"Δεν χρειαζόταν περισσότερες εικόνες για να πει πως ένα αδικημένο από τη φύση του πλάσμα πήρε τη στρεβλωμένη μορφή όλων των κρυψώνων που είχε στις γωνίες του περίπλοκου εκείνου οικοδομήματος" με βάση αυτό δεν μπορώ παρά να αναφέρω ότι αυτό μου θυμίζει το έργο του Γκαστόν Λερού το "Φάντασμα της Όπερας", όπου κάνει ακριβώς το ίδιο. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το περιβάλλον για να διαμορφώσει την ταυτότητα του πρωταγωνιστή. Το περιβάλλον που καταφεύγει ο πρωταγωνιστής ενισχύει την τραγική του φιγούρα, είναι ένας χώρος μυστήριος, απομονωμένος και γεμάτος σκιές, όπως ακριβώς και η ψυχοσύνθεσή του.

Έτσι, η "φωλιά" από την οποία περιβάλλεται ο καθένας και επομένως οι αναμνήσεις, οι εμπειρίες και τα βιώματα μέσα σε αυτή είναι ένα από τα πράγματα υπεύθυνη για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας.

"κουρνιάζει"

"αποτραβιέται στη γωνιά του"

"σπίτι ζωής"

Έπειτα, συζήτησα με μια φίλη μου που συμμετείχε στο έργο, το πόσο η παρουσία μου εκεί για αυτή άλλαξε την ατμόσφαιρα του χώρου και την έκανε πιο ουσιώδες και οικεία.

Τότε κατάλαβα πως, πέρα από τα βιώματα μας σε έναν κλάδο ή έναν χώρο, μπορεί η εναλλαγή αντικειμένων ή ανθρώπων κάπου πόσο πολύ μπορεί να επηρεάσει το τι αποκαλούμε φωλιά.

Τα σκυλιά για παράδειγμα, όταν έρχεται η ώρα του ύπνου προτιμούν να κοιμούνται σε περιορισμένους και προστατευμένους χώρους. Συνήθως σκάβουν έναν λάκκο για περισσότερη άνεση και για να νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια.

Τα κουνέλια από την άλλη, όταν πρόκειται να γεννήσουν ξεκινάνε λίγες μέρες πριν τη γέννα να μαδάνε τη γούνα τους. Το κάνουν αυτό για να προετοιμάσουν τη φωλιά τους ώστε να είναι ζεστά για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια και την επιβίωση των μωρών τους.

Τα ζώα δεν χτίζουν τυχαία τις φωλιές τους, πιστεύω ότι πάντα ανέκαθεν το περιβάλλον ή τη κατάσταση, όλα τα ζώα και άνθρωποι βρίσκουν τρόπο να προσαρμόζουν το μέρος όπου βρίσκονται σε φωλιά, διότι είναι μια βασική ανάγκη για επιβίωση.

αρκουδάκι που έχω από μωρό

φαγητά μαμάς

βουνό

τις αδερφές μου

μυρωδιά καυσόξυλων στην επαρχεία τον χειμώνα

μυρωδιά ξύλου

ήχοι της επαρχείας

"it hurts so much, to be in touch with the essence of us, so i'd rather not"

Κάτι σε αυτούς τους στίχους με έκανε να καταλάβω ότι μερικές φορές έχω τη τάση να προσκολλώ πάνω σε κάτι που διατηρεί μια ανάμνηση μου μόνο και μόνο επειδή δεν θέλω να την αποχωρηστώ. Αυτό με έκανε να καταλάβω ότι οι άνθρωποι πάντα αν αλλάξουμε περιβάλλον φροντήζουμε να υπάρχει ένα στοιχείο που μας θυμίζει τη προηγούμενη κατοικεία μας για περισσότερη οικειότητα.

Η επόμενη μου σκέψη ήταν ότι μερικές φορές θέλουμε να ξεφύγουμε από το παρελθόν και τις αναμνήσεις μας. Έτσι έχουμε την επιλογή να ξεκινήσουμε εκ νέου ή να αποχωριστούμε κάτι που μας κρατάει πίσω ώστε να χτύσουμε μια καινούργια φωλιά.

Μία σύνθεση από αντικείμενα που εκπροσωπούν διάφορα κομμάτια της ζωής μου, όπως μία βιόλα, μία καμπάνα αγελάδας, το παιδικό μου αρκουδάκι, ξύλα και μερικά σημειώματα-αναμνήσεις. Κάποια αντικείμενα τα έχω καλουπώσει για να δείξω ότι πέρα από τα αντικείμενα τα ίδια, για εμένα "φωλιά" μπορεί να είναι και ο χώρος που τα περιβάλλει.

Επίσης πάνω στα σημειώματα-αναμνήσεις τοποθετείται ένα ξεραμένο λουλούδι (ανάμνηση και αυτό δοσμένο από ένα άτομο από το παρελθόν) για να συμβολίσω ότι αν δεν μας εξυπηρετούν στοιχεία από το παρελθόν μας πλέον μπορούμε να τα αφήσουμε πίσω.