τα σύννεφα χορεύουν ασταμάτητα.

Σαν τα κοιτώ, διακρίνω τη μορφή σου

και δάκρυα κυλούν σαν τα ποτάμια

Τα κύματα ψιθυρίζουν δειλά

σαν όνειρα που ο χρόνος σκορπά

Τι άλλα θα ιδούμε, αναρωτιέμαι

αφού σκλάβοι της αγάπης μας γινήκαμε.

https://suno.com/song/8fea60b2-0576-481e-b183-2bfa6e234789?sh=aGsNOpWrXsopZEZy

…..

«Αυτόν που μιλεί στα νερά καί που κλαίει – ακούω»

…..

«Να σε βλέπω καθώς η μισή περνω στο νερό

και μισή σε κλαίω από τον Παράδεισο».

Στα νερά ένα – ένα, σ' ακούω 

Αυτόν που τα βότσαλα μετράει – ακούω

Και στην μεγάλη εκκλησιά του χρόνου, τον ακούω 

Με τις φιγούρες των αγίων που βγάζουν δάκρυ αληθινό, εγώ ακούω

Αυτόν που μιλεί στα νερά και που κλαίει - ακούω 

Που με γυρεύει, που με φωνάζει - ακούω

Το ξέρω ότι είσαι εσύ που φωνάζεις και κλαις, σ' ακούω

Το αγαπώ που ξεστομίζεις, τ' ακούω 

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εγώ το πέτρινο άγαλμα, και πάντα εσύ η σκιά που μεγαλώνει

Στον παράδεισο έχεις σημαδέψει ένα νησί

απαράλλαχτο εγώ, με ένα σπίτι στη θάλασσα.

 Το κρεβάτι μας μεγάλο, μα η πόρτα μικρή

και έχεις ρίξει μες στα άπαντα μιαν ηχώ

Να κοιτάζεσαι κάθε πρωί που ξυπνάς

Να σε βλέπω καθώς η μισή περνώ στο νερό

και η μισή σε κλαίω από τον Παράδεισο

1η Εκδοχή

https://suno.com/song/5365cbf7-510e-448d-a953-84095bc63c04?sh=bD88QE9jrVuZW2s9

2η Εκδοχή

https://suno.com/song/03d00877-c323-4edc-9362-ac516f91142b?sh=hIwSYnRz3KFGPXsd

Σαν άστατο ρυάκι 

Κι όπου θελήσει σ οδηγεί 

Σε ύψη και σε βάθη

Τα μάτια σου τα γαλανά

Όταν κοιτάζω, φως μου

Βλέπω και θέλω να χαθώ

Στις θάλασσες του κόσμου

ψάχνω να βρω του νου σου τ’ ακρογιάλι.

Λαχταρώ τα χέρια σου

πάθη να δώσουν νέα στο κορμί μου πάλι,

την κανελένια ανάσα σου

στου κρεβατιού σιμά το προσκεφάλι. 

Σαν φλόγα ανάβεις

μες την καρδιά μου πυρκαγιά 

μ’ αφήνεις πάλι μοναχή, 

δίπλα στο πέλαγο, κάτω απ΄ την αστροφεγγιά.

Μες τη σιγή του δειλινού

η αύρα σου ξεθωριάζει,

σκιρτά η ψυχή και διαλύεται,

όσο το πρωινό αργοχαράζει

κάτου τα κύματα, τα σύννεφα ψηλά,

και πάει και σταματά εκεί που γλυκογγίζει

και με τη θάλασσα ο ουρανός μιλά.

Κοιμάται τ’ ακρογιάλ’, η αύρα πνέει δειλά,

ασπρίζει εδώ πουλί, κι εκεί καπνός μαυρίζει·

η νύχτα εχύθ’, η δύσις μοναχά ροδίζει,

η μέρα είναι νεκρός οπού χαμογελά.

Μα και της δύσεως σε λίγο φεύγ’ η χάρη,

και μες στη λίμνη μας θα ιδούμε το φεγγάρι

ένα ποτάμι ολόχρυσο πλατύ να κάμει.

Και τότε θα σου πω, αγάπη μου δροσάτη:

— Μες στην καρδιά μας, θάλασσα πάθη γεμάτη,

ο έρως είν’ αυτό τ’ ολόχρυσο ποτάμι!

Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά.

Από την ποιητική Συλλογή «Μυθιστορημα», 1935

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α στάξει γι' αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.

Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι' απ' ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Λ. Μαβίλης, Τα ποιήματα,

Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς 

Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία, μ’ ακούς 

Όπου κάποτε οι φιγούρες 

Των Αγίων 

Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς

 *  ***    ***     ****

Ποιος μιλεί στα νερά καί ποιος κλαίει – ακούς;

Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει – ακούς;

Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς

Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ μ’ ακούς.

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει.

VII

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα.

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Ήπια και πότισα δάση και γέμισα στέρνες.

Το νερό σου περίσσεψε-

Τα ποτάμια του σύμπαντος,

δεν έχουνε κοίτες. 

Βυθίζονται. 

Τρέχουνε μες από σένα.                        

Αν μπορούσες να υπάρχεις 

έναν αιώνα μετά, 

τότε θά 'βλεπες πώς

το φιλί που σου ακούμπησα πάνω στο μέτωπο

έγινε άστρο.

Οι μικροί γαλαξίες -(απόσπασμα)

Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ  πλέον κατοικοῦμε τὴ γῆ.

Την
πρώτη φορά που ενέδωσα,
σκέφτηκα
ύστερα απελπισμένος να
πάω να πνιγώ.
Τη
δεύτερη φορά μου αρκούσε
να
κοιτάω απλώς τη θάλασσα.
Τώρα
σιχαίνομαι ακόμα και το νερό. 
                        *  ***    ***     ****

Ενέδρα (απόσπασμα)

Βασίλευε ὁ ἥλιος πίσω ἀπ᾿ τοὺς στρατῶνες, οἱ ζητιάνοι ψάχνανε γιὰ λίγο νερό,

μὰ ὅλα τὰ λαγήνια ἦταν ἀναποδογυρισμένα στὴν πόλη Κανά,

οἱ γυναῖκες φεύγανε κλαίγοντας μέσα στὸ κίτρινο σούρουπο,

ἐγώ, κυνηγημένος, μοίραζα πάνω στὸ λόφο τὸ κρασί μου μὲ λῃστὲς

καὶ ψευδομάρτυρες, ἐνῷ ὁ σταυρὸς δάγκωνε κιόλας τὴν ἄκρη τοῦ παλτοῦ μου.
Ποιὸν ν᾿ ἀγαπήσω; Σὲ ποιὸν νὰ ἐξομολογηθῶ;

Μονάχα ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ καυχηθεῖ ὅτι μ᾿ ἄκουσε νὰ παραπονιέμαι'' 

…..

«Αυτόν που μιλεί στα νερά καί που κλαίει – ακούω»

…..

«Να σε βλέπω καθώς η μισή περνω στο νερό

και μισή σε κλαίω από τον Παράδεισο».

Αισθάνομαι την παρουσία σου

Στα νερά ένα-ένα, σ’ακούω 

Όσο τα πικρά βότσαλα μετράς

Η καρδιά μου χτυπά, σε ακούω.

Αυτόν που μιλεί στα νερά καί που κλαίει – ακούω

Αυτόν που γυρεύει εμένα και φωνάζει – ακούω

Μ’αγαπάς, το ακούω,  το ξέρω 

Σαν σκιά που μεγαλώνει με αγκαλιάζεις. 

Νησί μ’έχεις κάνει, σημαδεμένο 

Στου Παραδείσου τη θάλασσα ζω.

Να σε βλέπω καθώς η μισή περνω στο νερό

και μισή σε κλαίω από τον Παράδεισο.

Μελοποίηση αρχικού ποιήματος:

https://suno.com/song/32a451ee-365e-4f83-aac7-c21788b703c6?sh=LSa2Zn4dGeXEC4il

Ε ξαχρείωση

Ρ ομαντζοποίηση

Ο λιγοψυχία

------

Ν οσηρός 

Έ ρωτας 

Ρ ημαγμένος 

Ο λοκληρωτικά 

-------

Ν έος ζω και μεγαλώνω 

Ε ρωτοποιω και δεν πληγώνω 


Ρ ημαγμένος από το βλέμμα της 

Ο λημερίς την σκέφτομαι και γεμίζω πόνο

https://suno.com/song/30681e74-11aa-4c2e-baeb-27a20328a551?sh=8ydITChVNI6vd9WA

κρατούσαν γερά, γερά σαν πέτρα 

δεν λόγιζαν το ταξίδι που έμελλε 

κρατούσαν πιστά, πιστά στον πόθο του βασιλιά

να ανταμώσει επιτέλους την αγάπη του 

μα η περιεργεια μας δεν θα συμφωνούσε 

ανοιξε το σακί κι αγέρας σήκωσε βαρύς και θυμωμένος 

και ξαφνου απ’τα μάτια μας εχάθηκε η Ιθάκη 

εχάθηκε κι αγκαλιασε τον ουρανό

φίλησε τον ορίζοντα 

Με δάκρυα στα μάτια και χωρίς μιλιά 

το πλοίο το κακόμοιρο μπάλωνε ο βασιλιάς  

γιατι ο πόθος ήταν μεγάλος 

και τα πάθη πολλά 

Δεν θα τα παράταγε εύκολα 

και μάζεψε τα δακρυα του και τα καμε 

κουβάρι , κουβάρι σαν αυτο που ράβει η Πηνελόπη 

κι ενώθηκαν έτσι οι ψυχές κι ελπίς εφανερώθει

Μα περισσότερο λαχταρούσαμε να φτάσουμε στην πατρίδα, στην πολυπόθητη πατρίδα με τις ελιές και τα αμπέλια της, με τα ανηφορικά σοκάκια που οδηγούν στο κάστρο της. Στο κάστρο που από εκεί βλέπεις τον ηλιο να βουτά στη θάλασσα και τα ψηλά βουνά της απεναντι στεριάς και που νομίζεις πώς αν απλώσεις το χέρι θα τα χαϊδέψεις. Στο κάστρο που κάνεις όνειρα για τη μελλοντική σου ζωή, να ειναι πιο ξεκούραστη χωρίς βάσανα και ταλαιπωρίες. Καθώς το μυαλό μου γυρόφερνε σε αυτές τις σκέψεις, στα μάτια μου φούσκωσαν τα δάκρυα όπως ο αγέρας που είχε αρχίσει να δυναμώνει και να γέμιζε τα πανιά που θα είχαμε σηκώσει αν δεν είχε σπάσει το κατάρτι. Αναψα την πίπα μου τράβηξα μια βαθιά ρουφηξιά και έστριψα λίγο το τιμόνι καταπώς με συμβούλευε η πυξίδα μπροστά μου, το δείπνο ήταν ετοιμο. Δεν είχα όμως όρεξη, εδωσα οδηγίες στο ναύτη που θα με έκανε σκάντζα στη νυχτερινή βάρδια και κατευθύνθηκα στην κουκέτα μου. Το καράβι συνέχισε να πλέει μέσα στον σκοτεινό ουρανό.

-αν ήταν μουσική, θα ήταν κλασική 

- αν ήταν χρώμα, θα είχε χρώμα χλωμό

-αν ήταν συναίσθημα, θα ήταν ζωηρό

- αν είχε άρωμα, θα μύριζε φρεσκάδα 

-αν ήταν γλυκό, θα ήταν μαρμελάδα

- αν ήταν λουλούδι, θα ήταν ορτανσία

-αν ήταν κλίμα, θα είχε υγρασία

-αν ήταν φρούτο, θα ήταν καρπούζι 

-αν ήταν μπανιέρα, θα είχε και τζακούζι

-αν ήταν εποχή, θα ήταν καλοκαίρι

-αν ήταν μπαχαρικό, θα ήταν πιπέρι

-αν ήταν αεράκι, θα ήταν δροσερό 

-αν ήταν όνειρο, θα ήταν μαγικό

Άσκηση 3:
https://suno.com/song/7b712deb-1538-48a9-a7be-4620d08b0ed3?sh=zQGWOArG5mHC1jzz

Ε λέφαντας

Ρ οκανίζει

Ο μπρέλες

----

Ν έοι

Ε ξερευνούν

Ρ ομαντικά

Ό νειρα

----

Ν ύχτα πάλι περπατάω, ολομόναχος ξανά,

Έ νας δρόμος με τραβάει, δίχως φως και συντροφιά.

Ρ ήμαξαν τα όνειρά μου, χάθηκαν με τον καιρό

Ό λα μοιάζουν τόσο ξένα, κι όμως μένω ακόμα εδώ.

κι όλοι το αγαπάνε

γιατί χαρίζει τη ζωή

σ΄ όλους που τη ζητάνε

λες κι είναι πράμα θεϊκό

ρέει και ταξιδεύει

και με το κάθε άγγιγμα 

τη φύση ζωντανεύει

το πιο θαυματουργό ποτό

με μια γουλιά μαγεύει

το κάθε που θα χρειαστεί

ζώη να βασιλεύει

https://suno.com/song/8491e61e-68cf-4b5a-b6eb-70e5533ea86b?sh=xkEilVnVW57FUgLt

Αν ήταν χρώμα θα είχε χρώμα θα ήταν γαλάζιο

Αν είχε άρωμα θα μύριζε σαν την θάλασσα

Αν ήταν λουλούδι, θα ήταν κρίνος

Αν το νερό ήταν αίσθηση θα ήταν δροσιά 

Αν το νερό ήταν πρόσωπο θα ήταν ο Ποσειδώνας 

Αν το νερό ήταν κατάσταση θα ήταν η γαλήνη 

Αν το νερό είχε όνομα θα ήταν Ζωή 

Αν ήταν συναίσθημα, θα ήταν η αγάπη 

Αν το νερό ήταν μέρος του σώματος, θα ήταν το μυαλό

https://suno.com/song/902ef2ba-287e-4048-b67e-0e0b7c837854?sh=u6qIzoPNWXIlA4Kc