Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych klasyfikuje gatunek Ambystoma mexicanum w czerwonej liście krytycznie zagrożonych o najwyższej kategorii ryzyka. Według ostatnich obserwacji dzikiej populacji liczebność aksolotla szacowana jest na 700-1200 osobników, które istnieją w sześciu różnych miejscach podmokłych jeziora Xochimilco

W wyniku przeobrażenia u aksolotlów następują zmiany w budowie ciała, następuje częściowy zanik skrzeli i płetwy ogonowej. Larwa zaczyna coraz częściej pobierać i oddychać powietrzem atmosferycznym. Po całościowej metamorfozie ogon staje się zaokrąglony. W końcowej fazie przeobrażenia następuje coraz częstsze zrzucanie nabłonka z całej powierzchni ciała

Długość ciała dojrzałych płciowo osobników (larw) sięga 30 cm

Podłoże akwarium powinno się wysypać drobnoziarnistym piaskiem, zbyt duże ziarna czy kamienie mogą zostać połknięte przez aksolotla i doprowadzić do śmiertelnego zatkania jelita. Odpowiednia wielkość ziaren do akwariów z płazami to maksymalnie 3 milimetry. Filtr to absolutna konieczność przy hodowaniu aksolotla, gdyż przy pomocy pompy stale zaopatruje on wodę w tlen. Doskonale sprawdzają się filtry zewnętrzne, ponieważ nie rzucają się w oczy i są wyjątkowo skuteczne. Poza tym istotne jest, by nie dopuszczać do zbyt silnego ruchu wody, ponieważ może być on dla aksolotli czynnikiem stresogennym.

Salamandra meksykańska najlepiej czuje się w wodzie twardej o pH powyżej 7. W zbyt miękkiej wodzie może na jakiś czas stracić swoje ubarwienie. Zjawisko to także może wywołać stres, poza tym nie jest zjawiskiem niebezpiecznym. Jeśli masz dostęp wyłącznie do miękkiej wody, możesz wzbogacić ją solami takimi jak sód, potas czy wapń. Optymalna wartość pH waha się między 7 a 7,5. Dopuszcza się jednak wartości od 6,5 do 8. Prawidłowa zawartość azotynów na litr wody to maksymalnie 0,5 g, azotanów – 25 mg.

Aksolotle mogą być hodowane pojedynczo, bądź w parach. Dwóm dorosłym osobnikom należy zapewnić odpowiedniej wielkości akwarium. Z innymi gatunkami aksolotle raczej się nie „dogadują”. Ryby nie nadają się na towarzyszy dla salamander meksykańskich, gdyż są przez nie postrzegane głównie jako pokarm. W porze karmienia zaleca się przyciemnić światło, ponieważ aksolotle są zwierzętami aktywnymi w nocy. Im więcej osobników chcesz trzymać w jednym zbiorniku, tym większa musi być jego pojemność.

Poniższe wytyczne pomogą Ci przy wyborze rozmiaru akwarium:

Na jednego dorosłego osobnika powinno przypadać od 50 do 80 litrów wody w akwarium, jego wysokość nie ma znaczenia – należy zwrócić uwagę na wystarczające rozmiary.

Wystrój akwarium powinien oferować sporą ilość wolnej przestrzeni na dnie oraz kilka możliwości schronienia (jaskinie, korzenie), a jego oświetlenie powinno być raczej przyciemnione. By utrzymać odpowiednią ilość tlenu zaleca się stosowanie filtrów zewnętrznych, ewentualnie dodatkowych pomp. W akwarium z aksolotlami można hodować także rośliny, jednak należy postawić na bardziej wytrzymałe gatunki, np. mikrozorium oskrzydlone, moczarkę czy mech. Także wśród roślin pływających znajdziesz wiele takich, które idealnie nadadzą się do akwarium z aksolotlami, dodadzą mu uroku i zapewnią więcej tak lubianego przez te zwierzęta cienia.

Nierzadko u salamander meksykańskich zdarzają się zakażenia pasożytnicze, spośród których najpoważniejsze jest prowadzące do ciężkich zapaleń zakażenie wywoływane przez raczki skrzelowe. U osłabionych osobników choroby mogą wywołać orzęski, objawami takich zakażeń są brak apetytu i spadek aktywności fizycznej. Pojawienie się w jelicie grubym wiciowców może dla starszych, słabych osobników oznaczać nadmierną utratę naskórka lub nadmierne odkładanie się śluzu. Koniecznie zapobiegać należy zakażeniom wywoływanym przez pasożyta o nazwie mesomycetozoea. Wywołuje on powstawanie na skórze pęcherzy, które nie goją się po pęknięciu! Nawet u aksolotlów! Przeciwko temu pasożytowi nie wynaleziono skutecznego leczenia.

Przy odpowiedniej pielęgnacji aksolotl może dożyć zaskakująco późnego wieku. Średnia długość życia u tych zwierząt wynosi około 15 lat, minimalna to średnio 8-10 lat. Znane są jednak przypadki osobników, które żyły nawet 25 lat