•        Χρόνος: Το διήγημα εκτυλίσσεται σε δύο χρονικά επίπεδα:

◦        Το παρελθόν: Είναι ο χρόνος της παιδικής ηλικίας του αφηγητή, όπου βιώνει τις εμπειρίες με τη μητέρα του. Αυτό υποδηλώνεται από φράσεις όπως «Το πόσο γρήγορα στεγνώνει το σάλιο το καθόριζε εκείνη» [1] και την αναδρομική αφήγηση των γεγονότων. Η τελευταία παράγραφος το επιβεβαιώνει: «Έχουν περάσει — πόσα; Τριάντα χρόνια από τότε» [1].

◦        Το παρόν: Είναι ο χρόνος της αφήγησης, όπου ο ενήλικας πλέον αφηγητής αναλογίζεται τις παιδικές του εμπειρίες. Αυτό φαίνεται από την αναφορά στα «Τριάντα χρόνια από τότε» [1] και τις σκέψεις του ενήλικα («ακόμα δεν έμαθα το μάθημά μου. Ακόμα δεν έγινα άντρας, ακόμα χαζεύω στο δρόμο κοιτάζοντας τα παιδιά, ακόμα μου κλέβουν οι αλήτες τα ρέστα») [1].

•        Χώρος: Ο χώρος του διηγήματος είναι κυρίως:

◦        Το σπίτι: Είναι ο χώρος της εξουσίας της μητέρας και του φόβου για το παιδί. Η «πόρτα» [1] του σπιτιού αποτελεί το όριο μεταξύ της ελευθερίας του δρόμου και της ανασφάλειας του σπιτιού. Αναφέρεται επίσης η «κουζίνα» [1].

◦        Ο δρόμος/η γειτονιά: Είναι ο χώρος της παιδικής ανεμελιάς, της διασκέδασης και της «χαζεύματος» [1] (π.χ. «τα παιδιά πούσερναν την κάργια απ’ το ποδάρι») [1]. Αναφέρεται επίσης η «γωνιά του δρόμου» [1] και ο «απάνω δρόμος» [1].

◦        Ειδικότερες αναφορές: Υπάρχουν και πιο συγκεκριμένες αναφορές όπως «το μαγαζί της οδού Αθηνάς» [1] και η «κυρά-Χρυσή» [1] απέναντι,  «η Τούμπα και η αγορά Μοδιάνο» που προσδίδουν αληθοφάνεια και τοποθετούν την ιστορία στη Θεσσαλονίκη όπου γνωρίζουμε ότι ο συγγραφέας πέρασε μια περίοδο της παιδικής του ηλικίας.

Στο κείμενο διαπλέκονται πράγματι δύο αφηγηματικές φωνές ή οπτικές αφήγησης, οι οποίες προσδίδουν βάθος και πολυπλοκότητα στην ιστορία:

•        Η φωνή του παιδιού (βιωματική οπτική): Αυτή είναι η κυρίαρχη φωνή στο μεγαλύτερο μέρος του κειμένου. Ο αφηγητής περιγράφει τα γεγονότα και τα συναισθήματα από την οπτική γωνία του παιδιού που βιώνει τον φόβο, την αγωνία, την ανακούφιση και την έκσταση. Η χρήση του β΄ ενικού προσώπου («σ’ έπιανε τρεμούλα», «λύνονταν τα γόνατά σου», «αναρωτιόσουνα», «έμπαινες στο σπίτι τρέμοντας») [1] ενισχύει αυτή την αίσθηση, σαν να απευθύνεται στον παιδικό του εαυτό ή να προσκαλεί τον αναγνώστη να ταυτιστεί με την παιδική εμπειρία. Αυτή η φωνή μεταφέρει την αμεσότητα και την ένταση των παιδικών βιωμάτων.

•        Η φωνή του ενήλικα (αναστοχαστική οπτική): Αυτή η φωνή εμφανίζεται κυρίως στην τελευταία παράγραφο του κειμένου, αλλά και σε υποψίες νωρίτερα. Ο ενήλικας αφηγητής αναλογίζεται το παρελθόν του, αξιολογεί τις εμπειρίες του και εκφράζει συναισθήματα πικρίας, αυτοκριτικής και ενσυναίσθησης. Η φράση «Αχ, βρε μάνα! Έχουν περάσει — πόσα; Τριάντα χρόνια από τότε, κι ακόμα δεν έμαθα το μάθημά μου. Ακόμα δεν έγινα άντρας, ακόμα χαζεύω στο δρόμο κοιτάζοντας τα παιδιά, ακόμα μου κλέβουν οι αλήτες τα ρέστα» [1] ανήκει ξεκάθαρα στον ενήλικο. Αυτή η φωνή προσφέρει μια ώριμη, αναδρομική ματιά στα γεγονότα, επιτρέποντας στον αφηγητή να ερμηνεύσει και να σχολιάσει τις επιπτώσεις των παιδικών του εμπειριών στην ενήλικη ζωή του.

Η διαπλοκή αυτών των δύο φωνών επιτρέπει στον Ταχτσή να παρουσιάσει όχι μόνο τα γεγονότα όπως βιώθηκαν, αλλά και τον τρόπο που αυτά ερμηνεύονται και επηρεάζουν τον άνθρωπο χρόνια αργότερα, προσδίδοντας στο διήγημα ψυχολογικό βάθος και διαχρονικότητα.