Ik hoop te leren hoe ik straks zelfverzekerd voor de klas kan gaan staan. Ik ben bang dat ik dichtklap als ik voor de klas sta, en dat ik niet uit mijn woorden kom.

Wat ik zou willen leren is: ik zou graag willen leren hoe het puberbrein in elkaar zit en hoe dat werkt. Hoe kinderen zich ontwikkelen en door welke fases ze heen gaan, en wat er bij komt kijken bij elke levensfase.

- Waar zie je tegenop?

Ik zie op tegen de verantwoordelijkheid die je straks hebt als je voor de klas staat. Ik wil het graag voor elke leerling goed doen. 

*Rood = doelstelling

*Groen/geel = onderwijsleersituatie // les- en leerinhouden // krachtige leeromgeving 

*Donkergroen = leerinhoud, leerstof (wat)

*Middengroen = didactische werkvorm (hoe – docent)

*Lichtgroen = media (waarmee) - hulpmiddelen
*Geel = leeractiviteiten (hoe – leerling)  + groeperingsvorm
*Roze= evaluatie

Zelf bedacht les plan:

*Blauw = Eerste jaar van het vmbo, niveau: kader.

*Rood = Een zelf portret, hoe zie je zelf?

*Groen/geel = Maak een zelf portret, je bent vrij op de manier hoe je het gaat maken  > bewustwording van jezelf. > bewustwording van materialen

*Donkergroen = Een presentatie van voorbeelden van verschillende zelf portretten. Ze laten kennis maken met nieuwe materialen door middel van voelen en laten zien.

*Middengroen = Uitleg geven in het begin, en daarna gezamenlijk aan de slag gaan.

*Lichtgroen = In de vorm van een presentatie.

*Geel = Samen in groepjes ondervinden wat voor materialen er zijn, en elkaar inspireren.

*Roze = Een mini-expositie in de klas van alle eindwerken.

Geschreven lesplan:

1. > Beginsituatie: Ik zorg dat ik als eerst aanwezig ben in het lokaal waar de leerlingen les hebben. Ik zet alvast mijn presentatie klaar, en zorg dat ik alle materialen klaar heb liggen. Zodat we na de uitleg direct van start kunnen. Als de klas binnenkomt verwelkom ik iedereen.

2. > Doelstelling: Het doel van de les is dat de leerlingen een zelf portret gaan maken van zich zelf, ze zijn vrij in hoe het gaan doen. Daarnaast gaan ze kennis maken met verschillende soorten materialen, en hoe je deze kan inzetten.

3. > Onderwijsleersituatie // les- en leerinhouden // krachtige leeromgeving: na de uitleg vragen aan de leerlingen of er nog vragen zijn. En als er vragen zijn dat ze altijd zijn of haar vinger mogen opsteken, zodat we samen kunnen kijken naar de vraag en hoe we dit samen kunnen oplossen.

4. > Leerinhoud, leerstof (wat): de leerlingen maken kennis hoe je op verschillende manieren materialen kan inzetten. Door allemaal verschillende soorten materialen te laten zien en te laten voelen, en ze daar vervolgens mee te laten experimenten. Ondervinden ze hoe je het kan toepassen en wat je er allemaal mee kan. Ze gaan dit toepassen in het maken van een zelf portret. Er zit ook een stukje zelfbewustheid in verwerkt, wat typeert me?  

5. > Didactische werkvorm (hoe – docent): Ik laat eerst een presentatie zien van verschillende zelf portretten, om de leerlingen te inspireren. Vervolgens liggen er al klaar gelegde materialen op elke tafel, de leerlingen mogen met elkaar ondervinden wat het is en wat ze er mee kunnen doen. Vervolgens mogen ze aan de slag gaan. Ik loop rond om te helpen als dat nodig is.

6. > Media (waarmee) - hulpmiddelen: In de vorm van een presentatie laat ik zien wat de mogelijkheden zijn. Zo hebben de leerlingen een beeld erbij en kunnen ze ondertussen inspiratie op doen.

7. > Leeractiviteiten (hoe – leerling)  + groeperingsvorm: Door in een groepje het samen te gaan ondervinden wat de materialen zijn en wat ze er mee kunnen doen, is er een groeperingsvorm. Daarnaast kunnen ze elkaar inspireren in de vorm van hun eigen ideeën.

8. > Evaluatie: In de evaluatie gaan we een mini-expositie houden, we hangen het werk op van de leerlingen door het lokaal heen. De leerlingen kunnen rondlopen, zo zien ze het werk van anderen en raken ze geïnspireerd van elkaar. Omdat iedereen op verschillende manieren met de materialen omgaat. In de laatste tien minuten gaan we gezamenlijk opruimen en de les afsluiten, met de vraag wat ze er van vonden.  

Evaluatie:

Hoe was het (makkelijk/moeilijk) (proces):

Ik vond in het begin best lastig om een les in elkaar te zetten, maar toen ik eenmaal bezig was kwam ik op allemaal nieuwe ideeën.

Voor mij is het doel bereikt, ik heb nu betere inzichten gekregen in het maken van een lesplan. En vooral wat het doel is van een les, en hoe je dat gaat vormgeven. 

• Aankijken

• Afstand

• Gezichtsuitdrukking

• Lichaamshouding & gebaren

• Stemgebruik

Aankijken en stemgebruik:
Aankijken: Doordat ik zenuwachtig ben om voor de klas te gaan staan, ga ik ieder oogcontact vermijden. > Hierop moet ik gaan letten, omdat oogcontact/aankijken een belangrijk onderdeel is hoe je als docent overkomt naar je leerlingen.
Stemgebruik: Door de zenuwen ga ik heel zacht praten, waardoor ik niet verstaanbaar ben. > door mijn stem juist in te zetten, maak ik me verstaanbaar en is de les veel beter te volgen. 

–      Beschrijf het meest opvallende inzicht m.b.t. het handelen van een klasgenoot in de workshop met één van de vijf vaardigheden van Kounin.

Opdrachtuitwerking:

De workshop die we hadden gekregen van Henrike Cuperus was zeer interessant. Het gaf me veel inzichten, waar ik me eerder nog niet zo bewust van was. Waar ik nu, na deze workshop heel anders naar toe kijk. Tijdens deze workshop kwamen er ook enkele non-verbale vaardigheden naar voren, waaronder: aankijken, lichaamshouding en gebaren, en het stemgebruik. Deze non-verbale vaardigheden hadden voor mij persoonlijk heel veel invloed hoe Henrike overkwam. Ze liet duidelijk zien wat voor verschil het kan geven aan de manier hoe je overkomt.

Als ik mezelf betrek op de Roos van Leary, zit ik vooral samen/onder.
Aanpassend: ik doe wel wat jij wilt
Afhankelijk: help me
Wantrouwig: laat me maar met rust
Opstandig: minacht me maar
ik merkte aan mezelf dat ik me wat afhankelijk ging opstellen. Ik vond het heel spannend om voor een groep mensen te staan en te acteren. Ik was heel bang wat de klas zou denken, ik schaamde me een beetje voor mezelf. Ik had het gevoel van, 'help me'.

Als ik de Roos van Leary niet op mezelf betrek maar op die van een klasgenoot. Zie ik samen/boven terug komen. Ik heb het niet specifiek over een leerling, ik vond in het algemeen dat de groep samen/boven zat. Iedereen gaf het signaal af van, we mogen elkaar. De groep gaf elkaar een heel goed gevoel, waardoor iedereen zich wel op zijn of haar gemak voelde, voor mij gevoel kwam het wel zo over.

Als ik kijk naar de vijf vaardigheden van Kounin:
- Continu signaal
- Alertheid
- Overlappen
- De klas er bij houden
- Leerling verantwoordelijkheid
En deze op mezelf betrek, viel bij mij het onderwerp continu signaal op. Ze was heel bewust bezig met continue signalen af geven naar de groep toe. De les bleef hierdoor interessant en fijn om te volgen. Ik merk persoonlijk dat ik soms best snel afgeleid kan raken, maar hierbij was ik continu aan het opletten.

Als ik de vijf vaardigheden betrek op een leerling van de groep. Kwam het onderwerp alertheid voor mij naar voren. Ik had het gevoel dat de jongen die naast me zat, zich gezien en gehoord voelde door Henrike. Door dat ze zich alert opstelde naar de klas toe, voelde je je gezien en gehoord. Voor mij gevoel bloeide deze jongen op in de deze workshop.

wat kun je doen?

In het eerste deel van de podcast vertelt Raoul de Jong over: dat hij het moeilijk had met de overgang van de basisschool naar de middelbare school. Het verlaten van zijn klasgenoten en zijn toenmalige basisschool school. > Jammer.

1: forming - fase van kennismaking 

Wat kun je zien?

Eerste kennismaking / oriënterend gedrag (t.o.v. elkaar)

Wat kun je doen?

In het tweede deel van de podcast vertelt Raoul de Jong over dat hij zijn eerste schooldag had op de middelbare school. Hij ervaarde verschillende emoties op zijn eerste dag, van: ik voel me eenzaam, ik voel me wel op mijn gemak, tot "ik concludeer dat deze klas absoluut niet bij mij past". > Wie zijn die anderen, en hoe zien zij mij?

2: storming - fase van vaststellen invloed 

Wat kun je zien?

Wat kun je doen?

In het derde deel van de podcast vertelt Raoul de Jong het volgende. Hij ergerde zich aan zijn drukke klas, en dat je de leraren niet kon verstaan. > Conflicten en irritaties. Door deze situatie vroeg hij aan de conrector of hij overgeplaatst kon worden naar een andere klas. Raoul kwam in een nieuwe klas terecht. In de klas zaten twee vrienden van hem, Thomas en Jan. Thomas leek veel op hem en er vormde een nieuwe vriendschap. > Sociale posities ontstaan. 

Oefening in 2-tallen > samen met Sanna hebben we deze opdracht uitgevoerd.

- Kies een eenvoudige zin
- Spreek hem op drie verschillende manieren uit

- Wat zie je?

1. Emotieloos > Bij deze manier van communicatie klonk de stem eentonig, er zat geen emotie in. Door deze manier accordeer je de boodschap anders naar de ontvanger. > para-verbale communicatie. Net zowel in de manier van de uitdrukking van het gezicht, je kon niets van het gezicht aflezen als het gaat om emotie. > hier heb je het over non-verbale communicatie

2. Vrolijk > Bij deze manier van communicatie kwam het para-verbale voor mij persoonlijk naar voren. Je hoort de vrolijkheid in de stem terug, je hoort het enthousiasme. Bij het non-verbale gedeelte, zag je in lichaamshouding en open houding. 

3. Angstig >  Bij deze manier van communicatie zie je het vooral in non-verbale communicatie. Je ziet het in de uitdrukking van het gezicht, en de angst in de ogen. De ogen zijn vooral sprekend. Ook zie je wat terughoudendheid, het persoon wil kruipt in zich zelf. Bij para-verbaal merk je een rilling in de stem, je ziet niet alleen dat ze angstig is, maar je hoort het ook in de stem terug.

- Welk effect hebben de verschillende manieren?

1. Emotieloos > het effect van emotieloze communicatie is: ik vond het moeilijk om af te lezen wat er in haar omging. Doordat ze geen emotie toonde, had ik geen idee wat haar gemoedstoestand was op dat moment. En hoe ze iets wilde laten overkomen, doordat er geen emotie in verwerkt zat.

2. Vrolijk > het effect van vrolijke communicatie is: doordat ze het op een vrolijke manier bracht, merkte ik automatisch dat ik mee ging in haar vrolijkheid. Het werkt heel aanstekelijk. Wat een positief effect is.

3. Angstig > het effect van emotieloze communicatie is: ik merkte dat jezelf dan ook wat angstig wordt en tegelijkertijd ook bezorgd. Je wilt het persoon graag helpen, door de manier hoe ze iets brengt, denk je dat er iets aan de hand is.

- (Hoe) verandert de boodschap?

Door middel van verschillende vormen van communicatie merk je verschillen in: gezichtsuitdrukking, houding, stemgebruik. 

 

Oefening in 2- of 3-tallen

- Kies een van de communicatieve blunders uit je groepje

- Analyseer hem aan de hand van de ‘tools’ / aandachtspunten
- die in de les voorbij zijn gekomen

- m.b.t. non-verbale communicatie 

- m.b.t. para-verbale communicatie

Wat ging mis?

We hadden het over ongemakkelijke situaties, waarbij je soms even niet weet wat je moet zeggen. En dat je dan soort van dichtklapt, en voor een ander persoon redelijk ongemakkelijk kan over komen.

Hoe had je de situatie kunnen redden/anders
​kunnen doen?

Wetende nu wat het allemaal inhoudt de verschillende vormen van communicatie, kijk ik er nu anders tegen aan. Ik weet nu hoe belangrijk het is om zowel para-verbale en non-verbale communicatie te tonen. Ik had in deze situatie meer op mijn non-verbale communicatie moeten letten, niet gaan weg kijken, niet in jezelf kruipen. Maar juist een open houding laten zien, hierdoor wordt het voor het desbetreffende persoon ook niet ongemakkelijk.

– Wat is de rol c.q. het gedrag van de leerling?

De desbetreffende leerling (Joshua) wordt vals beschuldigt. Hij reageert hierop boos, hij begint te schreeuwen. Hij zegt de hele tijd dat hij het niet gaat gedaan heeft. Vervolgens vraagt de docent of hij even buiten de klas wil gaan afkoelen, hierop volgt dat hij de deur van het lokaal dicht gooit.

– Hoe reageert de docent erop? Werkt dat wel/niet? Waarom?

De docent blijft rustig en kalm, hij verheft zijn stem niet. Hij vraagt aan Joshua of hij rustig wil worden. Vervolgens lukt het niet om Joshua rustig te krijgen, de docent vraagt of hij buiten het lokaal wil gaan afkoelen. Vervolgens loopt de docent naar Joshua toe, buiten het lokaal om rustig met hem te praten. Je merkt aan Joshua dat hij ook wat rustiger wordt.

– Hoe zou je het doen?

Ik zou de twee leerlingen waar het om gaat (Joshua en Isa) mee nemen naar een aparte ruimte, om met hun beide in gesprek te gaan. Zodat ze allebei rustig kunnen worden, en vervolgens dat ze allebei hun kant van het verhaal kunnen vertellen. Zo blijft de klas ook buiten spel. 

Ik zou het niet accepteren als er een propje naar een leerling wordt gegooid. Ik zou het persoon waar het propje naar toe gegooid is even apart nemen. Zo dat ze haar kant van het verhaal kan vertellen. De rest van de klas zal ik ondertussen laten doorwerken. Ik zal de conversatie niet voeren midden in de klas, wat wel het geval was bij dit filmpje. Er is een kans aanwezig dat de leerlingen elkaar onbewust of bewust toch elkaar beschuldigen. En om dat te voorkomen zal ik desbetreffende waar het propje naar toe gegooid is apart nemen. En vervolgens degene waarvan ze denkt dat hij of zij het heeft gedaan, even vragen voor een uitleg. 

• Noteer drie interessante inzichten voor (kunst)onderwijs n.a.v. zijn verhaal.

1. Onderzoek van de afgelopen twintig jaar hebben aangetoond dat de tiener (brein) er nog niet klaar voor is. Als je hem of haar als tien/twaalfjarige bepaalde taken geeft op school dan kan het best heel veel tijd kosten voor dat de tiener überhaupt begrijpt waar het over gaat. Terwijl de gegeven instructies wel duidelijk zijn. Tieners hebben een brein wat er nog velen jaren over doet om te ontwikkelen. Met deze gegeven informatie zou je zeggen: nou tiener, ga maar achteruit liggen, je moet er langer over doen. En als leraar hoef je niet zoveel te doen, want het komt allemaal vanzelf wel. Nou nee, zegt Jelle Jolles, hij zegt: "mijn verhaal is dat de tiener als werk in uitvoering de omgeving nodig heeft. De leraar nodig heeft, oma nodig heeft, de buurvrouw nodig heeft. Werk in uitvoering betekent dat op je tiende en twaalfde jaar de basis, de kelder van je brein klaar is. De eerste verdieping, begane grond, is ook klaar. Maar de tweede en derde verdiepingen zijn nog tien jaar nodig om de die verdiepingen op te tuigen. En u, de omgeving is essentieel om dat voor elkaar te krijgen."

Inzicht voor (kunst) onderwijs. > Ik heb een stuk geformuleerd uit de gegeven TED-talk van Jelle Jolles. Dit geeft me inzichten in de ontwikkeling van het puberbrein. En hoe belangrijk het is om tieners te begeleiden in het proces van hun ontwikkeling. Je bent een belangrijk rol model in het leven van een tiener en hun ontwikkeling.

2. Dit is een verhaal wat me allemaal kennen. "Jeroen is het nou echt zo moeilijk om ons te vertellen wat er door je heen gaat?" Ja, dat is echt heel moeilijk. Want zo verschrikken we gebeurtenissen die overdag gebeuren, bijvoorbeeld: wat een leraar tegen je zegt. Het is niet in woorden te leggen, de woorden van een tiener hebben nog niet de groei meegemaakt, met zijn ervaringen en met zijn brein etc. Dat betekent dat je als ouder kan denken, waarom doen ze dat? Bijvoorbeeld: als jongeren van een brug afspringen in het water. Zouden ouders kunnen denken, waarom doen ze dat? Waarom gaan ze niet gewoon in een bootje zitten en zwemmen? Omdat risico nemen een oefening is voor het brein. Die oefening is nodig om verder te komen. Oefenen met roken, drinken en onbeschermde seks zijn zaken waarvan je als ouder zegt, "je weet toch dat het niet goed is". Maar de tiener weet dat niet, want het zit niet in de genen. Het is kennis die van buitenaf in de jongeren gebracht moet worden. Dat betekent dat het zo oliedom zijn, terwijl een tiener verder hele goeie cijfers haalt en slimme dingen doet. Komt simpelweg door te weinig kennis en te weinig ervaringen. De verbale tips en adviezen die komen niet binnen bij tieners. De taal van ouders is iets anders dan de taal van een kind. En dat begrijpen we tot nu toe niet, dat begrepen ze 4000 jaar ook geleden niet. Het gaat om oefenen van neuropsychologische vaardigheden. Want die groei van tien tot vijfentwintig jaar, die rijping van de hersenen is niet voor niets. Ervaringen horen erbij om dat brein te kunnen optuigen. Dat betekent dat de tienertijd helemaal niet de periode is van risico leiders, van kommer en kwel en van je kind achter het behang willen plakken. Nee, de tienertijd is een periode van kansen en mogelijkheden. Wij moeten meer leiding geven, hulp, sturing en inspiratie om te zorgen dat die kans en mogelijkheden er uitkomen.

Inzicht voor (kunst) onderwijs. > dit geeft me inzichten waarom jongeren bepaalde dingen doen. Ze zijn volop in de ontwikkeling, ze hebben dit nodig om zich te kunnen ontplooien. En dat ze aan het experimenteren zijn dat we dat niet moeten zijn als iets slechts, maar als een periode van kans en mogelijkheden.

3. De tienertijd heeft een doel. En dat doel gaan we halen via school, je opvoeding, en daar zijn leraren en ouders zijn daar het centrale persoon voor. Tienertijd heeft een doel, het leren kennen en begrijpen, heel veel ervaren en beleven, vaardigheden ontwikkelen. Niet alleen de vaardigheid in het doen van een optelling bij rekenen, maar ook motorische en cognitieve vaardigheden zijn belangrijk. Daarnaast zijn sociale en emotionele vaardigheden ook belangrijk, om zelfinzicht en zelfregulatie te krijgen. Deze vaardigheden kun je al op doen op de lagere school. Maar die hele tienertijd van wel tien, twaalf, veertien jaar is nodig om steeds beter zelfinzicht te krijgen. En daardoor ook beter begrijpt wat de bedoelingen zijn van je ouders, van de leraar, en van de samenleving. Dat betekent door omgaan met sociale spelregels, zelfstandig te worden. We leiden kinderen op om te ontplooien, om persoonlijk te groeien en die persoonlijke groei uit zich op school in sport en spel. Het kind wordt tiener, wordt beter, wordt een zelfstandig mens in onze samenleving die zich breed ontwikkelt heeft. Hoe ontwikkel je de hersenen? De hersenen ontwikkelen zich dankzij de sturing en de inspiratie uit de omgeving. De omgeving zorgt voor die hersens rijping, "context shapes the brain".

Inzicht voor (kunst) onderwijs. > Ik denk als docent dat je niet alleen de rol hebt om iets bij brengen, bijvoorbeeld over taal. Maar ook dat je rol speelt in de (persoonlijke) ontwikkeling van jongeren. "De hersenen ontwikkelen zich dankzij de sturing en de inspiratie uit de omgeving." Het is belangrijk om jongeren te sturen in zijn of haar proces. Sociale, emotionele, motorische en cognitieve vaardigheden zijn ook van belang om te toe passen in het onderwijs.

• Kies een van de blogs/artikelen van zijn website
en geef in twee a drie zinnen de relevantie weer voor het
(hedendaagse) onderwijs:

Mijn gekozen artikel: ‘Leren, brein, onderwijs en ontplooiing’: van belang voor ‘Toekomst van Onderwijs’

Mijn relevantie: 
"We moeten onze attitude veranderen en positiever denken over de adolescent. "
"De adolescent is een rups: nog in ontwikkeling tot een mooie vlinder; verwacht niet dat hij/zij al kan vliegen … "
"Dit betekent dat ook een ‘traag groeiende boom’ de hoogste kan worden."

Ik heb drie citaten uit het artikel benoemd, omdat ik deze pakkend vind. Ik vind persoonlijk dat er soms te veel druk en verwachtingen bij jongeren wordt neergelegd. Zoals Jelle Jolles dat mooi zegt: "De adolescent is een rups: nog in ontwikkeling tot een mooie vlinder; verwacht niet dat hij/zij al kan vliegen … ". Het zijn jongeren, nog volop in zijn of haar ontwikkeling. Ik vind het belangrijk dat we deze jongeren ook de ruimte geven om zich te kunnen ontwikkelen. Het gaat niet alleen om wat voor cijfers of prestaties een kind haalt. De karakteristieke ontwikkeling is bovendien net zo belangrijk vind ik, misschien nog wel belangrijker. Ik vind persoonlijk dat daar misschien meer aandacht aangegeven moet worden. Rekenen, taal, wiskunde is belangrijk, maar ik denk dat ontwikkeling van hun eigen identiteit net zo belangrijk is. Misschien dat daar meer mee kan gedaan worden in het (hedendaagse) onderwijs in de toekomst. 

• Lees het Kunstzone artikel over jongerencultuur
OF een zelf gevonden artikel over jongerencultuur
OF bekijk een coming-of-age-film of documentaire.
Koppel een van de inzichten van Jelle Jolles
aan het artikel/de film/de docu.

Mijn gekozen artikel: Help! Hoe bereik ik jongeren?!

Mijn relevantie:

"Je zet jezelf af van anderen om je zelf zijn te benadrukken. Kinderen ontlenen hun identiteit direct aan hun ouders, maar jongeren experimenteren tijdens hun tienerjaren juist steeds meer met vrijheid en zelfstandigheid: ze zoeken naar een eigen identiteit. Jongerenculturen bieden, door middel van een set normen en waarden, een blauwdruk voor verschillende identiteiten waarmee jongeren kunnen experimenteren."

"Zo begin je je in je tienerjaren tegen van alles te verzetten. Alles wat je niet wilt en stom vindt, zegt namelijk ook iets over wie jij bent (en wilt zijn). Door niet te doen wat je ouders willen, sla je een eigen weg in en benadruk jij je eigen zelfstandigheid. Zo wijk je in jouw identiteit af van jouw ouders, omdat je de dingen anders doet."

Ik heb twee stukken geciteerd uit het artikel van de NPO. Ik heb voor deze twee citaten gekozen omdat ik deze passend vond bij wat Jelle Jolles zei in te TED-talk, hij zei: "Omdat risico nemen een oefening is voor het brein. Die oefening is nodig om verder te komen. Oefenen met roken, drinken en onbeschermde seks zijn zaken waarvan je als ouder zegt, "je weet toch dat het niet goed is". Maar de tiener weet dat niet, want het zit niet in de genen. Het is kennis die van buitenaf in de jongeren gebracht moet worden."

Wat Jelle Jolles zei geeft inzichten wat ze benoemen in dit artikel. Jongeren zijn aan het experimenten en zetten zich af tegen bijvoorbeeld hun ouders of docenten. Ze zijn op zoek naar hun eigen identiteit, ze komen er achter wat ze wel niet zijn, of wat ze wel of niet leuk vinden. Het is een heel proces waar je als jongeren door heen gaat. Jongeren die experimenteren en zich af zetten tegen van alles, is ook nodig om verder te komen en zich zelf te ontwikkelen. De tiener weet niet wat goed of fout is, omdat het niet in de genen zit. Deze kennis moet van buitenaf in de jongeren gebracht worden, zoals Jelle Jolles dat zegt. Ik vind dit inzicht geven, omdat het inzichten geeft waarom de jongeren zich op die manier gedragen en waarom. 

• Noteer drie interessante inzichten voor (kunst)onderwijs n.a.v. haar verhaal.

1. Onderzoek: De kracht van jongeren > jongeren hebben een grote behoefte om invloed te hebben, om bij te dragen om iets te doen en te veranderen. Je moet de krachten van jongeren tot uiting laten komen. De informatie wat de jongeren geven dat het uiteindelijk niet wordt gebruikt om in een rapport te zetten, maar om het onderzoek te verbeteren. Als wetenschapper/onderzoeker moet je bezig zijn of je wel de juiste vragen stelt en hoe je de vragen kan verbeteren. En hoe kun je vervolgens de verzamelde informatie zichtbaar maken voor de mensen die de regels maken. Vraag de jongeren om tips hoe je dit samen het beste kunt doen. 

Jongeren ervaren dit als heel positief, doordat ze er bij betrokken worden. De jongeren voelen zich daardoor gehoord en gezien, omdat er ook eindelijk naar hun wordt geluisterd. Vraag niet aan het eind hoe jongeren iets ervaren, maar na een of twee week. Jongeren hebben een stem en een idee, ze hebben ook iets te zeggen hierover. Iedereen wil graag dat de jongeren het goed doen, vraag het hun, zo kunnen ze mee denken. Hierdoor voelen jongeren zich gehoord en gezien. 

Vertaling naar inzicht van (kunst) onderwijs? >  ik vind het persoonlijk belangrijk wat leerlingen vinden van de manier hoe er onderwijs wordt gegeven. Omdat het om hen gaat. Ik denk dat het interview inzicht geeft hoe je omgaat met de stem en de kracht van jongeren/leerlingen. Ik denk dat het belangrijk is dat je leerlingen vragen stelt, over hoe iets verbeterd kan worden, of hoe het op een andere manier kan. Door leerlingen er bij te betrekken voelen ze zich gehoord en gezien. Leerlingen hebben veel toe te voegen en ze kunnen veel toevoegen. Ze zijn tenslotte de toekomst. Ik denk dat we meer moeten 

2. Ontwikkelingen van hersenen > de ontwikkeling van de hersenen. Voor de geboorte worden de hersencellen al ontwikkelt. Als je vijf of zes jaar oud bent heb je de meeste hersencellen, die je zult hebben. Dit is relatief recente kennis, dit is pas zo'n 15 jaar bekend. Tussen de leeftijd zes en tien jaar heb je de mogelijkheid om die hersencellen te vormen. Daarna komt er een tweede periode, waarin eigenlijk gesnoeid wordt in die hersencellen. Deze periode wordt ook wel 'use it or lose it' genoemd. In deze periode in je leven, tussen de tien en vijftien jaar, gaan je hersenen door een efficiëntie slag. Wat je niet gebruikt zakt weg in de hersenen. Na deze periode stabiliseert het weer. Het betekent niet dat je daarna niet meer iets nieuws kan gaan leren. Daarna veranderen je hersenen ook nog. Die periode tussen tien en vijftien jaar wordt meer gezien als een groeispurt. Deze periode betekent niet dat je hersenen het niet doen, ze doen het tegenovergestelde. Het heeft een reden dat we jongeren in deze periode van hun leven naar school sturen. In deze periode kun je zo goed mogelijk gebruik maken van al die inspiratie die je kunt op doen. In plaats van dat je hoofd leeg is, is het eigenlijk anderhalf vol. Het is belangrijk dat jongeren deze periode in hun leven goed gebruiken en vormen. Het snoeien gaat door in je hersenen, en de verbindingen worden gelegd.

Vertaling naar inzicht van (kunst) onderwijs? > nu wetende van deze kennis, denk ik dat het belangrijk is om dit te mee te nemen naar het onderwijs. Jongeren ontwikkelen zich het rondst hun tiende tot vijftiende jaar. Dat betekent dat ze volop in hun puberteit, ook hun hersenen volop aan het ontwikkelen zijn. Dat is een gecompliceerde fase voor jongeren. Ik denk dat het daarom extra belangrijk is hoe je hier op school mee omgaat. Hoe kun je leerlingen die ondanks door hun puberteit gaan, daarnaast motiveren om hun hersenen volop te laten ontwikkelen? Deze vraag geeft voor mij inzichten en laat me denken hoe ik dit later zal gaan aanpakken als docent.
 

3. Onderzoek Eveline Crone vertaald naar het bedrijfsleven > voor Michiel Muller (medeoprichter Picnic) is het onderzoek van Eveline Crone heel belangrijk. Het toont volgens hem aan dat we jongeren hebben die veel creativiteit hebben. Dat verliezen we soms als we wat ouder worden. Hij laat zijn werknemers (rond de achttien jaar) problemen zelf oplossen. Terwijl als je wat verder bent in je leven: ga je eerst het probleem analyseren, mogelijke oplossingen bedenken, van die oplossing ga je bedenken wat zou daar de negatieve gevolgen van zijn. Die hele fase slaan ze over, en zo komen ze veel sneller tot oplossingen als je het ze zelf laat doen de jongeren. Zo vindt Michiel Muller dat je het beste met pubers om kan gaan: laat ze creatief zijn, en niet teveel voor schrijven, maar ze juist uitdagen. Hij zegt het volgende over hoe hij met zijn jonge werknemers omgaat: "Als je jongeren krijgt die bij je bedrijf komen werken, het eerste wat je niet moet doen is ze een opdracht geven. Zo van, dit doen we hier. Maar nee, dit is waar we naar toe willen, veel plezier ermee. En na een paar week ga je kijken hoe ze het gedaan hebben en daar leer je al zoveel van. Hoe meer je dat stimuleert en hoe meer ruimte je daar voor geeft hoe leuker het wordt."

Vertaling naar inzicht van (kunst) onderwijs? > Ik denk dat ik vooral uit kan halen, laat jongeren het zelf ontdekken, daar leren ze het meest van. Ik denk dat het belangrijk is om jongeren zo vrij mogelijk te laten, ze het zelf te laten ontdekken. Ik denk dat het belangrijk is om jongeren niet te veel in kaders te laten werken. Dat ze daar het meeste baat bij hebben voor in de toekomst. Geef jongeren het gevoel van verantwoordelijkheid, daar bloeien ze van op en daar leren ze veel van.

• Zoek een artikel van of over Eveline Crone (of een recensie van een van haar boeken).

Ik heb het artikel, "Puberbreinexpert Eveline Crone: Ik heb een hekel aan het moralistische vingertje van ouderen" gelezen.

Geef in twee a drie zinnen de relevantie weer voor het (hedendaagse) onderwijs.

Relevantie: Hier onder heb ik een stuk geciteerd uit het interview van Eveline Crone. Op basis van dit stuk tekst, geef ik mijn relevantie voor het (hedendaagse) onderwijs. Specifiek over dit stuk omdat ik hier empathie en begrip voelde vanuit Eveline Crobe naar de pubers toe.

"Ons onderzoek en dat in de VS laat zien dat scholieren en studenten ’s avonds later moe worden, hun bioritme verandert in de puberteit alsof ze een jetlag hebben. Om acht uur op school moeten zijn is voor hen echt te vroeg, dat heeft niet met onwil te maken of een autoriteitsprobleem. Ik geef mijn bevindingen door aan scholen, en ik geef lezingen, maar of dit punt aankomt, merk ik nog niet echt."

Relevantie: Ik haal hieruit dat ze zich inleeft in het leven van een puber. En dat we, als docenten, hier misschien meer rekening mee kunnen houden. Als puber ga je door veel verschillende en moeilijke fases.

Puberbrein: Ik vind psychologie heel interessant, ik vind dit onderwerp daarom heel leerzaam en interessant. Voor mij gaf het veel nieuwe inzichten over hoe het brein van een puber werkt, en hoe je daar mee om kan gaan. Ik heb geleerd over hoe pubers denken en hoe ze ontwikkelen. Ik vind dit ook belangrijk om te weten, zo kun je je meer in leven in de jongeren en proberen te begrijpen. Ik vond de artikelen van Jelle Jolles en Eveline Crone ook indrukwekkend. Ik vind het interessant hoeveel er om gaat in het brein van een puber en waar ze allemaal door heen gaan. En wat ervoor nodig is om jongeren te laten ontwikkelen.

Doelstelling van een les: Ik was me eerder nooit zo bewust van een doelstelling van een les. Maar door zelf te oefenen met het maken van een lesplan ga je daar veel bewuster over nadenken. Hoe belangrijk het eigenlijk is dat je met een doel een les gaat geven, en wat je er uit wilt halen. Door over na te denken, is het voor jezelf ook veel helderder wat je over wilt brengen naar de jongeren. Je wilt uit eindelijk dat ze de les uit gaan, en dat de boodschap over is gekomen naar de jongeren toe.

De vijf vaardigheden van Kounin: Ik had hiervoor nog nooit eerder gehoord over de vijf vaardigheden van Kounin. Deze vijf vaardigheden geven voor mij inzicht hoe ik als ik docent voor de klas moet staan. En wat voor effect het heeft voor de leerlingen als je deze vijf vaardigheden goed verwerkt in een les. Het doel van zo'n les is dat je wilt dat het bij iedereen binnen komt dat je het zo interessant en leerzaam mogelijk wilt maken voor de leerlingen. Ik heb ook geleerd van deze vijf vaardigheden dat je op redelijk wat dingen moet letten tijdens zo'n les. Des te fijner dat je kennis hebt gemaakt hiermee, zo krijg je nog betere inzichten.

Welke relatie kun je leggen tussen de opdrachten en je ideeën en inzichten over het docentschap & lesgeven? (ca. 100 a 150 woorden)

Ik merkte aan mezelf dat ik voor het vak onderwijskunde er blanco in ging. Ik had niet per se een beeld bij het voor de klas staan, en wat er allemaal bij komt kijken. Ik merk dat ik in deze korte periode al een heel ander beeld heb gecreëerd voor mezelf. Ik heb veel kennis op gedaan tijdens de lessen, maar ook vooral door de opdrachten. Door dat je in de les en na de les er mee bezig bent, onthou je alles beter, en begrijp je het ook beter vind ik persoonlijk. Ik vond de opdrachten verheldering geven, het sloot goed aan op de theorie die we hadden doorgenomen in de lessen. Je bent nu meer voorbereid voor stage, en hoe je bepaalde dingen moet aanpakken, of juist niet. 

Welke relatie kun je leggen tussen de opdrachten van OWK en BWP?
(ca. 100 a 150 woorden)

Ik vind de opdrachten die we krijgen van beroep werkplaats een gevolg hebben van de lessen van onderwijskunde. Voor mijn gevoel vult het elkaar wel redelijk aan. In de lessen van onderwijskunde krijgen we theoretische uitleg over de onderwerpen. Bij beroep werkplaats ga je meer in op het praktische gedeelte van de onderwerpen. Voor mij werkt dat heel fijn, omdat je dan zowel het theoretische als het praktische ervan opsteekt. Ik vind vooral de workshops die we moeten geven voor beroep werkplaats een goeie en fijne oefening. Je kunt de theorie wat je hebt opgedaan bij onderwijskunde hierin deze opdracht verwerken. En je voelt direct hoe het is om voor een klas te staan en les te geven, zo word je niet direct in het diepe gegooid straks met stage. Ik vind het ook inspirerend om mijn klasgenoten zien les te geven, is een leerzame oefening.

1.     Intro tot Gestaltpsychologie (p. Een tot en met twee) > Gaby & Nadine

2.     Gestaltpsychologie een (p. Drie tot en met vijf) > Eline

3.     Gestaltpsychologie twee (p. Vijf tot en met zeven) > Mare

4.     Diepte en grootte (p. Zeven tot en met negen) > Simone

Gemaakte aantekeningen van het artikel:

Intro tot Gestaltpsychologie:

Illusionisme: anamorfe perspectief is een techniek waarbij het perspectief van een tekening zodanig verstoord wordt dat de illusie ontstaat van een driedimensionaal object.  Dit werkt alleen vanuit een specifiek gezichtspunt. De werkelijkheid is niet altijd wat je ziet, niet alleen de realiteit heeft invloed op onze waarneming.

Gewaarwording en waarneming:

Om prikkels tot ons te laten komen in ons bewustzijn moeten we ze eerst een ingewikkeld proces afleggen, ze leggen een lang traject af door de buitenwereld. Via onze zintuigen en ons zenuwstelsel om vervolgens in ons bewustzijn terecht te komen, dit traject noemen we ook wel gewaarwording en de waarneming. Het wordt op gedeeld in twee fases.

Gewaarwording > De zintuigelijke verwerking van prikkels uit de buitenwereld wordt ook wel gewaarwording genoemd. Distale stimulus > het object in de wereld > dit wordt vervolgens verwerkt tot een proximale stimulus > deze prikkel bereikt uiteindelijk onze zenuwuiteinden in onze ogen. Hierna begint de waarneming.

Waarneming > Onbewerkte zintuigen worden door onze hersenen verwerkt tot een bruikbare representatie van de wereld in ons bewustzijn, dit is een waarneming proces. De informatie die onze hersenen bereiken is meestal incompleet. Ondanks dit is de wereld in ons bewustzijn coherent en continu aanwezig. We nemen de wereld aan als een driedimensionale ruimte, de wereld valt als een platte projectie op ons netvlies.

Gestaltpsychologie een:

Waarnemen is meer dan een optelsom van alle informatie die onze zintuigen gewaarworden.

Gestaltpsychologie: de waarneming van de wereld in ons bewustzijn wordt beschouwd als meer dan de som van de delen. Basale waarnemingsprocessen > elementaire organisatie principes aan onze waarnemingen ter grondslag liggen. Bij bepaalde stimulus configuraties geneigd zijn deze als eenheid te ervaren.

Vier groeperingsprincipes:

1. Gelijkheid > gelijksoortig
2. Nabijheid > bij elkaar, liggend
3. Geslotenheid > gesloten geheel bij maker
4. Goede voortzetting >vloeiend in elkaar overlopen

- Figuur achtergrond scheiding: omsingeling, symmetrie, textuur, invloed op eenheid.

- Patroon herkenning: patroon herkennen in samengestelde elementen.

- Template matching: templates in geheugen > een vorm wordt niet mee vergeleken.

- Feature detection: object als een groot aantal sjablonen. > we herkennen enkele karakteristieke kenmerken.

Gestaltpsychologie twee:

Bottum-up is vanaf onder opgebouwde waarnemingen. En top-down is onze kennis die

Subjectieve contouren is iets wat je erbij bedenkt. Omdat je het weet terwijl het er niet echt is.

Ambigue figuren

Hele woorden hoor je, maar je hebt ook woorden in letters.

Bottum-up of top-down? Wanneer waarneming (bottum-up)

Diepte en grootte:

Diepte en grootte gaat van 3D naar 2D. 

Binoculair is twee ogen. Dispariteit > verschil links en rechts. Hoe groter het verschil, hoe dichter bij > afstand bepalen/

Monoculair:

- interpositie > overlapping 
- textuur 
- bewegingspurallax 
- lineair perspectief 

Door illusies leren we hoe onze waarneming werkt. 

Samenvatting:  De auteur is zeer kritisch op het nut van psychotherapie. Schram stelt, na een historisch overzicht van psychotherapie, dat psychotherapeuten zich baseren op Freud en daarmee dezelfde gedachte fouten maken als hij. Schram bespreekt dat onderzoeksresultaten naar de effectiviteit van psychotherapie sterk uiteen lopen, en dat de beroepsgroep niet openstaat voor een kritische reflectie van het nut van de therapie. Hoewel psychotherapeuten een langdurige opleiding nodig hebben, stelt Schram dat quasi-therapeuten met een minimale training hetzelfde resultaat bereiken. Ook benoemt de auteur de risico’s van psychotherapie, zoals problematiek van ‘fictieve herinneringen’ en het medicaliseren en commercialiseren van normale levensproblemen.

 

Mijn gekozen artikel:
https://boomberoepsonderwijs.nl/praktische-tips-effectiever-leren-met-de-leerstijlen-van-kolb/ 

Samenvatting: Geen enkel kind is hetzelfde, ieder kind is eigen en dat representeert zich ook in de manier van leren. Elke leerling heeft zijn eigen manier van leren. Er bestaat niet een goeie manier van leren, wat voor de een werkt, werkt voor de ander niet. Kolb heeft hiervoor een leercyclus en leerstijlenmodel bedacht, wat kinderen kan helpen op hun eigen manier te leren en wat voor hun werkend is. 

Bekijk een van de tests via de onderstaande links en voer hem uit. Vat kort samen tot welk inzicht je bent gekomen:

- Tests synesthesie:
- https://www.engineersonline.nl/doe-de-test-hoe-goed-werken-jouw-zintuigen-samen-video/
- Waarnemingstest:
Waarnemingstest – Testmanager MINDS (mindsware.nl)

Mijn gekozen test: synesthesie – kleurenalfabet.

Bij synesthesie zie je altijd dezelfde kleur bij een letter of een cijfer. Bij deze test ben ik er achter komen dat mijn score 53% procent is op de test van het kleurenalfabet. 

Letters die vaak voorkomen (A, E, N) worden vaak geassocieerd met kleuren die vaak voorkomen. Bij mij kwam de letter A vooral erg naar voren. 

Maak groepjes van 3. Kies een van de volgende leermethodes in het groepje wie welke benadering uitwerkt:

 –     Klassiek conditioneren

 –     Operant conditioneren

 –     Modelleren

Maak per persoon een instructieve beschrijving met illustraties van: 

 Gebruik de info uit §6.1 van het Handboek voor leraren als vertrekpunt. Zoek er een artikel bij.

Richtlijn: ca. 400-600 woorden. Voeg resultaten toe aan je padlet.

Klassiek conditioneren (Eline)

Ivan Pavlov is de bedenker van klassiek conditioneren. Hij is in 1849 in Rusland geboren. Pavlov is een fysioloog en is specifiek geïnteresseerd in de spijsvertering en in het bijzonder speeksel. In zijn onderzoeken hiernaar is hij onbedoeld een van de grondleggers van de psychologie geworden met zijn klassieke conditionering.

Klassieke conditionering gaat over het verbinden van twee stimuli en dit zorgt voor een respons. Een bekend voorbeeld van klassiek conditioneren is het kwijlen van een hond en een belletje. Hierbij wordt er een bel geluid als de hond eten krijgt. Door het belletje en het presenteren van het eten verder uit elkaar te brengen krijg je als gevolg dat de hond hetzelfde reageert op de bel als op het eten. Hierdoor kwijlt de hond dus als hij het belletje hoort.

Er zijn enkele dingen van belang bij deze vorm van conditioneren. De eerste is dat je rekening moet houden met meerdere stimuli. Als je meerdere stimuli tegelijkertijd brengt kan de conditionering verkeerd gaat. Dit kan onder andere door stimuli discriminatie: in dit geval heb je de stimulus die je gebruikt in het experiment en een soort gelijke stimulus. Je wilt dus niet dat de proefpersoon de respons doet bij een verkeerde stimulus. Een ander probleem waar je rekening mee moet houden is dat je de tijd tussen de nieuwe stimulus en ongeconditioneerde respons niet te lang maakt. Als je dit wel doet kan het effect uitdoven, waardoor het klassiek conditioneren niet is gelukt.

Een voorbeeld van klassieke conditionering tijdens een kunstles is het belonen van goed gedrag. Neem bijvoorbeeld een kunst algemeen les. Een keer in de zoveel tijd doe je een quiz over alle stof die je in die periode hebt geleerd (een Kahoot bijvoorbeeld of een gewone klassikale quiz). Hierbij geef je prijzen aan de studenten die het meeste goed hebben (het kan bijvoorbeeld ook bij elke vraag). Je koppelt dus het goed beantwoorden van een vraag aan iets lekker/leuks. Hierdoor wordt de respons op deze quiz dat de leerlingen beter gaan leren voor de quizzen die je tijdens de lesuren doet. Als je dit aankondigt en regelmatig doet kan dit dus leiden tot betere toets cijfers, omdat ze de te leren stof bijhouden vanwege de quizzen.

https://www.onderwijsvanmorgen.nl/ovm/zomerreeks-motivatie-klassieke-conditionering/

Zomerreeks motivatie: klassieke conditionering

Docenten als zowel leerlingen kunnen allebei klassiek geconditioneerd worden. Door bijvoorbeeld als leerling een les van een bepaalde docent te associëren met fijn, inspirerend. Wij kunnen als docent gebruik maken van klassieke conditioneren door een gunstige pavlov-reactie op te laten roepen met onze lessen en ons vak. Als we professioneel omgaan met situaties en de leerling gewaardeerd laren voelen dan slaat deze combinatie aan op de hersenstam van de leerlingen. Dit leidt tot in de meeste gevallen tot intrinsieke motivatie bij de leerlingen

Operant conditioneren (Gaby)

Barhuss Frederic Skinner is geboren in 1904 in Pennsylvania in de Verenigde Staten. Hij was een Amerikaanse psycholoog, behaviorist, auteur, uitvinder en sociaal filosoof. Skinner vond de operant conditioneringskamer uit, ook wel bekend als de Skinner-box. Skinner wordt samen met John B. Watson en Ivan Pavlov beschouwd als de grondleggers van het moderne behaviorisme. Daarnaast werd hij in 2002 benoemd als de invloedrijkst psycholoog van de 20ste eeuw.

Wat houdt de manier van leren in?

Operante conditionering houdt in dat wordt geleerd met behulp van straffen en belonen. Het is een leerproces dat veel bij dieren wordt gebruikt, bijvoorbeeld om ervoor te zorgen, met een draadje dat onder stroom staat dat de hond niet de bloemen in de tuin kapotmaakt. Er wordt altijd gewerkt met een bekrachtiger of een bestraffer. Een bekrachtiger zorg voor een positieve prikkel, bijvoorbeeld het geven van speelgoed aan een kind, terwijl een bestraffer zorgt voor een negatieve prikken, bijvoorbeeld het kind zijn speelgoed afpakken als het vervelend is. De theorie gaat ervan uit dat de kans op bepaald gedrag in een bepaalde context wordt vergroot door bekrachtiging. Er wordt verder onderscheid gemaakt tussen continue bekrachtiging en intermitterende bekrachtiging. De reactie op de beloning, dus het vertonen van het gewenst gedrag, is spontaan en wordt niet uitgelokt. Operante conditionering werkt op basis van mechanismen in de hersenen. Hierbij spelen een rol: de motorische schors, het limbische systeem en het striatum. Deze manier van leren wordt ook toegepast in therapie, bijvoorbeeld bij biofeedback (iemand leert gedrag te vermijden waarvan hij of zij zich niet bewust is).

Welke andere begrippen zijn hierbij belangrijk en wat betekenen deze begrippen

Motorische schors à Het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor uitvoering van bewegingen Limbische systeem à Het deel van de hersenen dat betrokken is bij emotie, motivatie, genot en emotioneel geheugen. Striatum à Het deel van de hersenen dat zorgt voor versterken, afremmen en bijsturen van de motorische activiteit. Continue bekrachtiging à Het gewenste gedrag wordt altijd beloond of bestraft indien dat gedrag zich voordoet. Intermitterende bekrachtiging à niet telkens, maar soms wel en soms niet belonen of bestraffen indien het gewenste gedrag zich voordoet. uitdoven à Het gewenste resultaat doet zich pas veel later voor, indien gebruik wordt gemaakt van intermitterende bekrachtiging. Wel is het zo dat dit gedrag uiteindelijk veel langer standhoudt, dus speelt uitdoving geen grote rol.

beschrijf hoe je deze manier van leren in het (kunst)onderwijs terug zou kunnen zien.

Operante conditionering houdt in dat wordt geleerd met behulp van straffen en belonen. Door leerlingen te belonen na een opdracht gaan ze actiever met de opdracht bezig, ze weten dat ze iets krijgen na dat ze opdracht hebben uitgevoerd. De reactie op de beloning, dus het vertonen van het gewenst gedrag, is spontaan en wordt niet uitgelokt. Vertaling naar een les> door leerlingen iets te geven, een sticker bijvoorbeeld, of iets anders wat ze krijgen. Of de leerling een prijs te geven na dat ze iets goed hebben gedaan. Leeft de leerling ergens naar toe. Hierdoor gaan de leerlingen actiever bezig met de les,


Modelleren (Nadine)

Beschrijving modelleren:

Wat is de achtergrond van modelleren:

Het begon allemaal in de jaren 60, Albert Bandura ontwikkelde de leertheorie modelleren (1961). De techniek modelleren maakt deel uit van Albert Bandura theorie van sociaal leren. Hij geloofde dat we leren door acties van anderen en de resultaten die volgen te observeren. Deze vorm van observationeel leren, ook wel plaatsvervangend leren genoemd, is gebaseerd op het imiteren van het gedrag van iemand die model is. Dat kan dus zijn een ouder met een kind. Ook maakte Bandura onderscheid tussen mens en dier. Mensen zijn cognitieve wezens die gevoelig zijn voor beloning op lange termijn zei hij dan ook.

Wat houdt de manier van leren in:

Modelleren is een vorm van leer die is gebaseerd op imitatie van het gedrag uitgevoerd door een model zoals een ouder, leraar vriendje bijvoorbeeld. Dit proces vindt dagelijks plaats en kan worden gebruikt als een therapeutische techniek om het te verwerven en wijzigen van gedrag te vergemakkelijken. De term modellering heeft een soort gelijke betekenis als die van imitatie, sociaal leren, observationeel leren en plaatsvervangend leren. Elk van deze concepten benadrukt een ander kenmerk van dit type, terwijl modelleren het feit benadrukt dat er een model is dat moet worden nagebootst. Sociaal leren, een breed concept dat nadrukt legt op de rol van dit proces bij socialisatie, het plaatsvervangend leren. Dat betekent dat de gevolgen van het gedrag van het model worden geleerd door de waarnemer. Het doel van modelleren is om duidelijk te maken dat een individu kan leren op verschillende manieren, gebaseerd op zelfreflectie en het maken van keuzes. En dat vooral dat de omgeving waarin deze persoon zich bevindt zeker invloed heeft op hoe iemand zich gedraagt en leert. Modelleren is een denkwijze en een werkwijze. Door de modelleren kun je krachtige voorbeeldgedrag laten zien en je leert ze hoe ze denkstappen kunnen maken om teksten beter te begrijpen en stimuleert de ontwikkeling van het leesbegrip. Het voordoen, demonstreren is ook een hulpmiddel om een onderwerp beter te beschrijven. Het maken van een beschrijving van de situatie uit de werkelijkheid dat dient een probleem of vraag op te lossen.

Welke andere begrippen zijn er belangrijk en wat betekenen ze. Factoren die van invloed zijn op de techniek van moduleren:

Kenmerken van het model: de techniek is effectiever wanneer het model zowel fysiek en karakteristiek op de persoon lijkt. We neigen er ook toe om modellen die wel als bijzonder beschouwen of die invloed op ons hebben te imiteren. Bovendien kunnen bij kinderen de ouders een broer, zus, of leraar als première model dienen.

De kenmerken van het onderwerp; als proefpersoon en sensorisch tekort hebben zoals blindheid of als een hoge mate van angst hebben, zal het voor hen moeilijker zijn om het gedrag van het model te imiteren. 

De situatie is ook een belangrijke factor: het moet de personen nieuwsgierig genoeg maken om op te letten, bovendien zullen ze eerder geneigd zijn tot imitatie. Als de situatie onzeker, onbekend of moeilijk is. 

Er zijn verschillende manieren van modelleren: actief of passief, participerend of niet participerend, objectief gedrag of gemiddeld gedrag. 

Hoe ik deze manier van leren in kunstonderwijs zou kunnen terugzien: 

Als ik kijk naar modelleren is het (limiteren) van welsprekend, dus als we een specifieke opdracht hebben zijn voorbeelden belangrijk of een demonstratie. Maar wanneer de opdracht is uitgelegd met een voorbeeld of gedemonstreerd zullen de leerlingen deze opdracht willen imiteren, dus precies na doen. Aan mij is dan wel de vraag: blijft het creatieve gedeelte dan nog wel aanwezig? Omdat modelleren echt imiteren is zou ik als aanvulling op de opdracht extra details toevoegen. Maar niet hetzelfde als bij de uitleg en wees creatief; maak er een eigen werk van. Daarnaast is het nadoen wel heel goed, want het is nooit precies hetzelfde. Ik denk dat daardoor het doorzettingsvermogen en concurrentie aan de orde blijft. Het willen presteren en beter worden, vind ik ook heel belangrijk voor de ontwikkeling. 

De meeste mensen deugen van Rutger Bregman is een boek dat een positief mensbeeld betoogt. De mens is van nature goed. Hierbij worden veel voorbeelden gegeven van mensen in alledaagse situaties rekening houden met hun medemens, maar ook in extreme gevallen. Een voorbeeld dat wordt gegeven is dat mensen na talloze bombardementen in Londen tijdens de Tweede wereld oorlog de sfeer onder de Londenaren uitstekend was, mensen hielpen elkaar aan eten en onderdak. Van rellen of plunderen, wat je op grote schaal zou verwachten, was totaal geen sprake.
Ook wordt ingegaan op beroemde psychologische studies, die een cynischer mensbeeld schetsen. Denk hierbij aan het Milgram experiment met de schokken of het Zimbardo gevangenis experiment. Er wordt weerlegd hoe er onlogische conclusies zijn getrokken of gerommeld is door de onderzoekers tijdens het onderzoek. Of er vaak in het algemeen niet helemaal zuivere koffie is geweest die we geacht worden te slikken voor waarheid.

Voor welke lezer

De meeste mensen deugen is een boek voor de lezer die wel even klaar is met het negatieve beeld dat kranten en het journaal op ons bordje scheppen. Er gebeuren zoveel mooie dingen in de wereld, maar als je aandacht geeft aan alleen het slechte, dan lijkt dat groter te zijn dan het eigenlijk is. En dat is misschien het bijzonderste. Er is de laatste jaren minder criminaliteit, armoede en andere ellende. Maar als je het nieuws kijkt of de krant leest word je er juist mee om de oren geslagen. Hoe komen we aan dit vervormde beeld van de werkelijkheid? En wat houdt dit in stand? Verfris je mensbeeld en lees dit boek!

Interessant idee

Er zijn er vele in dit boek, maar ik zal er een moeten kiezen. Het boek spreekt over de gouden regel, behandel een ander zoals je zelf behandelt zou willen worden. Maar het gaat hier nog een stap verder in, verwacht van de ander dat hij je even goed behandelt, en het komt in vaker daadwerkelijk zo uit. Gevangenissen zouden niet als doel moeten hebben straffen, maar juist hoe krijgen we me die mensen weer uit de criminaliteit en mee in het systeem. Daar is compassie en vertrouwen voor nodig. Maar niet alleen in het gevangenissysteem, vertrouwen is overal meer nodig. Zo wordt ook Buurtzorg genoemd, een revolutionaire thuiszorg organisatie bedacht door Jos de Blok. In dit bedrijf wordt meer uitgegaan van onderling vertrouwen, niet van controle. Een dure middellaag van managers wordt dan ook geschrapt. Het resultaat? Er gaat meer geld bedoeld voor zorg naar de daadwerkelijke zorg voor mensen toe. Verzorgende sturen zichzelf aan, voelen het vertrouwen wat de organisatie in hen heeft door hen zelf dingen te laten regelen en worden zo in hun kracht gezet. Het werkt!

Link van de gekozen recensie: https://deboekenbrouwerij.nl/recensie-van-de-meeste-mensen-deugen-rutger-bregman/

Beschrijf kernachtig welke relatie er is tussen (delen van) dit boek en leerpsychologie: Dit boek staat in relatie met leerpsychologie, er wordt gekeken naar bewustzijnspsychologie. Hij ontleedt de werken van het bewustzijn en de menselijke ervaringen. Je merkt dat er functionele toestanden, onderzoek naar functies van bewustzijn en mentale toestanden worden op gevat als functionele toestanden. De methode die hier wordt toegepast is dan ook systematische zelfobservatie. Rutger Bregman is in zijn boek bezig met de leertheorie: klassiek conditioneren. Hij geeft hiermee aan dat de mensen dit deden zonder te aarzelen, doordat er zekerheid werd geboden. Ondanks waren er onderbrekingen bij het stoppen van de experimenten en waren de leraren gestrest, je merkte aarzelingen. De leraren kijken af, doen na, imiteren het en bevestigen dit door het zien van de experimentator. Het gevolg is, de leraar volgt het op en projecteert dit op de leerling. Dit valt onder modelleren van Albert Bandura.

B) > Zoek een culturele activiteit die je volgens het OBIT-principe verwerkt tot een les(opzet) (vergelijk de denkoefening in de les).

De culturele activiteit is: Groninger Museum. > Voor klas havo 4 A.

OBIT-principe > Onthouden, begrijpen, integreren en toepassen.

Onthouden > We gaan klas zijnde naar het Groninger Museum als culturele activiteit.

Begrijpen > We gaan naar de tentoonstelling van Gianni Versace in Het Groninger Museum.

Planning:
- 09:15 verzamelen in het klaslokaal > lokaal wat op het rooster staat > huisregels overbrengen naar de leerlingen. > wat voor gedrag we verwachten en de huisregels van het museum vertellen.
- Om 09:30 aanwezig zijn op het schoolplein.
- Om 09:45 vertrekken we op de fiets naar het Groninger Museum.
- Om ca. 10:00 komen we aan bij het Groninger Museum, adres van het museum:  Museumeiland 1, 9711 ME Groningen. > Groninger Museum opent om 10:00.
- Bij aankomst zetten we de fietsen weg vlak bij het Groninger Museum, bij aankomst lopen we gezamenlijk naar de ingang toe.
- Bij aankomst om 10:05 melden we ons bij het servicepunt om onze kaartjes op te halen en vervolgens te scannen. Na dat we onze kaartjes hebben gescand gaan we onze spullen naar de garderobe brengen.
- We krijgen een rondleiding van een gids van het Groninger museum die ons rond leidt door de expositie van Gianni Versace. Hij gaat ons vertellen over de excentrieke Italiaanse modeontwerper Gianni Versace, een van de invloedrijkste couturiers ooit, tot leven. > rondleiding begint om 10:15.
- De rondleiding is rondom 11:00 / 11:15 afgelopen. Na die tijd mogen jullie nog even vrij rond kijken in het museum. > maak eventueel: aantekeningen, schetsen, foto's enz...
- Om 11:45 verzamelen we gezamenlijk op een afgesproken plek, om samen terug te fietsen naar school.
- Om 12:00 / 12:05 zijn we terug op school. Bij aankomst op school is het tijd voor de leerlingen om te gaan pauzeren en te lunchen. De leerlingen vervolgen de rest van de dag hun rooster. > de gekoppelde opdracht gaan ze de volgende les mee aan de slag.

Voorbereiding docent(en):

- Het Groninger Museum inlichten over ons bezoek > kaartjes bestellen voor de leerlingen en de docenten die als begeleiders mee gaan.
- De leerlingen en de ouders van de leerlingen op de hoogte stellen van de culturele activiteit > de ouders van de leerlingen een mail sturen over de activiteit en de daar bijhorende informatie. > Leerlingen op de hoogte stellen in de les, ze krijgen daarbij in de les nog een brief met alle bijgevoegde informatie, om het eventueel nog even na te lezen. > met daarbij de behorende gekoppelde opdracht. > Alle leerlingen moeten deze dag op de fiets komen, omdat we fietsend naar het Groninger Museum gaan. > deze informatie over brengen naar de ouders en de leerlingen.
- Planning maken voor deze dag > hoe gaat deze dag er uit zien? > deze overdragen vervolgens aan de leerlingen.
- De huisregels opschrijven > Hoe horen we ons te gedragen in het museum > wat voor gedrag wordt er verwacht van de leerlingen. > deze regels vervolgens overdragen aan de leerlingen.
- Opdracht bedenken en opstellen wat overkoepeld met de culturele activiteit. > deze vervolgens in de eerst volgende les na de culturele activiteit overdragen aan de leerlingen.

Integreren > De leerlingen krijgen een opdracht wat gekoppeld is aan de culturele activiteit naar het Groninger Museum.

Doel van de culturele activiteit > In deze expositie laten ze  zien: Talloze outfits, accessoires, stoffen, tekeningen, interieurdesigns en filmopnames van de legendarische shows uit zijn glorietijd van 1989 en 1977 laten in Gianni Versace Retrospective zien hoe uitzonderlijk Gianni Versace was. Hij verbond mode met muziek, fotografie en grafisch ontwerp. > vertalen naar een doel voor de leerlingen > overbrengen van zelf expressie dat komt erg naar voren in deze culturele activiteit. Hoe wil je jezelf laten zien en overkomen aan de wereld? Durf jij jezelf te zijn en jezelf te uiten zoals jij dat wilt? > in deze kleurrijke, gewaagde en emotionele tentoonstelling van Gianni Versace Retrospective zien ze een wereld van extravagante kleding en uitbundige catwalkshows, waarin mode, pop en design op een spectaculaire wijze samen komen. > bewustwording van wie jij bent en wie je wilt zijn. Ze laten kennis maken met de historie van de geschiedenis van mode en hoe het tot stand komt.

De opdracht voor de leerlingen:

Theoretisch > De leerlingen hebben kennis opgedaan over de historie van Gianni Versace, en over zijn couturers. Ze gaan een verslag maken over de tot standkoming van het modelabel en de modeontwerpster.

- Wie was Gianni versace? > geschiedenis over hem opzoeken > gebruik hiervoor verschillende literatuur voorbeelden, bijvoorbeeld: boeken, internet, magazines, archiefmateriaal, scripties, papers, enz...
-Hoe is het merk Versace tot stand gekomen?
- Duik in de archieven over zijn ontwerpen > hoe zagen zijn collecties er uit?
- Wat is de stijl van het merk Versace?
- Hoe ging hij te werk?

Dit zijn voorbeeldvragen, wees vrij in de inhoud van het verslag en in de vormgeving.

Creatieve aspect > wees vrij in de vormgeving van je verslag geef er een creatieve twist aan, je mag het vormgeven zoals jij dat wilt.

Voeg toe in je verslag: een foto van jezelf hoe jij jezelf het liefst uit, ga hier in los. Qua kleding, make-up, accersoires, haar, maak of bedenk zelf iets. Alles is goed, dit gaat om zelf expressie, hoe uit jij jezelf het liefst. Je mag inplaats van een foto maken ook: een schets maken, moodboard / collega maken, of verzin zelf een manier hoe je dit op een creatieve manier kan vorm geven.

Toepassen > De leerlingen kunnen dit overal en waar dan ook toepassen. Zelf expressie is een belangrijk onderwerp, het is belangrijk om te zijn wie je wilt zijn.

C) > Zoek per kennissoort een lesvoorbeeld. Dus:
- WAT (declaratieve kennis):
- HOE (procedurele kennis):
- WANNEER: (situationele kennis):
- WELKE (strategische kennis):

Lesvoorbeeld: Verbeeld jezelf in een moodboard.

Declaratieve kennis > Weten wie je bent en dit representeren in een moodboard.

Procedurele kennis > Hoe presenteer ik mezelf, wie ben ik en hoe geef ik dit vorm in de opdracht.

Situationele kennis: Hoe zien mensen je, en hoe zie je jezelf? Wat zijn je interesses, wat maakt je tot wie je bent, hoe kijk je naar de wereld. > je kunt alles verwerken in deze opdracht van: je politieke standpunten, muzieksmaak, cultuur, enz... uit jezelf hoe je dat zelf wilt.

Strategische kennis: Iedereen geeft zijn eigen draai aan de opdracht, er is geen goed of fout aan deze opdracht. Iedereen heeft zijn eigen en unieke plan van aanpak, hierdoor komen er verschillende alternatieven uit de opdracht.

 D) Binnen het cognitiefste zijn er verschillende manieren van kennisverwerking (leren).

Ik heb gekozen voor de leermethode: Betekenisvol leren (Ausubel)

1. Wat houdt de desbetreffende leermethode in?

Dat het onderwerp van een opdracht aansluit bij de belevingswereld en de ontwikkeling van het kind. En dat je grip krijgt op de werkelijkheid, opdoen van begrippe, regels en vaardigheden uit verschillende domeinen. > schema's, cognitieve structuur, verwerken en bewerken.

2. Uit welke kritiek is deze manier geboren?

Wanneer de leerkracht aansluit bij wat leerlingen al weten of hebben ervaren dan is er volgens Ausubel sprake van betekenisvol leren. Betekenis voor leren is alleen mogelijk als de nieuwe kennis wordt gekoppeld aan de bestaande cognitieve structuur.

3. Welke andere begrippen zijn hierbij betrokken (en wat betekenen deze)?

Betekenisvol leren is relationeel leren. Het is gekoppeld aan eerdere kennis en ervaringen. Het veronderstelt een aanpassing of een manier om onze schema's of representaties van de werkelijkheid te vervolledigen, waardoor diepgaand leren mogelijk wordt.

4. In welke lessituatie zou je deze leermethode terug kunnen zien?

Biologie > bij biologie vinden de docenten het vak wat ze geven belangrijk, de leraren willen eigenlijk je betekenisvol leert. De leerlingen zelf zijn het niet altijd mee eens. Op sommige onderwerpen zijn de leerlingen het wel eens, dit zal aansluiten bij de leerlingen hun persoonlijke interesses en dan kan er pas echt betekenisvol geleerd worden.

Nadine en ik hebben deze opdracht samen gemaakt.

Beantwoord de onderstaande vragen. Zoek er een artikel
bij.

Mijn gekozen uitgangspunt: zone van naaste ontwikkeling (Vygotski). (dit onderwerp samen met Nadine gedaan)

1.    Wat houdt het desbetreffende uitgangspunt in?

In interacties met kinderen kan de pedagogisch medewerker en leerkracht de ontwikkeling stimuleren door mee te doen en te helpen bij de activiteiten. Deze begeleiding is het zinvolst en effectief als dit zich afspeelt in een zone van naaste ontwikkeling. In de Vygotskiaanse theorie wordt hiermee een activiteit bedoeld die zich tussen twee niveaus bevindt. Tussen het niveau van de actuele ontwikkeling, dit is het niveau waarbij het kind een activiteit al zelfstandig en op eigen kracht kan doen. En van de naaste of nabije ontwikkeling ligt is dit het niveau waarbij het kind bij de activiteit ondersteuning krijgt. Het gebied daartussen is een zone van naaste ontwikkeling, een activiteit die uitdagingen en kansen biedt om een kind verder te brengen. Een kind dat nog  niet zelf kan lezen, kan een prentenboek wel meelezen als een ander kind, leerkracht of ouder de tekst voorleest. In dit samenspel met een meer wetend persoon leert het de betekenis van gedrukte taal dat hardop gelezen wordt en de afbeeldingen en lettertekens in het boek.

2.    Uit welke filosofie is deze benadering ontstaan?

Sociaal constructivisme, de zone van de naaste ontwikkeling. De sociaal constructivist Vygotksy ontwikkelde een cultuurhistorische theorie. Vygotsky veronderstelt dat de cognitieve ontwikkeling van een individu plaatsvindt in een sociale context en legt de nadruk op de begeleidende rol van de volwassenen. Vygotsky noemt dat mediatie. In zijn opvatting is een geslaagde cultuuroverdracht essentieel voor de ontwikkeling van een individu.

3.    Welke andere begrippen zijn hierbij betrokken (en wat betekenen deze)?

Scaffolding letterlijk is het voorzien van steiger. Dit betekent dat kinderen precies zoveel hulp geboden krijgen, zodat ze een taal zelf met succes kunnen uitvoeren.

4.    In welke lessituatie zou je deze leermethode terug kunnen zien?

In de les kleuren mengen > bijvoorbeeld: een leerling streeft ernaar om kleuren correct te kunnen mengen, alleen dit gaat de leerling niet goed af. Wanneer de leraar samen met de leerling de kleuren mengt, voorbeelden te zien krijgt, zal de leerling na oefenen en zien (luisteren en leren) de kleuren zelf kunnen mengen. Doordat de leraar de leerling begeleid ontstaat er onafhankelijkheid.

Mijn gekozen uitgangspunt: Interiorisatie (Galperin) (alleen ter verdieping voor mezelf).

1.    Wat houdt het desbetreffende uitgangspunt in?

Interiorisatie is een onderwijsleertheorie met een vijfstappenplan, dit wordt ook wel de trapsgewijze ontwikkeling van mentale handelingen genoemd. In dit stappenplan staat interiorisatie centraal > "Het proces waarbij de materiële handelingen, via taal en begrippen, worden getransformeerd tot mentale handelingen." of met andere woorden: 'vanbinnen eigen maken'. Mentale handelingen ontstaan na uitvoeren uitwendige waarneembare handeling.

Pjotr Galperin (1902-1998) was een Russisch psycholoog, hij was een leerling van de Sovjet-psycholoog Vygotski. Pjort Galperin werkte na het overlijden van Vygotsky's de theoretische uitgangspunten uit tot een omderwijsleertheorie.

2.    Uit welke filosofie is deze benadering ontstaan?

Interiorisatie is een leertheorie die een manier van leren beschrijft. Deze theorie valt onder de handelingspsychologie. Volgens deze psychologische stroming leert de mens het best door te handelen. Daarnaast van interiorisatie ook onder het constructivisme. Deze stroming gaat er van uit dat de werkelijkheid subjectief is en dat hersenprocessen de werkelijkheid vormgeven. Interiorisatie is een uitvloeisel van beide psychologische stromingen.

3.    Welke andere begrippen zijn hierbij betrokken (en wat betekenen deze)?

Trapsgewijze ontwikkeling van mentale handelingen:

1 > Oriëntering:Leerling krijgt aangereikt doel van handeling:

- Wat moet ik doen?
- Waarom moet ik dat doen?
- Hoe moet ik dat doen?
- Waarom op deze manier?

Bij oriëntering moet de leerling aangereikt krijgen wat het doel is van de handelingen, wat de benodigde hulpmiddelen zijn, wat de deelhandelingen zijn en wat de volgorde is.

2 > Uitvoeren van de materiële handeling: de leerling leert met oefening en materiaal omgaan.

3 > Verwoorden van de materiële handeling uit de vorige fase: De leerling spreekt hardop wat hij of zij met het materiaal doet. Materiële en mentale komt samen > schakeling.

4 > De leerling 'praat in zichzelf': De leerling praat in zichzelf, het proces speelt zich af in het hoofd. De leerling spreekt zijn gedachten niet hardop > mentale handeling.

5 > Overgang naar het mentale niveau:In deze fase treden vaak verdere verkortingen en automatisering van de handeling op. Automatisering handeling uitvoerbaar in verschillende contexten. De wendbaarheid kan toenemen door het geleerde in verschillende situaties toe te passen.

4.    In welke lessituatie zou je deze leermethode terug kunnen zien?

Mentale ontwikkelingen zie je vooral terug bij leerlingen aan het begin van de les. Bijvoorbeeld na een uitleg van een opdracht over het mengen van primaire kleuren. Leerlingen vragen zich af:

- Wat moet ik doen?
- Waarom moet ik dat doen?
- Hoe moet ik dat doen?
- Waarom op deze manier?

Bij oriëntering moet de leerling aangereikt krijgen wat het doel is van de handelingen, wat de benodigde hulpmiddelen zijn, wat de deelhandelingen zijn en wat de volgorde is.

Door het voordoen en het te laten zien, speelt het proces zich verder af in het hoofd van de leerlingen. En ze vooral te vertellen wat het doel van de opdracht is en waarom.