In je 'mini-interview' kan je vragen stellen als:

- behoorde je als tiener tot een bepaald groepje?
- hoe was je kledingstijl?
- vonden je ouders je rebels?
- had je een idool? welke muziek/persoon vond je inspirerend?
- was je bekommerd om de wereld/politiek?
-durfde je altijd jezelf te zijn?
- was je 'op zoek naar jezelf?'

Post dan een foto van je ouder als tiener. Noteer er dan de kern van je interview bij.

En als kleine geruststelling, mag je onderstaand artikel lezen. Het komt goed met jou... .

Maak een foto waarmee je een deeltje van het tienerbestaan uitbeeldt dat niet of minder gekend is of dat vaak wordt misbegrepen. Post deze foto en motiveer kort (max. 350 woorden) wat je met deze foto wil uitdrukken. 

Op de foto ben ik helemaal verstrengeld in mijn hobby. Ik steek er zoveel tijd in dat school, werk en sociale activiteiten soms op de achtergrond raken. Dat betekent niet dat ik lui ben, maar dat ik mijn energie op dat moment in iets steek wat me gelukkig maakt. Soms is het belangrijk om even los te laten en te focussen op wat je echt belangrijk vindt.

Wat de wereld en politiek betreft, was ik totaal niet bezig met wat er om me heen gebeurde. Er werd toen ook nauwelijks aandacht aan besteed. Wat ik wel durfde, was altijd mezelf te zijn. In die tijd was het niet zozeer een zoektocht naar mezelf, maar meer het proberen een positie te vinden in de maatschappij.

Mijn grootste droom was altijd om te reizen, de wereld te zien, andere culturen te ontdekken en mensen te leren kennen met dezelfde interesses." (op deze foto is mijn papa 20 jaar en op trektocht in Ladakh, India)

Muziek speelde een belangrijke rol in zijn leven. Hij luisterde graag naar bands als Nirvana, Rage Against the Machine en Luc De Vos van Gorki. Ook politiek was hij geëngageerd; hij voelde zich aangetrokken tot linkse jongerenbewegingen en nam deel aan vergaderingen. Toch was dat eerder een deel van zijn zoektocht naar wie hij was en waar hij voor stond dan een vastomlijnde overtuiging.

Die zoektocht naar zichzelf begon al vroeg. In de eerste jaren van het middelbaar kende hij niemand, omdat hij van een andere basisschool kwam. Maar doordat hij van het eerste tot het zesde middelbaar bij veel van dezelfde mensen in de klas zat, groeide hij langzaam naar een groep toe. Hij zocht naar gelijkgestemde zielen en besefte stilaan wie hij was en wie hij wilde zijn.

Niet altijd voelde hij zich volledig zichzelf, maar doorheen zijn school- en studiejaren ontdekte hij steeds meer wie hij werkelijk was. Zijn grootste dromen waren een goede vader zijn, veel mensen ontmoeten en door te reizen zoveel mogelijk ervaringen opdoen.

Op de foto zie je mij (en mijn broer) op de top van de Mont Ventoux. Ik steek behoorlijk wat tijd in het fietsen, waardoor ik soms minder tijd overhoud voor het sociale leven of school, maar dat wil niet zeggen dat ik lui of ongemotiveerd ben voor deze dingen. Soms kies ik er gewoon voor om mijn tijd te besteden aan iets wat mij wel heel gelukkig maakt.

Mijn ouders zagen me niet echt als rebels. Ze lieten me vrij in mijn keuzes, zowel qua kleding als uitgaan. Ik had geen vast uur waarop ik thuis moest zijn, maar er werd wel verwacht dat ik op een verantwoorde manier en op een verantwoord uur naar huis kwam. Die vrijheid gaf me de ruimte om zelf verantwoordelijkheid te leren nemen, zonder strenge regels die me tegenhielden.

Hoewel ik me niet bezighield met politiek, lag mijn hart wel bij dierenwelzijn en milieuproblematiek. Ik voelde me betrokken bij organisaties zoals WWF en Greenpeace, vooral wanneer het ging over de bescherming van de oceaan en het stoppen van vervuiling door olietankers. Dat waren thema’s die me echt raakten en waar ik het gevoel had dat verandering nodig was.

Dit is mijn papa Dirk Degelaen. Hij woonde met zijn moeder en vader in Dworp en ging naar een jongensschool. Hier maakte hij deel uit van een alternatieve groep, maar zonder extreme keuzes te maken. Zijn kledingstijl was eerder neutraal niet te uitgesproken, niet slordig maar hij droeg wel T-shirts van rockgroepen zoals Rage Against the Machine. Zijn ouders vonden hem niet rebels. Omdat hij enig kind was, had hij weinig invloed van broers of zussen en weinig slechte invloeden van vrienden. Op school ging hij vooral om met mainstream vrienden en in het middelbaar deed hij niets dat echt als ‘heftig’ kon worden bestempeld.

Muziek speelde een belangrijke rol in zijn leven. Hij luisterde graag naar bands als Nirvana, Rage Against the Machine en Luc De Vos van Gorki. Ook politiek was hij geëngageerd; hij voelde zich aangetrokken tot linkse jongerenbewegingen en nam deel aan vergaderingen. Toch was dat eerder een deel van zijn zoektocht naar wie hij was en waar hij voor stond dan een vastomlijnde overtuiging.

Die zoektocht naar zichzelf begon al vroeg. In de eerste jaren van het middelbaar kende hij niemand, omdat hij van een andere basisschool kwam. Maar doordat hij van het eerste tot het zesde middelbaar bij veel van dezelfde mensen in de klas zat, groeide hij langzaam naar een groep toe. Hij zocht naar gelijkgestemde zielen en besefte stilaan wie hij was en wie hij wilde zijn.

Niet altijd voelde hij zich volledig zichzelf, maar doorheen zijn school- en studiejaren ontdekte hij steeds meer wie hij werkelijk was. Zijn grootste dromen waren een goede vader zijn, veel mensen ontmoeten en door te reizen zoveel mogelijk ervaringen opdoen.

Deze foto is een simpel voorbeeld van wat onze generatie zo speciaal maakt. We worden doorheen ons leven aangeleerd dat achter elk verhaal meerdere andere verhalen schuilen. Niets is zo simpel als “zwart op wit”, het bevat een regenboog aan kleuren. Wat vroeger een taboe was, kan nu open besproken worden. Het is niet onze generatie dat voor de cancel cultuur zorgt. Wij doorbreken hem juist. Op de seksdag van vorig jaar kwamen meer thema’s aan bod dan enkel de biologische geslachten en seks. Iets wat in de jaren 50-90 ondenkbaar was. Wij leren als generatie dat gevoelens het fysieke overstijgen. Wij bepalen wie we zijn, ons lichaam doet dit niet. Een vagina pak dragen kan een klein gebaar lijken, maar symbolisch brengt dit meer te weeg. Het laat zien dat wij als generatie niet bang zijn om moeilijke of gênante onderwerpen bespreekbaar te maken.

Ik zou onze generatie niet “te woke” noemen, volgens mij zijn wij de eerste die echt woke zijn. Wij cancelen taboes en proberen iedereen te aanvaarden. Waarom zou dit “te woke” zijn?