พระมหากัสสปเถระเป็นประธานและเป็นผู้ซักถามพระอานนท์เป็นผู้ตอบ พระอุบาลีเป็นผู้ตอบข้อซักถามทางวินัย การสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้นที่ถ้ำสัตตบรรณ เชิงเขาเวภาระ กรุงราชคฤห์ เเคว้นมคธ โดยมีพระเจ้าอชาตศัตรูทรงเป็นอุปถัมภ์ มีพระอรหันต์เข้าร่วม500องค์ ใช้เวลา7เดือน

พระสงฆ์ผู้ริเริ่มคือ พระยศกากัณฑกบุตร และเป็นผ้ชักชวนพระเถระทำสังคายนาพน้อมมอบหน้าที่ให้พระเรวตเถระ เป็นผู้ซถามพระธรรมวินัยและมีพระสัพพกามีเถระเป็นผู้ตอบเกี่ยวกับพระวินัยทั้งหมด

สังคายนาจัดที่วาลิการามเมืองเวสาลี(ไพศาลี) แคว้นวัชชี การทำสังคายนาครั้งนี้พระสงฆ์ได้แตกแยเป็น 2 ฝ่ายใหญ่ๆ คือ

1. นิกายเถรวาท เป็นหมู่พระสงฆ์ที่ปฏิบัติตามคำสอนของพระอรหันต์

2.นิกายมหาสังฆิกะ เป็นหมู่พระสงฆ์ที่มีพวกมาก กลุ่มของวัชชีบุตรที่ปฏิบัติผิดพระวินัย

มีคนนอกศาสนาปลอมตัวเข้ามาบวชในพระพุทธศาสนามากขึ้น พระโมคคัลลานะบุตริสสเถระเห็นว่า เป็นเหตุให้พระพุทธศาสนามัวหมองึงร่วมมือกับพระเจ้าอโศกมหาราชในการทำสังคายนาครั้งนี้ เพื่อชำระสะสางให้พระพุทธศาสนาบริสุทธิ์

การทำสังคายนาครั้งนี้เกิดที่อโศการาม เมืองปาฏลีบุตร ในพ.ศ. 235 ใช้เวลา 9 เดือน เมื่อสังคายนาสิ้นสุด พระเจ้าอโศกมหาราชส่งคณะสมณฑูต 9 สาย ออกเดินทางทั้งชมพูทวีปและต่างประเทศ พระสมณฑูตสำคัญที่เผยแผ่ในประเทศไทย ได้แก่ สมณฑูตสาย 8 มีพระโสณเถระ และพระอุตตรเถระเป็นประธานเผยแผ่พุทธศาสนาในดินแดนสุวรรณภูมิเป็นดินแดนแถบเอเชีย และสมณฑูสาย 9 มีพระมหิทเถระพระโอรสของพระเจ้าอโศกมหาราชเป็นประธาน ต่อมามีสังฆมิตตาเถรี(ภิกษุณี) พระราชธิดาของพระเจ้าอโศกมหาราชเข้ามาเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทย จนพระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองขึ้น ทั้งสองสายเกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาในประเทศไทย

และส่งสมณฑูตออกเผยแผ่ ในเอเชียกลางจนถึงจีนและลาว ต่อมาใน พ.ศ.1300 กษัตริย์ศรีวิชัยได้ขยายอำนาจเข้าสู่ดินแดนไทยตอนใต้ จึงปรากฏหลักฐานเป็นพระพุทธรูป เทวรูป พระโพธิสัตว์อวาโลกิเตศวร ต่อมา พ.ศ.1454-1725 ขอมที่นับถือนิกายนี้อยู่แล้ว เข้ามาครอบครองดินแดนไทยคนไทยจึงนับถือนิกายนี้ไปด้วย จึงทำให้มีนิกายผสมกันคือมหายาน เถรวาท และความเชื่อทางศาสนา

พารหมณ์

รัชกาลที่ 2 ทรงอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุกับต้นโพธิ์มาที่ไทยและส่งพระสงฆ์ไปต่ออายุพระพุทธศาสนาที่ศรีลังกา

รัชกาลที่ 3 มีการเปรียบเทียบพระไตรปิฎกฉบับต่างๆ นอกจากนั้นยังเกิดคณะสงฆ์ธรรมยุตินิกาย โดยมี รัชกาลที่ 4 เป็นผู้ริเริ่ม

รัชกาลที่ 4 ทรงส่งเสริมการศึกษาของสงฆ์ ทำให้ศาสนารุ่งเรื่อง

รัชกาลที่ 5 ทรงพระผนวช บริจาคทรัพย์เพื่อตีพิมพ์พระไตรปิฎกที่แปลไทย1000ชุด มีการอัญเชิญพระสารีรักธาตุจากอินเดียมาไทยและทรงจัดตั้งมหาวิทยาลัยสงฆ์ขึ้น 2 แห่ง

รัชกาลที่ 6 ทรงพระราชนิพนธ์หนังสือต่างๆ มากมายที่เกี่ยวกับพระพุทธศาสนา

รัชกาลที่ 7 ทรงจัดพิมพ์พระไตรปิฎก 1,500 ชุด มีการประกวดต่างๆนอกจากนี้ยังจัดพิมพ์ "พระไตรปิฎกสยามรัฐ" ขึ้น

รัชกาลที่ 8 มีการแปลหนังสือ พระโตรปิฎกออกเป็น 2 ประเภทคือ แปลไทยและฉบับหลวง

รัชกาลที่ 9 ทรงผนวชที่วัดพระศรีรัตนศาสดารามก่อนจะมาวัดบวรนิเวศรหารและทรงพระราชนิพนธ์หนังสือต่างๆ

รัชกาลที่ 10 ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจมากมาย และทรงพนวช

สมัยพระเจ้าติโลกราชส่งคณะสงค์ไปศึกษาที่ศรีลังกาและสังคายนาที่วัดโพธาราม

สมัยพระเมืองแก้ว มีพระสงค์นักปราชญ์แต่งตำราพระคำภีร์เป็นภาษาบาลีจำนวนมาก เช่นพระสิริมังคลาจารย์แต่งหนังสือเรื่องมังคลัตถทีปนีและพระรัตนปัญญาเถระแต่งหนังสือเรื่องวชิรสารัตถคหะ

นาย นภัส เนียมศรี เลขที่ 10

นางสาว พิชญดา เชื้อทองอยู่ เลขที่ 31

นางสาว ชนิกานต์ จันทร์ทอง เลขที่ 33

นางสาว กัญญาภรณ์ พลอยประเสริฐ เลขที่ 40