– Wincenty Pol. 

 – Adam Mickiewicz. 

Autor planów wojny z Rosją, częściowo wykorzystanych przez generała Jana Zygmunta Skrzyneckiego . Był też autorem planu koordynacji działań partyzanckich w Królestwie Polskim Dowodził w wygranej bitwie pod Iganiami (10 kwietnia 1831). Po upadku powstania w latach 1832-1833 na zesłaniu w Wiatce. W 1834 powrócił do Królestwa Polskiego.

Schorowany, leczył się między innymi na wyspie Helgoland. Tam utonął w trakcie kąpieli morskiej i tam też został pochowany. Od 1997 urna z prochem z miejsca jego pochówku znajduje się w Krypcie Zasłużonych w podziemiach poznańskiego kościoła św.Wojciecha
źródło: wikipedia

We wczesnej młodości ukształtował się literacko i zaczytywał się lekturami romantycznych literatów. Poznał m.in. Goethego, Mickiewicza i Byrona.

Brał udział w powstaniu listopadowym jako podchorąży 10 Pułku Ułanów Litewskich, był ranny w czasie walk. W uznaniu zasług został odznaczony orderem Virtuti Militari i awansowany do stopnia podporucznika. Po upadku powstania został internowany wraz z blisko 20-tysięczną armią w zabudowaniach klasztoru franciszkanów w Brodnicy, gdzie przebywał do 12 października. Organizował pomoc dla powstańców udających się na emigrację, jako wysłannik gen. Józefa Bema przebywał w Lipsku, Dreźnie (tam poznał Adama Mickiewicza, który wyraził pozytywną opinię o jego próbach poetyckich), a później we Francji.
W 1835 r. w Paryżu wydał anonimowo Pieśń Janusza, zbiór jego wierszy poświęconych bohaterstwu powstańców. 

                   Urodziła się 20 maja 1804 roku w Brodach. 

Pochodziła z jednego znaczniejszego rodu szlacheckiego w Wielkopolsce. Po śmierci matki wraz z siostrą uczyła się na pensji Laforgue’ów w Dreźnie.                                                                                                           Tam Pierwszy raz spotkała się z Polską konspiracją. Nawiązała kontakt z młodzieżą akademicką studiującą w Berlinie, zrzeszoną w tajnym związku „Polonia”. W 1830 roku wyjechała do Paryża, właśnie tam ugruntowała swoje przekonania. Po wybuchu powstania listopadowego organizowała pomoc dla walczącego królestwa. W 1830 roku pod fałszywym nazwiskiem transportowała broń i konie do Warszawy. Tam weszła w skład Towarzystwa Dobroczynności Patriotycznej Kobiet. Pracowałą jako sanitariuszka w szpitalu, w 1831 roku przeniosła się do Poznania, gdzie kierowała szpitalem. 

                     Zmarła 11 maja 1896 roku w Pokosławiu