Προσπαθώντας να  αναλύσουμε την πόλη της Φλώρινας καταλήξαμε στην εξερεύνηση των ερειπωμένων και απομονωμένων από την ανθρώπινη ύπαρξη στοιχείων της, τα εγκαταλελειμμένα κτήρια που κάποτε κατοικούνταν κανονικά. Αυτά τα ερείπια είναι άφθονα στην πόλη, εμείς καταλήξαμε να συνδεόμαστε παραπάνω με δύο συγκεκριμένα. Επηρεασμένες από την μικρού μήκους ταινία «The perfect human» του Jørgen Leth, αποφασίσαμε να αναδείξουμε πράξεις ρουτίνας που αφορούν το ανθρώπινο σώμα και πως αυτό μεταβάλλεται κατά την διάρκεια των πράξεων. Σκοπός μας ήταν να τα αναβιώσουμε στην παροντική τους έκδοση μέσω δράσεων και προσωρινής "κατοίκησης" σε αυτά και τους γύρω χώρους τους. Θέλαμε βιωματικά να καταλήξουμε στα δικά μας συμπεράσματα για την μορφή τους στο οικοσύστημα της Φλώρινας και κατά πόσο μπορεί να ταυτιστεί με εμάς.

Φαινομενικά ο προσωπικός χώρος είναι το σπίτι που κατοικούμε. Ωστόσο, στην πραγματικότητα είναι οποιοσδήποτε τόπος στον οποίο επενδύουμε είτε σωματικά είτε πνευματικά, αφήνοντάς πίσω τα ίχνη μας. Η Φλώρινα  είναι πόλη αλλά δεν έχει τον χαρακτηριστικό δυναμικά μεταβαλλόμμενο ρυθμό που κάποιος απο μια μεγαλούπολη εχει συνηθίσει. Οι άνθρωποι και οι σχέσεις που δημιουργούν μεταξύ τους εδώ έχουν άλλους ρυθμούς πιο αργούς αλλά κάποιες φορές και πιο άμεσους. Μια πόλη που τα ερείπια αντικατοπτρίζουν την κοινωνία που δρα μέσα σε αυτήν. Τα νεοκλασσικά και όλων των  εποχών σπίτια που είναι ερειπωμένα και στέκονται μέσα σε αυτόν τον τόπο πολύ χαρακτηριστικά, ενώ είναι ξένα χρονικά δεν είναι ανοίκεια, ενσωματώνονται και ακολουθούν τις μεταβολές της κοινωνίας. Δεν μένουν στατικά στην περίοδο που δημιουργήθηκαν, μπορεί αυτό να γίνει μέσω της φθοράς αλλά και του αντίκτυπου της φύσης πάνω τους. Όλες αυτές οι μεταβολές καταλήγουν να τα εντάσουν περισσότερο στην καθημερινότητα του τόπου, γίνονται ένα με το βίωμα και την κοινωνική σφαίρα. Είναι ένα παράδοξο εφόσον ο τόπος κανονικά είναι το σημείο εκδήλωσης της κατοίκησης του ανθρώπου και του καθημερινού, αλλά μέσω της ενσωμάτωσης μπορεί να οικειοποιηθεί οποιοδήποτε μέρος. Έτσι και στα ερείπια που σε συνδυασμό με την οργιώδη φύση κατακλύζουν την Φλώρινα, μέσω της αλληλεπίδρασης μαζί τους μετατρέπονται ασυνείδητα σε προσωπικούς χώρους.

Στην διαδικασία ενεργοποίησης του  ερειπίου γίνεται αντιληπτό πως υπάρχουν άπειροι κόσμοι που λειτουργούν παράλληλα με τον δικό μας. Καταλήξαμε να ενταχθούμε  σε έναν νέο στις εμπειρίες μας χωροχρόνο, αφήνοντας πίσω το οικείο, καθώς οι πρώην κάτοικοι του εγκατέλειψαν σε αυτό σημαντικά προσωπικά αντικείμενα που καθορίζουν την κοινωνική τους ταυτότητα. Λειτουργώντας μέσα στο ερείπιο, τα φυσικά στοιχεία διευκόλυναν τη κίνηση μας σε αυτό δημιουργώντας προσβάσιμα περάσματα και περισσότερες δυνατότητες στο χώρο. Η παγιότητα της φύσης ενεργά και δυναμικά συγκροτεί και οικοδομεί πλέον την πόλη. Τα ανθρώπινα κατασκευάσματα και κατ’ επέκταση και ο ίδιος ο άνθρωπος κρύβονται μέσα στο φυσικό χάος. Αυτή η αντίληψη της μικροσκοπικής παρουσίας έντεινε την αίσθηση της απελευθέρωσης από τα κοινωνικά δεσμά.