Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben dedemin beşiğini sallarken…

Uzak mı uzak diyarların birinde tüm işlerinde kaplumbağaları kullanan bir ülke varmış. Ülkede yaşayan herkesin bir kaplumbağası varmış ama kimsenin birden fazla kaplumbağası olmazmış. Kaplumbağaya herhangi bir zarar geldiğinde veya yaralandığında ise onun yerinealmak için yeni doğan kaplumbağalardan birine bakarlar, sonrasında  onu yeni kaplumbağaları olarak alırlarmış. Kaplumbağaları bizim bildiğimiz kaplumbağalar gibi küçük ve yavaş değilmiş. Onlar kocaman ve hızlılarmış. Buna rağmen yaşlandıkları zaman kimse onlara merhamet göstermezmiş. Bu ülkede yaşayan Lino adındaki genç, yardımsever çocuk kaplumbağasına çok değer verirmiş.

Lino ailesiyle beraber hergün gün ağarmadan önce evin arka tarafındaki dev kırmızı marul tarlasında kaplumbağasının karnını doyururmuş kaplumbağası doyduğunda ise  işlerini yapmaya başlarmış. Lino yaşadığı evden çok uzakta ülkenin en büyük ormanında çalışıyormuş. Ormana çalışma arkadaşlarıyla beraber düzenli bambu eker ve uzamış bambuları keserlermiş. Bu bambularla su hatları, köprüler ve ev eşyaları yapılırmış. Lino bambuları eker, toplar ve kaplumbağasına yükleyip bambu merkezine götürür satar kazandığı para ile ailesinin geçimini sağlamış. 

Gel zaman git zaman Lino’nun kaplumbağası iyice yaşlanmış. Artık uzun mesafeleri gidince yoruluyor, ağır yükler taşıyamıyormuş. Lino, Baş Kontrolcü kaplumbağasının durumunu anlamasın diye işini arkadaşlarından daha az zamanda bitiriyormuş böylece kaplumbağasına bambu merkezine gitmek için daha çok zaman kalıyormuş.

Günlerden bir gün ormanda aşırı şiddetli bir yağmur yağmış. Herkes bir şekilde işini bitirip gitmeye çalışmış ama yağmurun yağması Lino’yu yavaşlatmış. Bambu merkezine herkesten sonra varmış. Baş kontrolcü ona “Neden bu kadar geç kaldın, kaplumbağan mı rahatsızlandı?” diye sormuş. Lino bu soruyu duyunca paniğe kapılmış çünkü kaplumbağasından ayrılmak istemiyormuş o yüzden Baş kontrolcüye “Hayır, efendim. Bambuları sıkı bağlayamadığım için merkeze gelirken yolda düştüler, onları bağlamak için yeniden uğraştım.” demiş. Baş kontrolcü inanmamış gibi görünüyormuş "Bundan sonra gözüm üzerinde olacak Lino, seni daha sıkı takip edeceğim. " demiş. 

Lino söylediği yalandan dolayı utanç duyarak ve kaplumbağasının elinden alınmasından korkarak evine doğru yol alıyormuş o kadar dalgınmış ki evine giden yolu karıştırmış. Kaybolduğunu sonradan fark eden Lino yere çöküp ağlamaya başlamış.

Az sonra yerdeki küçük tepeciklerden sesler duymuş. Her tepecikten birer köstebek çıkmış. Köstebeklerden en bilge görüneni Lino’ya “Evlat, nedir seni bu kadar üzen şey? Söylersen sana yardımcı olabiliriz.” demiş. Lino başlamış derdini anlatmaya “Bizim ülkede kaplumbağalar her iş için kullanılır hayatımızın önemli parçalarıdır ne yazık ki yaşlandıklarında ve artık iş yapma işlevlerini kaybettiklerinde eskisi kadar önem görmezler. Benim kaplumbağam da yaşlandı ve yavaşladı ama ben ondan ayrılmak istemiyorum bu yüzden daha hızlı çalışıyorum ama bugün yağan yağmurdan dolayı o kadar hızlı çalışamadım Baş yönetici bana neden geciktiğimi sorduğunda ise ona yalan söyledim.” demiş ağlayarak. Bilge köstebek ”Üzülme biz sana yardımcı olacağız kaplumbağandan ayrılmamanı sağlayacağız.” demiş.

Köstebeklerin planı Lino ve kaplumbağasına bir yeraltı tüneli kazmakmış. Tünelin bir ucu ormana diğer ucu bambu merkezine çıkacakmış. Tünelin her iki ucuna da birer nöbetçi bırakılacakmış.

Tünel bittiğinde Lino ve kaplumbağası tüneli denemişler. Tünel gerçekten de bütün kısa yolların birleşimi gibiymiş. Çok hızlı bir şekilde bambu merkezine varmışlar. Lino tünelden geri dönüp köstebeklere teşekkür etmek istemiş. Lino köstebeklere ” Bizim için yaptığınız şeyler için size çok minnettarım sayenizde kaplumbağamdan ayrılmayacağım. Benden ne isterseniz isteyin yapacağım.” demiş. Bilge köstebekse “ Senden çok büyük bir şey istemeyeceğiz. Sadece gelip kralımızı görmeni istiyoruz.” demiş.

Bilge köstebek önde diğer köstebekler ve Lino arkasında bir sürü gizli geçitlerden geçmişler az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler sonunda köstebeklerin yer altı ülkesine varmışlar. Bu ülkenin insan dünyasından bir farkı yokmuş. Kendi su kaynakları, kulübeleri, tarlaları, pazarları varmış. Lino bütün bu şeyleri görünce çok şaşırmış.

Bilge köstebek Lino’ya etrafı gezdirdikten sonra onu saraya götürmüş ve kralın odasına çıkarmış. Lino odaya girdiğinde kralın bir insan olduğunu görmüş. Lino krala “Ben sizin de halkınız gibi köstebek olduğunuzu düşünmüştüm ama siz de bizim gibi insanmışsınız.” demiş. Kral “Evet, haklısın. Gel yanıma otur da sana tüm hikâyemi anlatayım.” demiş. 

Lino gidip kralın yanına oturmuş. Kral başlamış hikâyesini anlatmaya “Ben yeryüzünde yaşarken insanlara çok kötülük yaptım, onların acı çekmesine sebep oldum. Sonra çok pişman olup buraya kaçtım burada köstebek halkıma insan dünyasını, nasıl düzenli yaşayacaklarını anlattım onların huzur içinde yaşamasına yardımcı oldum. Ama yıllar geçse de bir türlü üzerimden insanlara yaptıklarım yüzünden duyduğum pişmanlığı atamadım. Sonunda Bilge köstebeğe danıştım. O bana yeryüzünden bir elçi seçip onun aracılığıyla zor durumdaki insanlara yardım etmem önerisini sundu.” diyip Lino’nun yüzüne bakarak konuşmasına devam etmiş “Elçimizin kim olacağını ararken birçok kötü niyetli insanla karşılaştık. En sonunda seni bulduk seni uzun zamandır gözlemliyorduk ve ne kadar iyi niyetli bir insan olduğunu anlamıştık. Eğer kabul edersen senin yeryüzündeki iyilik elçimiz olmanı istiyoruz.” demiş kral. Lino gülümseyerek “ Bu dediğinizi seve seve yaparım efendim.” demiş.

O günden sonra Lino zor durumdaki insanları bulmuş onlara köstebekler kralıyla beraber yardım etmiş. Ve daha uzunca bir süre kaplumbağasıyla mutluca yaşamış diğer yaşlanmış kaplumbağalar için de tüneller hazırlamışlar. 

Gökten üç elma elma düştü; biri bu masalı anlatana, biri dinleyene, diğeri de bütün iyi insanlara olsun…

Tijda Zilan Palancı 9-D 771

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir çoban varmış.

 

Çoban her gün sabah kalkar, koyunlarını alır, yemyeşil çayıra gider, akşama kadar sürüsüyle gezermiş. Çok sevdiği kavalını da yanından eksik etmezmiş. Sonra küçük kulübesine döner elindekilerle mutlu mutlu yaşarmış. 

Günün birinde sürüsüyle geziyormuş çoban. Her zamanki gibi çoban abasını çıkarmış. Ağacın gölgesinde dinlenirken koyunlarını sayıyormuş. Bir de ne görsün bir koyun eksik! Çobanın ödü kopmuş. Telaştan eli ayağına dolanmış. Tekrar tekrar saymış ama çare yok bir koyun kaybolmuş. 

Çoban çare olarak başka bir çayıra gitmeye karar vermiş. Bir de ne olsun yine bir koyun kaybolmuş. Çoban gözlerini hiçbir koyundan ayırmasa da kayboluyorlarmış. Sanki koyunlar hava olup uçuyormuş. Başka bir gün bir tane daha ve bir tane daha...

Boynu bükük çoban oturmuş başlamış kara kara düşünmeye. O sırada yoldaki köylülerin konuşmasına kulak misafiri olmuş.

-Az önce gelen bir yabancı anlattı. Gezgin miymiş, neymiş? Kaf Dağı’nın arkasında bir kulübede herkesin derdine çare bulan aksakallı bilge bir dede varmış.

-Evet, evet ben de ordaydım. Yolu da öyle herkes tamamlayamıyormuş.

Bir sürü köylü toplanmış konuşan kişileri dinliyordu. Boynu bükük çoban bir anda heyecanlanmış bükük boynunu kaldırmıştı. Hemen çok sevdiği kavalını, abasını ve üç kuruş parasını almış koyulmuş yola. 

Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Karşısına incecik bir köprü ve güzel kıyafetlerinden zengin olduğu belli olan bir adam çıkmış. Adam ince köprüden geçmeye çalışıyormuş. O sırada köprü kopmasın mı çoban hemen koşmuş. Adamın can havliyle tutunduğu köprüyü zar zor çekmiş. Adamın kurtulmasıyla çoban derin bir nefes almış. Adam hemen çobanın ayaklarına kapanmış.

-Çoban kardeş hayatımı kurtardın. Sana ne kadar minnettar olduğumu bilemezsin. Bir sürü altınım var al istediğin kadarını.

-Sağ ol kardeş ancak ben üzerime düşeni yaptım. Paran sende kalsın. Benim başka bir işim var.

Adam çobanın ayaklarına kapanıp defalarca teşekkür etmiş sonra ayrılmışlar. Çoban az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Ağlayan bir çocuk yanında bembeyaz bir atla dikiliyor. Çoban, bir çocuğa bir ata bakmış. Sormuş.

-Neden ağlıyorsun küçük çocuk?

-Ağlıyorum çünkü kayboldum. Sadece atımla gezmek istemiştim.

-Merak etme aileni bulmana yardım edeceğim. 

Birlikte az gitmişler, uz gitmişler. Dere tepe düz gitmişler. En sonunda büyük bir eve varmışlar. Çocuk sevinçle çobana sarılmış teşekkür etmiş. Çocuğun ailesi de minnettar kalmış.

-Çoban kardeş madem yardım ettin bu zavallı çocuğa bu atı al senin olsun belli ki yolun uzun.

-Sağ olun ama bu at sizin. Çocuğu da sevdiği attan ayırmak istemiyorum. Hem benim farklı bir işim var. 

Vedalaşıp ayrılmışlar. Çoban az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Karşısına yaşlı bir kadın çıkmış. Kadın elleriyle otlara dokunuyor, ağlıyormuş. Çoban kadının yanına gitmiş.

-Anacığım ne arıyorsun, neden ağlıyorsun?

-Ah yavrum yardım et bana lütfen. Gözlerim görmüyor. Görebilmeleri için kırmızı ot, siyah benekli bir çiçek ve beyaz yapraklı bir çiçek lazım ama onları dahi göremiyorum.

-Merak etme anacığım istediklerini bulup getireceğim sana.

Hemen kadının istediği bitkileri bulup getirmiş. Kadının anlattığı şekilde ilacını yapmış. Kadına vermiş. Kadın görmeye başlamış. Çobana çok kez teşekkür etmiş.

-Yavrum benim becerikli güzel bir kızım var eğer istersen onunla evlenebilirsin. Senin gibi iyi kalpli birine onu emanet edebilirim.

-Özür dilerim ama kızınız daha beni tanımıyor ben de onu. Ayrıca benim şu anda yapmam gereken önemli bir işim var. 

Vedalaşıp ayrılmışlar. Çoban gitmiş, gitmiş, gitmiş. Az gitmiş uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Sonunda Kaf Dağı’nın arkasındaki kulübeye ulaşmış. Kapının önüne geldiğinde içeriden gelen “Gel” sesiyle girmiş içeri. Karşısına aksakallı bilge dede çıkmış. Dedenin işaret ettiği yere oturmuş.

-Buraya seni getiren nedir çoban kardeş?

-Benim koyunlarım nereye gidersem gideyim kayboluyor. Gözlerimi hiç ayırmasam dahi kayboluyorlar.

-Peki, çoban kardeş eğer kavalını bana verirsen koyunlarını geri alabileceğini söylesem, ne dersin?

Çoban şaşkınlıktan ne yapacağını bilememiş. Üzülmüş de üzülmüş çocukken ona verilen çok sevdiği kavalından ayrılacağı için.

-O koyunlar benim değiller. Başkalarının bana emanet ettikleri koyunlar. Hem onları çok seviyorum. Onları ben büyüttüm sonuçta. Eğer kavalımdan ayrılmam gerekse de koyunları sahiplerine sağlam bir şekilde ulaştırmalıyım.

Aksakallı bilge dede duyduğu şeyle gülümsemiş. Keyifle konuşmuş.

-Çoban kardeş, sen çok iyi bir insansın. Buraya gelirken yolda karşılaştığın insanlara yardım ettin sana verdikleri ödülleri almadın. Yaptığın bu iyilikler senin mutluluğunu ve huzurunu kıskanan kötü kalpli büyücünün kilitlediği kapıdaki üç halkayı çözdü. Koyunların artık serbest ve sağ salim evlerindeler.

Çoban sevinçle evine gitmek için yola koyulmuş. Yolda annesiyle kızı görmüş kızla tanışmış. Gönülleri uymuş birlikte eve gitmeye başlamışlar. Çoban kız ve kızın annesiyle devam ederken yanında atıyla çocuğu görmüşler. Çocuk çobana atını vermiş ve teşekkür etmiş. 

Kızla çoban atla beraber yola devam etmiş. Yolda zengin adamı görmüşler adam parasının bir kısmını çobana vermiş ve teşekkür etmiş. Çoban evine döndüğünde koyunları tam bulmuş. Ağacının altında da kavalını bulmuş. Sevinçle kavalını çalmış. Çobanla kızın 40 gün 40 gece düğünleri olmuş. Büyücü de dayanamamış kıskançlığından uzak diyarlara gitmiş.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten 3 elma düşsün biri masalı yazan kişiye, biri anlatan kişiye biri de okuyan kişiye.

Kim demiş uğruna ölünmez diye ?

Bu yurdun toprağına, denizine,

Özgürlük ruhuyla akan nehrine. 

Ölüm kolaydır bu vatan aşkıyla.

 

Kim demiş uğruna ölünmez diye ?

Eşit ve adil memleketime.

Katılmak serbesttir bu serüvene,

Bu vatan için hep, sonsuza dek…