men vijf zes pruimen niet.

 Maar ik wil gehoorzaam wezen,

 en niet plukken: ik loop heen.

 Zou ik, om een hand vol pruimen,

 ongehoorzaam wezen? Neen.

 Voord ging Jantje: maar zijn vader,

 die hem stil beluisterd had,

 Kwam hem in het loopen tegen

 voor aan op het middelpad.

 Kom mijn Jantje, zei de vader,

 kom mijn kleine hartedief!

 Nu zal ik u pruimen plukken;

 nu heeft vader Jantje lief.

 Daar op ging Papa aan 't schudden,

 Jantje raapte schielijk op;

 Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,

 en liep heen op een galop.