Jurgen gebruikt waterverf als medium om zijn figuratieve stijl op doek te vertalen. 

Aan de hand van (kunst)boeken gaat hij op zoek naar bestaande tekeningen of schilderijen die hij ‘leuk’ vind. Nadat hij iets gevonden heeft gaat gebruikt hij kalkpapier om zijn gekozen beeld over te tekenen. 

Het beeld is niet letterlijk overgenomen, dankzij zijn beeldtaal krijgt het geheel een andere vorm en is het overtekenen een pluspunt om zijn horizon in de kunst te verbreden. 

Na deze stap gebruikt hij carbonpapier om zijn eigen interpretatie over te zetten op doek. De doeken die hij gebruikt kunnen variëren van omvang. Op deze maandag 10 okt. was het een vrij groot doek waar hij al twee andere interpretaties had op gecreeerd. Na het overzetten op het doek, gaat hij schilderen met aquarel. Zijn kleurenpalet is intuïtief en gebeurt dankzij gevoel, niet meer aan de hand van het gebruikte inspiratie boek.  

Op maandag 10 okt. gebruikte Natia enkel en alleen een blauwe balpen, met eigen schetspapier dat ze meebracht. Natia verkoos zelf om te werken met een balpen. Hiermee bracht ze katten te leven op papier. Het was een intense zoektocht voor haar, een zoektocht over ‘hoe een kat afbeelden’. Er kwamen veel vragen te voorschijn, naar Lara toe en ook naar ons de stagiairs. 

De vragen konden afwisselen tussen ‘Waar moet haar oortje staan?’ of ‘Waar moet haar oog getekend worden?’ of ‘Hoe moeten haar voorpoten staan?’. Natia gaf duidelijke indicaties over hoe haar kat moest staan of naar waar haar kat moest kijken. 

Lara vertelde dat Natia net met balpen begon te werken. En dat dit een fantastische inzet was. Met de reden dat Natia eigenlijk altijd met potlood en gom werkt. Waar de gom vaker macht heeft dan de potlood, waardoor het blad beschadigd werd. En dat Natia haar ateliersessie eindigde zonder tekening. 

Natia is erg zelfkritisch. Het is heel erg prestatiegericht en het kan vaak oplopen tot frustraties. Op een bepaalde moment was er een frustratie, er waren teveel mensen rond haar aan het babbelen, waar Lara haar een suggestie gaf om eens buiten adem te halen. 

Bij het afsluiten van haar atelier moment had ze vele schetsen van katten. Waar ik duidelijk zag dat ze toch haar plezier vond in een nieuw medium. De balpen gaf haar een goed gevoel omdat ze had gepresteerd, het eindresultaat waren veeltalige tekeningen. 

Rita maakt intuïtieve raster tekeningen op diverse formaten. Het was fascinerend om haar ‘raster logica’ te mogen zien. Het witte blad maakt haar niet bang, het geeft haar een kans om eigenzinnig te starten met losse lijnen en hokjes (losse vierkantjes). Aan de hand van een potlood begint ze te geconcentreerd te tekenen op een willekeurige plaats op het blad. Waar de meeste misschien zouden denken dat ze het volledige blad metteen moeten gebruiken, gaat Natia juist niet kijken naar het geheel. Sommige delen kunnen onaangetast zijn.

Na het tekenen van de rasters, neemt ze een dun penseeltje en aquarelverf. Aan de hand van de waterverf gaat ze hokjes vullen en sommige delen wit laten. Het contrast tussen de lege delen en gevulde delen maken het geheel poëtisch. 

Het werd me duidelijk bij het observeren dat het een groot plezier voor haar was om hieraan te werken. Als er een moment kwam, waar de inspiratie niet meer aangenaam was voor haar, dan kon ze de tekening weg leggen. Hierna begon ze aan een andere tekening, waar ze opnieuw plezier aan kon beleven. Het is voor haar ook geen probleem om de volgende week een oudere tekening te hervatten. De oude tekeningen die ze weglegt zijn niet vergeten. 

Dominique gebruikt vele diverse mediums. Vandaag was hij een schilderij aan het afwerken. Het schilderij had een bijzondere vorm, het was een rechtstaand rechthoek met het bovenste deel die afgerond was. Een vorm dat me liet denken aan de Oude Meesters, aan Christelijke schilderijen. Het was hier geen schildersdoek, maar een karton. De materiaal gaf een extra dimensie aan zijn werk. Ook Dominique gebruikt waterverf. Zijn kleuren kunnen variëren tussen felle kleuren tot donkere gemengde kleuren. 

Zijn beeldtaal bestaat het meest uit vrouwenlichamen en vooral borsten. Hij is best trots van wat hij kan als kunstenaar, wat helemaal terecht is. Dominique’s werk vind ik persoonlijk heel bijzonder. Misschien is dit geen objectieve observatie omdat ik zijn werk al had gezien in het Guislain Museum te Gent. Hij had toen een groot accordeon werk gecreëerd. Het was fijn om de maker ervan ontmoet te hebben.

Dominique voelt zich thuis in het atelier, hij kon me alles uitleggen en gaf me een rondleiding. Hij gaat vaak alleen te werk en weet zelf wat hij wilt doen. 

Beer schilderde op maandag 10 okt. een fruitschaal op een A2 formaat papier. Aan de hand van acrylverf en een penseel neemt hij verrassende kleuren om het gekozen fruit af te beelden. Ik merkte op dat hij eerst zijn tekening met potlood vast had gelegd. En hierna begon hij te ‘pointilleren’ in de vlakken. De communicatie met Beer ging nog niet vlot, maar het was zichtbaar dat hij best trots was om zijn werk te tonen aan me. Hij kon plezier vinden in wat hij aan het maken was. Hij vertelde me wat het voorstelde en ik kon paar woorden uit zijn uitleg opnemen. Zoals de soorten fruit enz. 

Op dat moment kwam er een besef dat er een taalbarrière was, die er eigenlijk niet letterlijk was of mocht zijn. Wij spreken allebei Nederlands, maar ik kon niet alles verstaan wat hij zei, waardoor ik me best schuldig voelde. Ik had al eens workshops georganiseerd met een OKAN klas, waar de taalbarrière een logisch gegeven was. In de situaties met de OKAN klas had ik geen schuldgevoel wanneer ik ze niet verstond en vice versa, want het was vanzelfsprekend dat we elkaar niet konden verstaan. Waardoor we een andere manier moesten vinden om begrip en conversatie te maken. Maar op dit moment in het Impuls Atelier kon ik niet metteen op een oplossing komen. Ik had het gevoel dat ik hem moest verstaan, dat ik harder en beter moest luisteren. En wou hem ook niet storen met constante ‘ik heb je niet verstaan’- sorry’s. Het is duidelijk een belangrijk punt waar ik nog moet aan werken. 

Op maandag 10 oktober was Jean-Pierre in een slechte stemming. Hij ging instant gaan zitten op zijn voor gekozen plekje, aan een tekentafel in een hoekje. Niet zo ver van de gemeenschappelijke grote tafel, waardoor hij wel kon horen wat de meeste aanwezige personen zeiden. Jean-Pierre gaf geen antwoord op de ‘goedemorgen’ van Lara, dus gaven we hem wat alleen tijd.

Na een ongeveer twee uren, rond 10:00, ging ik eens proberen contact op te nemen met hem. Ik zei hem hallo en vertelde wie ik was, zodat hij de context kon verstaan van ‘waarom’ ik hier plotseling was. Ik veronderstel dat het best wel raar kan zijn om plotseling een nieuw gezicht te zien op een maandagochtend in zijn eigen atelier. Hierop kreeg ik geen duidelijk antwoord, waardoor ik verkoos om een compliment te geven op zijn werk. Ik vertelde dat zijn tekening goeie kleuren had en dat hij goed bezig was. Hierop gaf hij een mompelend antwoord dat ik niet verstond maar het was wel een vriendelijke toon. 

De beelden die hij vandaag creëerde waren geladen. Hij had grote A2 bladen genomen uit de kasten en het potje met kleurpotloden. Hiermee begon hij te krassen over het gehele blad, van de ene zijde naar de andere zijde. Bij het observeren merkte ik duidelijk dat hij boos was. Waardoor ik hem rustig liet verder werken voor de komende uren. 

Zijn werk van vandaag waren 2 grote tekenbladen met kwade, driftige kleurpotlood vlakken/lijnen.  

Ilse heeft een plekje op het atelier op afstand van de groep. Haar plekje is een gezellige afgezonderde tafel, achterin het atelier. Converseren met Ilse gaat heel erg vlot, ze heeft een zodanig grote passie voor wat ze maakt dat het zich gemakkelijk overdraagt. Ik kwam te weten dat ze een dochter heeft die ook in Gent studeert. Dat ze graag woont in de natuur, ver weg van de stad. Ze heeft de rust nodig om te kunnen ontspannen. Ilse praat graag over vanalles en heeft denk ik ook de nood om dat te kunnen doen op een plek zoals Impuls Atelier.

De natuur is een groot deel van haar inspiratie in de kunst. Ze heeft gestudeerd voor herborist. Dit is opmerkbaar in alles wat ze maakt. 

Haar werk bestaat vooral uit felle, kleurrijke, intense abstracte vlakken gemaakt uit vetkrijten. Het zijn tekeningen die intuïtief gecreëerd worden vertelde Ilse. Omdat ze heel erg perfectionistisch is, nam ze de vetkrijten vast met de gedachte om ‘zomaar’ te beginnen aan een werk. Zodat ze niet meer prestatie gericht was, dat ze niet enkel meer het eindresultaat als het allerbelangrijkste oogde. Het proces tot het eindresultaat werd hierna belangrijker. Op foto kon ik deze werken bekijken en onderzoeken. Het waren goede werken, waar ze ook best trots op was. Ze had een plezier gevonden in het creëren van kunst, en dit is volgens mij een belangrijk aspect in het maken. 

Tijdens de vier uren atelier, werkte Ilse aan een borduur project. Ze had een paar weken geleden een doos gevonden met stukken textiel en draad. Hiermee had ze het idee om een borduurproject te starten over de natuur. er lag een A4 afbeelding op haar bank van een soort zeewier, dit had ze na getekend op het stukje textiel. Met de kennis van verschillende soorten borduursteken ging ze te werk. 

In de namiddag: 

Fien werkte aan een driedimensionaal textielwerk. Het bestond uit houten takken die in contact stonden met elkaar dankzij stukken textiel, dat zij rond de tak naaide. Het werd allemaal heel precies berekend, ze voelde aan het textiel en ging hiermee de afstand berekenen van de ene tak tot de andere. Eenmaal ze de juiste afstand had, ging ze het deeltje afsnijden. Na het knippen, nam ze de juiste draad en naald en ging ze te werk. Het textiel en de takken waren een soort van basis tot het tekenen. Want hierna ging ze tekenen. Ze maakte een tekening op papier met stift, knipte deze dan uit, deze keer was het een ronde vorm. En dat tekeningetje van ongeveer 15 cm op 15cm, naaide ze op het stuk textiel. Het geheel was poëtisch en bijna logisch, want de takken waren de drager van de tekening, precies een geëvolueerde soort kader. Een heel creatieve kader voor een tekening, een drager die de tekening een extra dimensie gaf. 

Jana heeft een specifieke manier van werken. Lara had haar plekje op de gemeenschappelijke grote tafel voorbereid in de middagpauze: een lichtbak met haar tekening erop gekleefd met papierplakband. Onder de tekening lag een lijntekening van vazen, deze had ze al eens afgetekend van een bestaand beeld. (denk ik? moet ik nog eens vragen)

De tekening dat ze de vorige lessen was begonnen, was opgebouwd met een centraal gegeven, die nog niet bestond. En de randen waren opgedeeld in rasters en motieven, in de rasters vond je bepaalde objecten of geabstraheerde motieven. Het geheel was heel evenwichtig en doordacht. Vandaag ging ze beginnen aan het centrale. De vazen gingen overgetekend worden met een potlood. 

Het kennismaken met Jana ging niet zo vlot. Er werd wel geluisterd maar ik kreeg geen antwoord. Misschien deed ik iets verkeerd? Ik was het gaan vragen aan Lara. Het was niet mijn bedoeling om iemand op zijn ongemakken te laten voelen, dus liet ik Jana even op haar gemak. Lara liet me weten dat Jana niet veel antwoord en dat ze haar eigen tempo heeft van werken. Haar tempo is heel traag. Het besef van tijd is voor haar een heel ver weg gegeven, waardoor alles dat ze beleeft heel traag gaat. En met heel traag bedoel ik heel erg super traag. In onze hedendaagse generatie gaat alles snel, je moet mee kunnen met de flitsende opdrachten, waar de tempo je niet uitnodigt om langzaam te zijn. Hierdoor was ik een gefascineerde kijker van Jana. Hoe Jana afstand kan nemen van de wereld zijn vliegensvlugge werking, was betoverend. 

Lara had een manier om Jana een soort van tijdsbesef te geven. Bij het doen van bepaalde dingen, ging Lara haar vertellen dat ze een timer ging zetten. De timer kon bijvoorbeeld 15 minuten duren. Dankzij de timer die de minuten/seconden liet aflopen, kon Jana haar ‘opdracht’ sneller afmaken. De ‘opdracht’ dat toen gaande was, was de koffiepauze om 15:00. Jana had haar vieruurtje en haar koffie voor haar. Het kijken ernaar liet de koffie afkoelen en het koekje was nog intact. De rest van de groep eindigde hun vieruurtje, waardoor de pauze ging afgesloten worden. Maar Jana was er nog niet aan begonnen. De timer van 15 minuten ging aflopen, waardoor Lara 3 minuten toevoegde. In de drie laatste minuten begon Jana. Haar manier van tijd beseffen was betoverend, en liet me nadenken. 

Ruben maakt tekeningen vanuit vele verschillende onderwerpen. Maar heeft duidelijke favoriete subjecten. Hij heeft een voorliefde voor betonmolens en verkeerslichten. Hij zou urenlang verkeerslichten kunnen tekenen. 

Lara heeft een paar regels opgebouwd voor hem. Vooral voor zijn beeldtaal te verbreden. Ruben komt in de namiddag en weet dat hij enkel na de pauze verkeerslichten mag tekenen. Voor de pauze is hij gefocust op andere dingen. Hij neemt dan vaak een boek vast en begint dingen te tekenen die vermeld worden in dat boek. 

Op maandag 10 oktober was hij heel gelukkig om kennis te maken met ons. Nieuwe gezichten maken hem niet verlegen en wilt heel graag praten. De conversatie startte heel goed, hij nam zijn tekenmap en begon elke tekening te tonen. De vraag dat hij elke keer had was ‘wat is dit?’, ik moest hem vertellen wat hij had willen verbeelden. Wanneer ik de vraag terug vroeg aan hem, dan kreeg ik als antwoord ‘ik weet het niet’. Ruben heeft een heel goeie humor en neemt tekenen als een groot plezier. 

Vanaf dat de pauze eindigde, nam Ruben zijn favoriet onderwerp. Verkeerslichten. Hij vroeg me ‘Hoeveel verkeerslichten ben je tegenkomen op de baan naar hier?’. Hierop kon ik niet antwoorden. Hij begon te tekenen in zijn schetsboek. Zijn verkeerslichten beeldtaal is wat nauw. De kleuren mochten niet aangepast worden, enkel rood oranje en groen. De vorm mocht ook niet verschillen, zijn verkeerslicht is een ovaal. Hierdoor ging ik even tot denken, om Ruben te kunnen aantonen dat er zoveel verschillende verkeerslichten bestaan. Ik vroeg Lara als ik even haar laptop mocht gebruiken, via google ging ik opzoek naar alles verschillende vormen. We kwamen er heel veel tegen, maar niets bleek hem te laten veranderen van gedacht.

Marc Fr. heeft duidelijk een heel grote passie voor de schilderkunst en kent zijn medium. Nu werkt hij met acrylverf, maar normaal gezien werkt hij met olieverf. Hij neemt inspiratie uit bestaande boeken dat Lara ter beschikking legt. Het zijn geen kopiën dat hij maakt, eerder eigen interpretaties. 

Marc begon de dag met een groot schilderij dat hij al de vorige ateliermomenten aan werkte. Het werk bestaat uit vele geometrische vormen. Vandaag waren het vierkantjes die een mogelijk perspectief vormen in de diepte. Hij brengt zijn eigen verfpotjes mee, dit brengt hem in een diepe concentratie. Het lijkt ook belangrijk om mee te denken met hem. Marc staat open om te spreken en te filosoferen over kunst en vooral over abstracte kunst. Alles krijgt wel een humoristisch kantje, hij kan bijvoorbeeld goed lachen bij kunstwerken die enkel bestaan uit één kleurvlak. 'Is dit dan kunst?' vraagt hij. 

Met Ludo heb ik nog niet goed kunnen spreken. Maar zijn artistiek werk is indrukwekkend. Op een kleine 3 uurtjes kan hij een groot schildersdoek vullen, met verzonnen mannetjes en een landschap uit vele kleuren. Zijn beeldtaal is heel eigen, het maakproces ook. 
Eerst neemt hij een potlood, waarmee hij alle uitlijnen lichtjes tekent. Hierna begint hij te schilderen met waterverf. Het viel me op dat er velen met waterverf schilderden. Lara vertelde me dat het toevallig was, misschien omdat er plotseling nieuwe aquarel doosjes waren. Wanneer Ludo aan het schilderen is, is hij in volle concentratie, de kleuren aan het kiezen en aan het kiezen waar hij aan zal beginnen. Voorgrond of achtergrond kunnen door elkaar heen lopen, maar hij begint altijd eerst aan de afgebeelde mannen.

Nicole is ongeveer 70 jaar en verliest haar zicht vanuit één oog. Hierdoor is haar plezier in het tekenen verminderd. 

Lara toonde me Nicole haar tekenen. Haar tekeningen waren van een fragiele toets en heel poëtisch. Het waren kleine formaten, vaak objecten of dieren die afgebeeld werden. Met een fragiele dunne lijn ging ze datgene afbeelden dat ze wou en daarna vulde ze met waterverf stroken de vlakken. 

Lara liet me weten dat haar zussen in een paar weken gaan komen bezoeken. Hierdoor wilt Lara graag een soort van mini tentoonstelling maken met Nicole’s tekeningen. Ze heeft er zodanig veel dat het wel een volledige muur zou kunnen vullen. 

Ik kreeg ook de vraag als ik een idee had om Nicole haar plezier in de kunst terug te kunnen krijgen. Om een medium te vinden dat ze plezant kon vinden zonder te denken aan haar zicht die verslechterd. Het is een zeer frustrerend gegeven voor haar om niet meer te kunnen zien. 

Tijdens het atelier moment kreeg ze een groot wit blad, op de gemeenschappelijke tafel, en dikke penselen en verf. Hiermee begon ze te schilderen, het waren gezichten. Maar de frustraties begonnen op te lopen, het was geen tof moment meer omdat haar ogen niet meer wouden werken zoals ze vroeger deden. Ik veronderstel dat dit wel een heel belangrijk zintuig is om je eigen werk te kunnen aanvoelen en op één of ander manier goed te vinden. 

Dus Lara gaf Nicole een stuk klei. Het werd aangenaam verwelkomt. Nicole begon er personnages uit te maken. De ventjes bestonden uit een pilaar en een bol als hoofd. Tegen het einde van de ‘les’, had ze er wel stuk op 15 gemaakt. Nu moesten ze drogen. 

Bacèro is een nieuw gezicht in de groep sinds september. Hij is de jongste van de groep en kan al heel goed tekenen. Lara maakte hem een schetsboek waarin hij tekent. Omdat hij nieuw is volgt Lara hem liever in wat hij zelf wilt maken en geeft ze hem geen opdrachten of dingen uit zijn comfortzone. Hij is sociaal gericht en kan gemakkelijk een conversatie verder zetten. Open vragen maken hem niet bang en kan er een heel uitgebreid antwoord op geven. Dit maakte onze conversatie super inspirerend en kon ik een kijkje nemen in zijn interesses. Hij maakt vooral beelden die al een bestaan, hij tekent ze over vanop zijn gsm. Zijn schetsboek was toen bijna uit getekend. 

In de voormiddag werkt Dominique. Hij is altijd één van de eerste die er is. Hij weet precies wat er moet gedaan worden. Bijvoorbeeld, de koffie starten, de persoonlijke werkplekken van de anderen voorbereiden en zelfs welke verf dat Jurgen zal gebruiken. 

Het werk mocht beginnen. Vorige week had ik al eens gevraagd aan Dominique als hij mijn idee leuk zou vinden of niet. En hij antwoordde enthousiast dat hij het leuk vond. 

Het idee is dus om een geïllustreerde kortverhaal te creëren samen met Dominique. Ik kreeg het idee op het moment dat hij één van zijn boeken met trots toonde aan mij. Het boek noemt ‘... (naam’. Dit boek werd samen gemaakt met een auteur. Het geheel was fantastisch goed voortgebracht. De beelden werden geschilderd met koffie. Hierdoor stelde hij me voor om deze ook met koffie te werken. Ik nam een koffietas met zwarte koffie en bracht deze naar hem. Het verhaal dat hij ging maken moest wel over Dranouter gaan. 

De eerste dag dat ik Dominique ontmoette, vertelde hij me instant over Dranouter. Een muziek festival waar hij als vrijwilliger bij werkt. Hij vroeg me als ik daar al eens was geweest. En dit is niet het geval, maar ik kende het wel van horen. Meerdere van mijn vrienden waren hier al naartoe geweest. Het is een muziekfestival dat plaatsvindt naast Ieper. Dominique werkt mee met de opstelling van de podium en tenten. Hij doet dat met zodanig veel plezier dat het voor hem niet meer telt als werk. Zijn passie hiervoor is zichtbaar. Hierdoor vorderde mijn idee om een kortverhaal te illustreren, naar een kortverhaal over Dranouter. Het zou zijn interesse in Dranouter vertalen naar beelden. 

Bij het beginnen van het project, vroeg ik hem vele vragen. Eerst waren de vragen vormelijk. 

Bijvoorbeeld, ‘met welk materiaal wil je werken?’ het werd snel beantwoord met koffie. ‘Waarop wil je schilderen met koffie?’ ; ‘op een groot wit blad papier’. De vormelijke aspecten leken vanzelfsprekend, hij wist er gemakkelijk een antwoord op te vinden. Hij was aandachtig aan wat ik hem vertelde. De volgende vragen waren op inhoud gefocust. ‘Wat wil je afbeelden?’; ‘Hoe ik er werk’. Hierna vertelde ik dat dit een goed begin punt was. Het verhaal zou beginnen waar Dominique zijn dag begint in Dranouter. 

Ik bracht hem het nodige materiaal en hij ging er instant aan beginnen. Ik probeerde hem zo min mogelijk te storen. Maar probeerde hem tot ideeën te brengen dankzij vragen als: ‘met wie werk je er?’, ‘wat zie je als je daar bent?’,  ‘is het dan overdag?’, ‘wat doe jij of de anderen?’,  ‘welke voorwerpen kom je tegen op je werkdag?’, … enzovoort. Hij was duidelijk heel attentief aan mijn vragen want de tekening groeide. De tekening evolueerde tot een groot geheel van diverse mensen en objecten. Hij had een heel duidelijk idee dat werd vertaald in de tekening. Het was een moment van fascinatie bij me.  Ik dacht even om te blijven zitten naast hem. Om hem te doen merken dat we dit met ons tweetjes maken. Het was een opdracht, een project voor hem, maar hij mocht steunen op mij. Tijdens dat hij tekende, ging ik ook tekenen. Ik nam een A3 blad en begon te noteren. Hoe ik het  voor me zag. En zijn materiaal werd ook mijn materiaal. De materialen die op de tafel lagen greep ik aan en begon te improviseren. Zijn koffie liet ik voor hem. Ik haalde bister, zodat hij een donkerder bruin kon gebruiken. Om zijn grenzen te verleggen, nam ik ook stiften en potloden erbij. Ik vertelde hem niet dat hij het moest gebruiken. Het was eerder als ‘uitbreiding’ als hij er klaar voor was.  Ik begon te schilderen met de bister, ik tekende met potlood erover heen en na een tijdje nam ik er ook een dikke zwarte alcohol stift erbij. Ik probeerde te experimenteren met de materialen en ik verplichte hem niet om hetzelfde te doen. 

Ik zei tegen Dominique dat hij me altijd mocht vertellen wanneer een tekening ‘af’ was volgens hem. Wetend dat hij vaak wel teruggrijpt naar tekeningen achteraf. Wist ik dat alles nog kan evolueren. 

Hij wist wanneer een tekening even aan de kant gelegd moest worden. De eerste tekening over ‘de opbouw’ werd aan de kant gelegd. Het mocht drogen, ik legde die wat verder op de gemeenschappelijke tafel. Hierna begonnen we te praten over wat er allemaal gebeurde tussen de opbouw van het podium en het begin van het feest. Er kwam vanalles aan de orde, zoals de bar, het dansen, de mensen, … ik gaf hem een tweede blad. Hierop begon hij aan zijn bar tafereel. 

Het was een echt tafereel, zijn tekening bracht veel opmerkingen te boven. Tijdens het tekenen vond hij het denk ik wel aangenaam om te vertellen wat hij afbeeldde. Bijvoorbeeld dat er koffie gedronken werd tijdens de opbouw, dus dat hij koffietassen tekende en geen bierglazen. Dat de aanwezige personen vrienden zijn, dat er veel gelachen wordt, waardoor zijn personages allemaal een glimlach hadden. Hij illustreerde ook een paar vrouwen, hij vertelde dat er een paar meisjes er ook werkten, maar niet zo veel. Het moment werd een echt deelmoment van herinneringen en gevoelens. 

Na een tijd verkreeg hij interesse in wat ik maakte. Mijn blad begon zich te vullen met vele experimenten van materiaal. Hier en daar kon je dingen herkennen, zoals een tafel met drie mannen die iets te samen dronken. Ik maakte dit met bister, potlood en zwarte stift. Hij sprak me aan en zei dat het kunst was. 

Hierna was hij ‘klaar’ met de bar tekening. Ik nam het even weg, zette het wat verdop op de tafel, zodat het kon drogen. Het volgende dat hij wou maken was een dansbeeld. Specifiek zei hij dat hij vele mensen wou schilderen die in een tent dansten. En hieraan begon hij te werken. 

Zijn derde beeld in 3 uur. Lara kwam even langs om het te bekijken. Met trots keek ze naar Dominique zijn tekeningen. Vertelde hem dat hij het heel goed deed. Hierna zag Lara mijn tekening en bracht het idee tot Dominique om misschien later ook potlood en zwarte stift te gebruiken. Om bijvoorbeeld contrasten te kunnen leggen in zijn grote taferelen, of om details toe te voegen met potlood. Dominique stond daar heel erg voor open, maar nam nog geen potlood vast. Dus ik liet hem doorwerken. 

Hierna vertelde ik hem dat ik even een toertje ging doen van het lokaal, om alle andere kunstenaars eens te gaan zien. Ik voelde aan dat het moment goed was om hem even alleen te laten werken. Hij was goed op weg, hij bleef op een constante manier nadenken over ‘wat’ hij wou afbeelden in zijn beelden. 

Wanneer ik terug kwam van mijn ateliertoer, zag ik dat Dominique begonnen was met potlood. Hij tekende extra gezichtjes. Ik vertelde hem dat het kunst was, net zoals wat hij mijn tekening kunst noemde. Het was een oprecht compliment, zijn werk is sterk.  Ik zag zijn blik zich soms richten naar de andere tekeningen, hij zei me dat hij de volgende weken ging verder werken op de vorige tekeningen. 

 

Het werd als snel middag. In de namiddag ging ik beginnen aan het groepsproject. Ik had hierover veel twijfels. Het project leek me een aangename manier om een band te creëren met iedereen. 

Het idee was dat ik een groot vel papier op te wand nagelde en dat iedere kunstenaar van het atelier hierop mocht tekenen. Dat mocht van alles zijn. Er zijn geen grenzen. Dit zou een goed alternatief zijn van een groepsfoto. Een geïllustreerde groepsbeeld. 

Ik twijfelde als iemand daarvoor open zou staan. Als ze het leuk zouden vinden of niet. Misschien gingen ze dit niet doen, gewoonweg omdat ze daar geen tijd in zouden willen steken. Dat kon, en dat mocht ook. Ik ga niemand verplichten om hieraan te werken. Het geheel voelt een beetje als een experiment. Het moest iets vrij zijn, ik mocht daar geen macht op hebben. Bij sommige kunstenaars in de groep krijg ik het gevoel dat ik boven hen sta. Wat totaal niet mijn bedoeling is, maar soms blijkt het te lijken dat zij denken dat ik meer weet dan hen. Dat ik meer ervaring heb in tekenen, dat ik meer kan. Ik geef hen allemaal graag advies maar ik voel me niet gemakkelijk bij het invullen van hun tekeningen. 

Hierbij heb ik een voorbeeld. Er was iemand die een portret wou tekenen van een bekend persoon. Zij had een foto mee. Het is natuurlijk heel moeilijk om een portret te laten lijken op de afgebeelde persoon. Volgens mij is het ook helemaal niet nodig om er op te lijken. Ieder persoon heeft een eigen beeldtaal en dit vermengd zich dan ook vaak met de realiteit. Het is niet vaak nodig om hyperrealistisch te werken, wat als je dan je eigen beeldtaal in de weg gaat staan? Misschien kan je dankzij iets ‘vrij’ te tekenen meer zult leren over wie je bent als kunstenaar? Maar dus ze was overtuigd dat het realistisch moest. Ik had geen probleem om haar basis waarneming aan te leren. Bijvoorbeeld waar de neus moest staan, hoe de kin zich verhoudt tegenover de kaken enzovoort. Maar er werd me gevraagd om de ogen te tekenen. Ik kon precies geen neen zeggen, dus ik tekende de omtrek ervan. Ze was heel blij dat ik dat had gedaan, maar ik voelde me er niet goed bij. Dit accentueerde het machtsgevoel dat ik niet wou. Ik ben er niet als ‘alwetend’ persoon, ik wou liever een plaats krijgen als gelijke. Ik bleef uitleggen waarom de realiteit aangepast mocht worden aan haar hand, dat het een eigenheid kon uitstralen. 

Alle kunstenaars van de namiddag, kwamen één voor één binnen. En ik begon het al uit te leggen aan de eerste aanwezigen, waarom dat wit blad daar zo leeg stond. Ze waren enthousiast en Ludo ging direct aan de slag. Ik vertelde hem over de meerdere mogelijkheden om er aan te werken, vooral de praktische dingen. Zoals dat hij recht kon staan, een hoge kruk of stoel kon gebruiken. Dan vroeg ik wat ik hem moest komen brengen. ‘een potlood en waterverf’ dat was alles dat hij moest hebben. Ik bracht hem direct een potlood, hij bleek enthousiast te zijn. Nadat ik hem vroeg als hij het leuk vond, zei hij duidelijk van ja. Ludo is een kunstenaar die al wat meer ervaring heeft in het groot tekenen. Hij neemt zonder problemen een gigantisch doek, na vier uur werk, staat het vol. Hij werkt altijd eerst met een potlood, de grote vormen worden hiermee verbeeld. Na zijn potloodschets neemt hij er een penseel bij en waterverf. De vlakken op de schets krijgen een kleur, vormen hierna een geheel. Zijn beeldtaal is heel eigen aan Ludo. 

Het groot leeg wit blad, was al minder leeg dankzij Ludo. Hij had er een personage op geschilderd. 

Hierna kwamen er nog veel andere aanbod. Jos begon eraan, hierna Marc Fr. en hierna Ruben. 

Jos maakte een vierhoek en schilderde er halve cirkels in, het leek bijna op een vlak vol met dakpannen uit verschillende kleuren. Marc Fr wou een zelfportret schilderen in inkt. Hij kon niet wachten waardoor ik Jos voorstelde om zijn hoog tafeltje te delen, dit ging niet. Jos had geen zin om het te delen, dus ik zocht een oplossing en vond een tweede hoge tafel waar Marc Fr zijn tekenmateriaal op kon liggen. Het delen van de plaats was ook niet erg makkelijk. Jos had het moeilijk om zijn armruimte te beperken tot zijn linker gedeelte. En  vertelde me dit regelmatig wanneer hij aan het schilderen was. Marc Fr had er geen problematiek mee. Dus ik probeerde Jos te helpen om zijn schilderplaats te accepteren en te zien als een voldoende plek om te werken. Dit werkte wel goed, en beide mannen gingen verder aan hun tekening. Na dat Jos klaar was, zei hij me regelmatig dat hij heel content en trots was van zijn tekening maar dat hij liever niet meer zijn tekenplaats deelt. 

Wanneer iedereen op de hoogte was van het ‘Groot Wit Blad’ Project, hielp ik Stephanie. Stephanie had de vorige ateliermomenten lino’s gemaakt. Er waren drie lino’s, alle drie beelden van een bloem en een vlinder. Maar van elk een ander momentopname. De ene keer was de vlinder op de bloem, de volgende keer vloog hij weg. Stephanie was best trots en heel enthousiast om ze te kunnen drukken, waardoor de mini workshop heel leuk verliep. Lara toonde me waar het materiaal te vinden was, ik kon beginnen. Ik legde Stephanie uit wat we gingen doen en welke stappen we nodig hadden. Ik gebruikte één tafel als ‘vuil plekje waar inkt overal mocht zijn’ en één tafel waar ‘het verplicht proper moest zijn’. Bij lino drukken is dit heel belangrijk, zodat we een propere linodruk hebben.  Stephanie was een beetje bang om er zelf aan te beginnen zonder dat ik het voortoonde, waardoor ik de eerste testdruk maakte. Instant na de eerste testdruk was ze er klaar voor, het verliep fantastisch goed. De lino’s drukten ook op de eerste test al heel goed. Het was fantastisch om te zien hoe de magie van het drukken een goed resultaat kon brengen. Het was voor Stephanie duidelijk een heel ander gevoel dan het tekenen. Dat was haar eerste keer linodrukken maar zeker niet de laatste (dit ook volgens Stephanie). 

 Mini documentaire maken met de kunstenaar.

 Beginsituatie:

Ruben, ? jaar, mentale verstand van een 6-7 jarige, ergo, speels. Kan mee gecommuniceerd worden, maar enkel de basiscommunicatie. 

 Leerdoel:

Focus op Ruben, Ruben is een kunstenaar die geobsedeerd is door betonmolens en verkeerslichten. Doel om Ruben NIET uit zijn comfortzone te krijgen, maar net inzicht te bieden in deze zone.  

Actie:

Samen met Ruben naar buiten gaan om verkeerslichten op te  zoeken en fotograferen. Door de foto's ontdekken we misschien dat er nog andere belangrijke kenmerken te zien zijn in een verkeerslicht buiten de 3 kleuren. Bijvoorbeeld; illustraties van de generische mensen die oversteken, verschillende soorten pijlen, de timers die aftellen tot het groen wordt, hoe zijn de led-lichtjes in zo een licht geplaatst,.. 

Ik zou met een filmcamera dit proces documenteren en net voordat we op pad gaan samen verkeerslichten tekenen, tijdens de wandeling en nadat we de foto's samen goed bekeken hebben om te zien of dit iets aangewakkerd heeft bij de kunstenaar en hopelijk op die manier iets los te maken in zijn (onderbewustzijnde).

 
Leermaterialen:

Tekenblok

Kleurpotloden en stiften

Camera's

De klas is niet echt een klas, maar eerder een groep mensen die iets heel erg mooi delen, namelijk; een gerichte blik voor aandacht. Dat is toch wat mij op het eerste zicht meteen opviel en eigenlijk al een beetje ben blijven vasthouden. Elk individu dat ik ontmoet heb op de kennismaking, hebben een erg groot oog voor detail en aandacht. Ik ben hier eigenlijk stiekem een beetje jaloers op. Ruben, Rita, Dominique, Beer,.. stuk voor stuk zijn het kunstenaars die zich ergens aan vastklampen, iets willen uitwerken of net niet. Als medekunstenaar vind ik persoonlijk een van de moeilijkste zaken de act van keuzes maken en zeggen wanneer iets nu degelijk af is en klaar voor aan de buitenwereld te tonen. Dit is iets wat ik niet terugvond in mijn opleidingen in het reguliere kunstonderwijs. Daar gaat het om het uitdiepen van conceptuele ideeën en zeer precieze ambachten, in het Impuls atelier maken we de omgekeerde beweging en vinden we een zoektocht naar het persoonlijke en zeer intieme. 

Dominique is een beeldende kunstenaar dat al vele projecten heeft volbracht. Hij heeft al een boek uitgebracht samen met een auteur. En ook een hele grote accordeon boek, dat in het Guislain museum te bezichtigen was. 

Het werken gebeurt aan de gemeenschappelijke tafel in het Impuls Atelier. 

Het materiaal dat gebruikt wordt is beschikbaar gesteld door dé Academie Ieper. 

Start op maandag 24/10/2022

Een eigen verzonnen verhaal beschrijven en verbeelden. 

Een verzonnen verhaal afbeelden en inbinden als een geheel. 

1) Onthouden, benoemen, luisteren en vertellen

Samen bespreken we wat we willen vertellen. Dominique verteld over zijn vrijwilligerswerk in Dranouter en wat hij er allemaal doet na het werken. 

We benoemen momenten, objecten en plekken. 

2) Begrijpen, toelichten, uitleggen, vragen

Er ontstaan vragen over de tekeningen en de mogelijkheden dat we hebben, om de creatie van start te kunnen laten gaan. 

Ik licht toe met vragen, waar hij op antwoord. Dankzij vragen te stellen komt begrip. Samen maken we een chronologisch verhaal. 

3) Toepassen, associëren, plannen, selecteren, vormen

Na ons gesprek kan het geheel toegepast worden. Onze woorden worden hervormd naar beelden. Er komen associaties te voorschijn op het blad.

Dankzij tijd en creatie maakt Dominique een plan bij elke tekening. Het wordt een geheel met tijd. 

4) Aanbevelen, valideren, interpreteren 

Het valideren gebeurt na elke tekening, Dominique beslist zelf wanneer hij de tekening goed vindt. Maar de tekening kan altijd hernomen worden later. Het is een evolutie. 

5)Creëren / Uitbreiden

Dit is als uitbreiding, het geheel kunnen samenbinden tot één boek. 
Het formaat is helemaal vrij, het boek moet ook niet volstaan tot de bestaande boekformaten. Het mag helemaal vrij zijn. 

Het Impuls Atelier, een atelier plaats voor Kunstenaars met een verstandelijke beperking, te Ieper in dé Academie: afdeling beeldende en audiovisuele kunsten. 

In het Impuls Atelier gaat het niet over een klas met een leerkracht. Het is vooral een plaats waar iedereen kan werken aan hun eigen artistieke carrière.  Er is plaats om te praten en plezier te maken. Iedereen voelt er zich thuis en kan op zijn eigen tempo werken. 

In de voormiddag zijn er 8 leerlingen en de namiddag zijn er 11 leerlingen. 

Het atelierplek heeft één grote gemeenschappelijk tafel waar sommige personen aan werken. De andere personen hebben de keuze om te werken aan een tekentafel of aan een aparte tafel. 

Impuls atelier heeft 5 wanden. Op deze wanden zijn er vaak werken geëxposeerd. 

Het materiaal is divers en voor iedereen beschikbaar. Acrylverf, olieverf, waterverf, potloden en stiften, en nog zoveel meer. 

Een groepsgevoel creëren door samen te werken aan één groot kunstwerk. Het geheel kan als een groepsfoto gezien worden, maar dan beeldend. 

Elk persoon kan zijn eigen beeldtaal brengen op een nieuwe soort manier, kan zich uit zijn comfortzone plaatsen. 

Activiteit:
(dit moet ik nog typen samen met Lars)