Fincher'ın filmlerinde genellikle intihara teşebbüs edilen veya başarılı olan bir sona yer vermesi bilinir. Aynı zamanda, geleneksel yukarı doğru kaydırma yerine slayt gösterisi veya aşağı doğru kaydırma formatında bitiş kredilerini kullanması da ünlüdür.

Onun imza niteliklerinden bazıları depresif sonlar, geniş çekimler, yeşil veya mavi tonlu düşük anahtar aydınlatma, geriye dönüşlerle dolu arka plan hikayeleri, düşük açılar vb. gibi unsurları içerir.

Fincher'ın kamera hareketi kullanımı da tekrarlayan bir tekniktir. Kamerayı eğme, döndürme ve oyuncunun hareketi ile paralel olarak izleme gibi teknikleri tercih eder. Kamera, oyuncunun hareketi ile tam olarak eşleşir, hatta oyuncu hareket etmeyi bıraktığında bile. Fincher'ın çekim sırasında birçok çekim yapma eğilimi de ünlüdür - aslında "Gone Girl" filmi için Fincher, yüz gün süren çekimlerde beş yüz saatten fazla görüntü çekti; günlük ortalama beş saat. O bir mükemmeliyetçidir. Bu, kamera hareketinin Fincher için ne kadar kritik olduğunu destekler şekilde görünüyor.

Ayrıca, akıcı takip çekimlerinin sanatsal ve yaratıcı kullanımı da Fincher'ın film yapma tarzının estetik olarak tanımlanabilir bir özelliğidir.

Bu teknik, filmdeki ana karakterin zihinsel durumunu, kimliğini ve gerçeklik algısını sorgulayan temalarla uyumludur. Film, anlatıcı karakterin (Edward Norton) içsel çatışmalarını ve Tyler Durden'ın varlığını anlamasını konu alır. Subliminal görsel mesajlar, seyirciye karakterin zihinsel durumunun karmaşıklığını vurgular ve onları şaşırtıcı ve etkileyici bir deneyime çeker.

• Fincher'ın Los Angeles'a taşındığında yaşadığı apartmana dayanıyor.

• Fincher, bu apartmanı patlatmayı her zaman istediği için filmde bu konumu tercih etti.

Buna HEGEL ''Arzu ve Efendi - Köle Diyalektiği" der. Hegel için diyalektik, 2 tezin ortaya atıldığı bir düşünce şeklidir. Buna Arzu ve Efendi - Köle Diyalektiği adı verilir. Bu diyalektikte boyunduruk altına giren kişide bilinç oluşur. Diğer kişiyi efendi olarak tanıyıp, kendilerini köle olarak görmeye başlarlar. Bundan dolayı kişisel farkındalıkları gelişmemiştir. Ve önemli olan tek şeyin efendilerinin düşünceleri olduğunu kabul ederler. Efendi ham madde ya da kölelerinin çalışmalarıyla dönüştürdükleri şeyle ilgilenmezler. Kölelerin dönüştürdükleri şey onların olmadığı gibi, onların tüketimi için de değildir. Tuğlaları dizen işçidir ama ev onlara ait değildir.

Burada ölümü yani hakikati kabullenişe işaret edilmiştir. Bir gün elbette ki gerçekleşecek olan bir olaya korku duymak yerine o olayla barışık bir şekilde yaşamak çok daha sağlıklı bir düşünce olur. Bu düşünce psikoloji biliminde yer alan akış'a işaret eder. Akış hayatın sürüp giden zamanında, bize engel olan olumsuz düşüncelerden sıyrılmamız gerektiğinden bahseder. Akış, mutluluk akışıdır.

İnsan ne yaparsa kendi yapar. Tüm bu olumlu veya olumsuzlukları hayatına taşıyan insanın ta kendisidir. Çağdaş yaşamda köle gibi çalışmayı kabullenmek isteyen de insandır; kendi kabuklarından sıyrılıp hayatını olumlu anlamda başkalaştıran da yine insandır...

Asıl mutluluğun ve hazzın para ile elde edilebilen bir şey olmadığına dikkat çekilir.