Władysław Broniewski

Córeczko moja daleka,
 pusto, pusto koło mnie,
 serce krwawi i czeka,
 ono nie umie zapomnieć.
 
 Umarłaś, lecz niezupełnie:
 nadal razem się trudzim.
 Com ci obiecał - spełnię:
 wiersz mój odniosę ludziom,
 
 by dawał pokój i światło,
 miłość, nadzieję, radość,
 choć niełatwo, córeczko, niełatwo
 nieść wiersz i pod nim upadać...
 
 Ta noc straszliwym ptaszydłem
 siadła na mnie i kracze.
 Oberwę, oberwę jej skrzydła,
 wyrwę się, wyrwę rozpaczy.

GENEZA POWSTANIA WIERSZA: 1 września 1954 w wyniku zatrucia gazem tragicznie zmarła córka poety Władysława Broniewskiego, Joanna (Anka), której śmierć wywarła ogromny wpływ na poetę, co spowodowało, że kilka dni później trafił na leczenie do szpitala psychiatrycznego w Kościanie. Stworzył on wtedy cykl wierszy, porównywany z Trenami Jana Kochanowskiego. 

„Nigdy nie można żałoby po śmierci dziecka przeżyć. Takie zdanie usłyszałem na samym początku w grupie wsparcia, do której zostałem skierowany zaraz po tym, jak zacząłem wychodzić z domu. Rodzice, którzy przeżyli to kilka, kilkanaście lat temu, mówili, że żal po stracie nigdy nie minie. I rzeczywiście tak jest. To jest sinusoida emocji, nerwów, myśli”, wyznał niedawno w rozmowie z Newsweekiem.„Czasami jest lepiej, czasami gorzej. Często tego na zewnątrz nie widać, ale zawsze masz to w środku, budzisz się z tym, z tym idziesz spać. Myśl o dziecku, którego już nie ma, zawsze jest gdzieś z tyłu głowy”, dodaje.

Odnaleźli grób zbiorowy i to miejsce w nim, gdzie złożono tych siedmiu.

Skleciła siedem trumien. Zdobyła dwa prześcieradła dla owinięcia ciała Krysi. Poznałaby je. W lutym, kiedy zaczynała kopać, był mróz, jeszcze by widziała resztki rysów. Potem już może tylko plisowaną spódniczkę. Ale wiosną ziemia była podmokła, więc pewnie już tylko warkocze,...panterkę...krzyżyk od załogi „Śmiałego”.

W grobie było sześciu chłopców i dziewczyna. Krysia była jedyną kobietą w oddziale. Więc – już kres... I pewność.

Nachyliła się nad zetlałymi resztkami. Wie nieomylnie – to nie Krysia. To nie jej układ rąk, to nie Krysia". Zwłoki zidentyfikowano następnie jako sanitariuszkę Irenę z grupy „Józka”, też z „Parasola”.

ZADANIE
Napiszcie, co łączy "szesnastkę" z książki Wańkowicza z bohaterami "Kamieni na szaniec"?
Dlaczego współczesna młodzież powinna znać powstańcze losy swoich rówieśników.