Sonra küçük Kırlangıç, barış yakutunu Prensin şapkasından alır. Gagasında tutar. Çanakkale’ye giden ülkelerin üzerinden geçer. Şehre vardığında Çanakkale Boğazı’nın o eşsiz manzarası, masmavi denii ve yemyeşil doğası kırlangıcı büyüler. Boğazın iki yakasında bütün ihtişanmıyla duran ve tarihin izlerini taşıyan Kilitbahir ve Çimenlik Kalesini gördüğünde bu şehrin aslında buram buram tarih koktuğunu farkeder. Dumanların yükseldiği savaş alanına doğru süzülür ve siperlerin içinde yürümeye ve koşmaya bile mecali kalmamış bir çocuğun yanında duru ve yakutu ona verir. Çocuk ne yapacağını bilemez, kırlangıça sormak ister fakat kırlangıç çoktan uçmuştur bile. Aklında soru işaretleri ve elindeki yakutla düşünmeye başlar ki güzel bir haber alır. Artık barış gelmiştir. Herkes evlerine dönmektedir. Çocuklar eski hayatlarına ve okula dönmenin sevincini yaşarlar. Küçük Kırlangıç göklerde süzülmeye devam ederken yaraların çoktan sarılmaya başladığını farkeder ve Boğaza bakan Dur Yolcu anıtını görür. Bu anıtta bir asker figürü vardır ve altında şöyle yazar. Dur Yolcu! Bilmeden gelip bastığın bu toprak bir devrin battığı yerdir. Bu anıt, insanların geçmişini unutmaması, atalarının kahramanlıklarının ve barışın öneminin hep hatırda kalması için çoktan yerini almıştır bile. Bu anıttaki yazıyı okuyan kırlangıç, Şehitler Abidesi ve 57. Piyade Şehitliği, Anzak Koyu, Arıburnu, Conkbayırı, Seddülbahir Köyünün üzerinden geçerken bu şehirdeki insanların ne kahramanlıklar, ne fedakarlıklar yapmış olabileceklerini düşündü. Bu şehitlikte yatanların pek çoğunun henüz 15 yaşında olduğunu görünce o yakutu getirmek için çırptığı kanatların ağırlığını artık hissetmez olmuştur. Mutlu Prensin heykeline geri uçarken artık insanların barış içinde meydandaki Truva Atının önünde hatıra fotoğrafları çektirdiğini, Aynalı Çarşıdan sevdiklerine hediyelik eşyalar aldıklarını, Deniz, Seramik ve Arkeoloji Müzelerini ziyaret ettiklerini görünce aslında bu kadar yol katetmenin ne büyük bir amaca hizmet ettiğini farkeder. Aşağıdaki mutlu insan seslerinin arasından “Yurtta Sulh Cihanda Sulh” sözlerini duyar. Ne güzel bir cümle diye düşünür. Son bir kez aşağıdaki eşsiz Çanakkale manzarasını ve içinde binbir çeşit çiçek bulunduran Kaz Dağlarının mis kokusunu hafızasına kazıyarak Mutlu Prensin heykeline geri uçar. Prens'in ayaklarına oturur ve gülümser. “İşimi yaptım ve ne garip, şimdi yine üşümüyorum.”
 Mutlu Prens, “Çünkü yine iyi bir şey yaptın” der.
 Başını salıncağının altına koyar ve uyur. Prens gülümser. Yine mutludur.