berasal dari aksara Brahmi dari Indon-Arya Lembah Indus Krush

dikenali juga sebagai tulisan bulat kerana ciri tulisannya berbentuk bulat

merupakan sistem tulisan terawal yang digunakan di Kepulauan Melayu

mula bertapak di Jawa dan digunakan untuk menulis bahasa Sanskrit

bahasa Sanskrit pada ketika itu merupakan bahasa pentadbiran dan ilmu pengetahuan

penyebaran tulisan dan bahasa Hindu terhad kepada kalangan golongan istana sahaja kerana tiada kemudahan asas untuk mengajar orang tentang kemahiran membaca dan menulis

merupakan sistem tulisan terawal bahasa Melayu kuno yang dipengaruhi kuat oleh bahasa Sanskrit

berasaskan masyarakat India dan agama Hindu hingga menyukarkan masyarakat Melayu untuk memahami tulisan ini apabila tiba di era kedatangan Islam

elemen-elemen daripada bahasa Sanskrit dan Hindu yang telah diserap masuk telah menyukarkan orang Melayu menterjemah dan memahami Al-Quran dan Hadis

Tulisan Pallava terbahagi kepada dua penggunaan simbol iaitu konsonan dan vokal

Sistem tulisan ini lebih kompleks berbanding tulisan rumi kerana tulisan ini telah memperkenalkan pelbagai simbol bagi gabungan bunyi

contohnya : -au, -ai, pa, ya, kka, nnca, dan sebagainya

setiap konsonan mampu mendatangkan bunyi yang berbeza

merupakan sistem tulisan yang wujud selepas tulisan Pallava

menurut The Patriots, beza antara tulisan kawi dan tulisan Jawi adalah ia mementingkan suku kata, bukannya huruf

juga dikenali sebagai tulisan Jawa

tulisan kawi ini unik kerana hurufnya hanya ada a, ka, me, ti, sa dan lain-lain yang lebih kurang sama

kawi merupakan perkataan yang diambil daripada perkataan Sanskrit

"kawi" membawa bermaksud penyair atau penyajak yang menandakan gaya bahasa yang cantik

berasal daripada huruf Vangki (Wenggi) iaitu huruf masyarakat Pallava yang berasal dari Coromandel, India.

merupakan antara tulisan yang terawal di Kepulauan Melayu

tulisan ini wujud pada abad ke-8 Masihi dan digunakan oleh orang Melayu sejak abad ke-8

tulisan telah digunakan di kerajaan Singhasari di Jawa Timur sahaja sejak pada abad ke-8

namun demikian, semakin lama tulisan ini mula tersebar luas sedikit demi sedikit

telah tersebar ke seluruh Asia Tenggara dan digunakan hingga abad ke-16 Masihi

terutamanya di Borneo, Jawa, Bali, dan Sumatera

aksara jawi merupakan sebuah abugida dimana setiap hurufnya mewakili atau melambangkan sebutan bunyi sebuah suku kata bervokal

aksara ini ditulis tanpa jarak antara kata-kata lengkap

terdiri sekitar 47 huruf tetapi terdapat sejumlah huruf yang bentuk dan penggunaannya tidak dapat dikenalpasti

aksara ini juga digunakan untuk menulis bahasa sanskrit serta bentuk-bentuk kuno, bahasa-bahasa Jawa, Sunda dan Melayu.

orang-orang Melayu menulis menggunakan abjad-abjad kawi di atas kulit-kulit kayu, daun-daun lontar, kepingan-kepingan logam serta pada batu

tulisan ini telah pudar dan lenyap pada tahun 1400 Masihi

merupakan tulisan Arab yang digunakan dalam bahasa Melayu

"Jawi" merupakan istilah daripada Bahasa Arab yang merupakan adjektif kepada kata nama Arab iaitu 'Jawah'

Jawah merujuk kepada nama daerah di Asia Tenggara bagi orang Arab

perkataan jawi pula merujuk kepada nama bagi penduduk di kawasan tersebut

istilah jawah atau jawi bukan sahaja merujuk kepada pulau Jawa dan orang Jawa bahkan juga merujuk kepada seluruh daerah di Asia Tenggara

pada abad ke-10 iaitu era kemunculan Islam, tulisan jawi mula berkembang di Tanah Melayu melalui aktiviti perdagangan

aktiviti perdagangan ini dilakukan oleh orang Arab yang datang ke Kepulauan Melayu.

Menurut Hashim Hj Musa (1995), perkembangan tulisan Jawi di Nusantara adalah selari dengan penyebaran agama Islam (agama pegangan orang Melayu)

tulisan ini bukan sahaja digunakan oleh orang Melayu tetapi juga suku kaum Melayu yang lain

contohnya suku kaum melayu di Campa di Indochina, Pattani di selatan Thailand, Jawa, Bangal, Bugis, Aceh, Minangkabau, Bengkulu dan sebagainya

pada tahun 1899 Masihi, batu bersurat telah ditemui di Sungai Teresat iaitu kira-kira 32 Kilometer dari Sungai Terengganu

terpahat huruf Arab-Melayu pada batu tersebut

huruf pada batu bersurat tersebut dianggap sebagai tulisan jawi tertua di Asia Tenggara

tarikh batu bersurat adalah pada 22 Februari 1303 Masihi.

terkandung tentang sepuluh fasal "syarat undang-undang"

catatan yang terpahat menerangkan tentang agama Islam dan undang-undang sebagai seorang Raja

sistem pertama dalam sistem ejaan rumi bahasa Melayu

dihasilkan di SITC (Maktab Perguruan Sultan Idris)

merupakan sistem ejaan rumi yang terkenal sebelum kewujudan Sistem Ejaan Baharu

sistem ejaan rumi bahasa melayu telah dihasilkan oleh beliau pada tahun 1993

tulisan beliau pula telah disiarkan dalam Daftar Ejaan Melayu Jawi-Rumi 1949

Sistem Ejaan Wilkinson yang dipakai sebelum ini didapati mempunyai beberapa kelemahan

maka dengan itu, Sistem Ejaan Rumi Za'ba dihasilkan bagi memperbaiki Sistem Ejaan Rumi dalam bahasa Melayu

pembaharuan yang terdapat dalam Ejaan Za'ba ialah membahagikan huruf-huruf bahasa Melayu kepada huruf saksi dan huruf benar.

Huruf saksi : vokal yang terdiri daripada a, e, e, i, o, dan u

Huruf benar : konsonan yang terdiri daripada 21 huruf

tidak menggunakan teori dan teknik linguistik kerana ia hanya melambangkan bunyi-bunyi bahasa Melayu melalui huruf-huruf rumi yang digunakan dalam sistem ejaan Jawi bahasa Melayu

tidak menggunakan tanda sirkumfleks atau aksen sebagai penanda panjang atau pendek bunyi bagi mana-mana grafem vokal dalam sistem ejaannya

penggunaan partikel <pun> mestilah dipisahkan

contoh : ada pun dan atau pun

setiap perkataan dieja berdasarkan bunyi

mempunyai tiga bunyi diftong iaitu bunyi-bunyi <ai>, <au>, dan <oi>

bagi mencukupkannya, grafem dan tanda-tanda baharu telah digunakan

contohnya : dalam rumi <ng>, <ny>, <ch>, <kh>, <sh>, <tha>, <gh>, <dha>, <dz>, dan tanda-tanda seperti <'>

tanda <'> adalah untuk melambangkan bunyi-bunyi yang dilambangkan oleh huruf-huruf Jawi seperti a'in dan hamzah

wujud selepas ejaan rumi Za'ba

hasil dalam salah satu bidang di bawah Jawatankuasa Ejaan dan Bunyi Bahasa Melayu pda 16 hingga 21 September 1956

sidang tersebut telah membentangkan tiga kertas kerja tentang ejaan dan bunyi bahasa Melayu

sidang telah melakukan 16 ketetapan tentang ejaan bahasa Melayu, dua ketetapan tentang bunyi bahasa dan satu ketetapan tentang tulisan jawi

terdapat empat prinsip ejaan

i. tanda sempang tidak akan digunakan dan dihapuskan (menentang sama sekali sistem Za'ba yang banyak menggunakan tanda sempang) kecuali pada kes-kes tertentu

ii. berlakunya perubahan dalam penggunaan kata-kata partikel, iaitu kata gelaran si, kata depan di serta ke

iii. vokal dalam suku kata awal dan suku akhir tertutup telah ditetapkan semula dari segi mengikut keserasian

iv. mengikut sistem fonologi dan bukannya fonetik, iaitu hanya menggunakan satu fonem dengan satu grafem atau huruf sahaja.

merupakan sebuah badan terjemahan yang ditubuhkan pada tahun 1923 di Maktab Perguruan Sultan Idris, Tanjung Malim

ditubuhkan oleh Zainal Abidin bin Ahmad dan O.T Dussek

peranan lebih kurang sama dengan Balai Pustaka, Indonesia

telah menimbulkan minat dalam kalangan guru dan pelatih di MPSI dalam bidang penulisan

menghasilkan pelbagai bahan ilmiah dalam bahasa Melayu dan bahasa Inggeris untuk dijadikan bahan rujukan kepada semua golongan masyarakat

membuka peluang kepada warga akademik untuk menyerlahkan kepakaran mereka dalam bidang masing-masing bagi meningkatkan budaya penulisan dalam kalangan masyarakat di universiti

menganjurkan bengkel-bengkel penulisan dan kursus penjermahan

menerbitkan hasil penyelidikan warga akademik dalam bentuk buku, jurnal, dan sebagainya

merupakan badan pembinaan dan pengembangan bahasa Melayu sebelum merdeka

Ditubuhkan pada tahun 1888 di Johor Bahru

pada awalnya tidak berapa lancar namun dihidupkan semula kerana mendapat sokongan penuh daripada sultan dan kerajaan Johor

dikurniakan gelaran diraja oleh D.Y.M.M Sultan Ibrahim Ibni Sultan Abu Bakar

nama ditukar kepada Pakatan Bahasa Melayu Persuratan Buku Diraja Johor

mengkaji dan mempelajari Bahasa Melayu agar pengetahuan tentang bahasa ini dapat disebarkan kepada masyarakat secara meluas

memodenkan bahasa Melayu

memperjuangkan kedaulatan bahasa Melayu

mengadakan perpustakaan

memelihara tulisan Jawi daripada hilang dan pudar

meringkaskan ejaan dan perkataan bahasa Melayu

menguruskan tentang perbincangan berkaitan bahasa melayu

menggunakan medium ceramah bagi mengembangkan ilmu pengetahuan masyarakat

telah ditubuhkan pada 6 Ogos 1950 di Singapura

mewakili suara dan inspirasi masyarakat Melayu dengan cara yang ideal melalui kesusasteraan dalam memperjuangkan kemerdekaan Tanah Melayu pada tahun 1937

Falsafah Asas 50, "Seni Untuk Masyarakat" membawa perkembangan dalam dunia kesusasteraan moden

pertubuhan persuratan ini dipelopori oleh Muhammad Ariff Ahmad (MAS), Kamaluddin Muhammad (Keris Mas), Abdul Wahab Muhammad (Awam-il Sarkam), Abdul Jalil Haji Nor (Merayu Rawan), Munir Ali (Rosmera), Kumasi Haji Dainuri ( Teruna Jaya), Ahmad Ramli Abdul Karim (Ramlimah) dan Abu Yazid (Wijaya Mala)

memperluaskan dan mempertingkatkan martabat kesusasteraan bahasa Melayu

menyebarkan bidang karangan sastera sepeeti cerita, lakonan, rencana, pengetahuan, buku, peradaban melayu, dan kebudayaan

melakukan pembaharuan dalam bidang sastera

menjaga hak ahli anggota dan pengarang

mengadakan syarahan dan perdebatan tentang segala lapangan sastera bagi menyatakan usaha karang-mengarang tentang bahasa dan sastera

ditentang hebat oleh kaum Cina dan India dan terbentuklah laporan Fenn-Wu 1951

laporan ini disediakan oleh L . J. Barnes pengarah latihan sosial di University Oxford

tujuannya adalah untuk menyiasat kedudukan dan memperbaiki pendidikan dalam kalangan orang Melayu

mencadangkan penubuhan sekolah kebangsaan yang menggunakan bahasa Melayu atau bahasa Inggeris sebagai bahasa pengantar

sekolah Melayu bertujuan untuk memupuk perkembangan individu ke arah kecemerlangan yang boleh dicapai dari segi pengetahuan dan kemahiran serta membolehkan orang Melayu mencapai kedudukannya dalam perhubungan kaum

untuk mengkaji dan menilai semula kewajaran Laporan Barnes 1950

diadakan sebagai reaksi ketidakpuasan hati masyarakat cina terhadap Laporan Barnes 1950

masyarakat Cina menganggap laporan tersebut bertujuan untuk menghapuskan bahasa cina dan kebudayaan cina

pandangan serta kajian laporan ini kemudiannya diserap ke dalam Ordinan Pelajaran 1952

laporan ini memberi cadangan agar usaha untuk merapatkan jurang perbezaan dilakukan dengan cara menggantikan sistem persekolahan yang berasaskan kaum kepada pendidikan yang tidak bercorak perkauman

Bahasa Inggeris dan Bahasa Melayu masih menjadi bahasa pengantar manakala bahasa lain sebagai pilihan

juga dikenali sebagai penyata pelajaran 1952

merupakan sebuah laporan jawatankuasa yang telah ditubuhkan oleh kerajaan British di Tanah Melayu untuk mengkaji Laporan Barnes (1950) dan Fenn-Wu (1951)

corak sistem persekolahan kebangsaan iaitu Sekolah vernakular Cina dan Tamil tidak diterima sebagai sistem persekolahan kebangsaan

bahasa Cina dan Tamil hanya diajar sebagai bahasa ketiga

walau bagaimanapun, Ordinan Pelajaran (1952) ini tidak menjadi kenyataan disebabkan masalah kewangan

pada 21 November 1962, Ordinan Pelajaran 1952 telah diluluskan oleh majlis perundangan persekutuan dengan sebulat suara

mengesyorkan beberapa perubahan dilakukan dalam sistem pendidikan dan laporan ini juga dikenali sebagai salah satu langkah bagi membentuk persekutuan Tanah Melayu

matlamatnya adalah untuk membentuk semula sistem pendidikan di Malaya

merupakan tolak ansur bagi dua laporan iaitu Laporan Barnes (digemari masyarakat Melayu) dan Laporan Fenn-Wu (digemari masyarakat Cina dan India

antara perkara penting terkandung dalam laporan ini ialah mewujudkan dua jenis sekolah rendah iaitu sekolah rendah kebangsaan SRK dan sekolah rendah jenis kebangsaan serta menggunakan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar bagi SRK

Tujuan laporan ini ialah :

Menjadikan bahasa Melayu sebagai bahasa Kebangsaan,bahasa perpaduan dan bahasa pengantar di sekolah.

Mengeratkan perpaduan antara kaum Melayu,Cina dan India sebagai satu rumpun bangsa di Tanah Melayu.

Mengembangkan sistem pendidikan agar jurang perbezaan antara kaum dapat dikurangkan

Menyediakan kemudahan pendidikan yang lengkap bagi melahirkan masyarakat yang berdisiplin,terlatih,liberal dan progresif.

Mewujudkan sistem pengurusan pendidikan yang lebih cekap dan berkesan

Mewujudkan masyarakat yang bertoleransi,berdisiplin,terlatih,liberal dan progresif.

Memenuhi keperluan negara yang merdeka dan memperkembangkan sistem pendidikan.

ditubuhkan sebagai sebuah jabatan di bawah Kementerian Pelajaran pada 22 Jun 1956

mulanya dikenali sebagai Balai Pustaka

namun atas cadangan Kongres Bahasa dan Persuratan Melayu namanya telah ditukar kepada Dewan Bahasa dan Pustaka pada tahun 1959

Ordinan Dewan Bahasa dan Pustaka diluluskan lalu DBP dinaikkan statusnya sebagai badan berkanun

Peranannya :

Membina dan memperkaya bahasa kebangsaan dalam semua bidang termasuk sains dan teknologi.

Memperkembang bakat sastera khususnya bahasa kebangsaan.

Mencetak atau menerbitkan atau membantu dalam percetakan atau penerbitan buku,majalah,risalah serta bentuk kesusasteraan lain dalam bahasa kebangsaan dan dalam bahasa-bahasa lain.

Membakukan ejaan dan sebutan dan membentuk istilah yang sesuai dalam bahasa kebangsaan.

Menggalakkan penggunaan bahasa kebangsaan supaya bahasa itu akan digunakan secara meluas bagi segala maksud mengikut undang-undang yang sedang berkuatkuasa.

Menjadi lembaga yang tunggal dalam membentuk,mencipta atau membakukan istilah-istilah dalam bahasa kebangsaan.

Malaysia dan Indonesia menubuhkan Majlis Bahasa Indonesia-Malaysia (MBIM) pada tahun 1972

majlis ini ditubuhkan bagi memulakan era baharu dengan kerjasama kebahasan peringkat serantau

Brunei Darussalam telah menyertai penubuhan pakatan ini pada tahun 1985

dengan ini MBIM sekaligus diperluaskan sehingga menjadi Majlis Bahasa Brunei Darussalam-Indonesia-Malaysia (MABBIM)

kedua-dua organisasi ini bertujuan bagi merancang dan memantau perkembangan bahasa Melayu dan Indonesia

kerjasama ini telah mewujudkan keseragaman pedoman dari aspek ejaan, pembentukan istilah dan keseragaman istilah-istilah ilmu tinggi peringkat professional

Peranannya:

Menubuhkan Pusat Pengajian Melayu yang pertama di Leiden, Belanda pada tahun 1876.

Penubuhan Kursi Pengajian Melayu di Eropah.

Menubuhkan Kursi Pengajian Melayu di Universiti. Pengajian Asing Beijing (BFSU), China.

Menubuhkan Kursi Pengajian di Universirti Victoria, Wellington.

Menjalin dan melestarikan merangsangkan minat para pengkaji, persefahaman budaya serta sarjana, pakar dan cendekiawan.

Mengakrabankan kerjasama antara berminat dalam bidang sosiologi, Dunia Melayu dengan rantau Eropah.

Mengembangkan bahasa, budaya Melayu dan promosi pengetahuan pelbagai bidang tentang Malaysia khasnya dan Dunia Melayu atau rantau itu amnya.

Memperkasakan kurikulum Bahasa Melayu

i. Memperkasakan kurikulum bahasa Melayu standard di semua jenis sekolah dan aliran

ii. Menambah baik dan menyemak kurikulum bahasa Melayu sekolah rendah dan sekolah menengah dari semasa ke semasa

iii. Memperkukuh kemahiran lisan bahasa Melayu di semua peringkat

iv. Memantapkan Program Linus Bahasa Melayu

v. Menambah baik dari aspek seni bahasa dalam kurikulum Bahasa Melayu Sekolah Rendah dan Sekolah Menengah

Memperkasakan Pentaksiran Bahasa Melayu

i. Sistem pentaksiran yang bersifat holistik dan seimbang iaitu menilai dari segi kognitif,efektif dan psikomotor.Pentaksiran sumatif dilaksanakan pada akhir topik pembelajaran,penggal atau tahun.

ii. Memperkasakan Ujian Lisan bahasa Melayu sekolah rendah dan sekolah menengah.

iii. Melaksanakan format baharu iaitu Pentaksiran Berasaskan Sekolah(PBS) bahasa Melayu Sijil Pelajaran Malaysia(SPM).

iv. Melaksanakan Komponen Lisan Komunikatif di Tingkatan Enam.

v. Melaksanakan instrumen penilaian peringkat antarabangsa seperti Trends in International Mathematics and Science Study(TIMSS) dan Programme for International Student Assessment(PISA) dalam bahasa Melayu.

Meningkatkan keterampilan Berbahasa Guru Bahasa Melayu

i. Menambah baik kaedah pemilihan calon guru bahasa Melayu.

ii. Melaksanakan latihan dalam perkhidmatan berdasarkan Garis Panduan Program Pembangunan Profesionalisme Berterusan Guru bahasa Melayu.

iii. Menjadikan kepujian Kesusasteraan Melayu Komunikatif Sijil Pelajaran Malaysia sebagai syarat wajib untuk menjadi seorang guru bahasa Melayu.