Barwy czerwone uznano za narodowe 3 maja 1792 r. – w pierwszą rocznicę uchwalenia Konstytucji, zaś polska flaga ustanowiona została dopiero w 1919 r. Funkcjonuje również drugi, równoprawny wariant flagi, która na białym pasie ma umieszczonego centralnie Orła Białego jako herb Rzeczypospolitej. Takie flagi podnosi się jako bandery m.in. w placówkach dyplomatycznych, na lotniskach cywilnych i statkach. Dopuszczone jest także wieszanie flagi państwowej w formie pionowej wstęgi, banneru i kokardy.

W czasie II wojny światowej nad polskimi okrętami powiewały biało-czerwone bandery, a na skrzydłach samolotów widniały biało-czerwone szachownice. 2 maja 1945 r. polscy żołnierze zdobywający stolicę hitlerowskich Niemiec zawiesili biało-czerwoną flagę na budynku Reichstagu oraz na Kolumnie Zwycięstwa. W okresie komunistycznym flagi należało zdejmować w dniu 2 maja, ponieważ władze zakazywały obchodzenia przypadającej dzień później rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja.

Po roku 2000 powszechne stało się noszenie w tym dniu biało-czerwonej kokardy narodowej, który to zwyczaj spopularyzował prezydent RP Lech Kaczyński. Jest on kontynuowany przez jego następców – Bronisława Komorowskiego i Andrzeja Dudę.

Dzień Flagi jest obchodzony na mocy nowelizacji ustawy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej, uchwalonej przez Sejm 20 lutego 2004 r.

Na terenie Polski flaga państwowa ma zawsze pierwszeństwo przed wszystkimi innymi flagami. Święto flagi obchodzone jest również w innych krajach, m.in. w USA, Argentynie, Meksyku, Chinach, Turkmenistanie, Litwie, Ukrainie i Finlandii.

Opracowanie: Stanisław Zubek, Wydział Rozwoju Kompetencji Społecznych i Obywatelskich