Είναι γεγονός ότι κάποιες λέξεις και όροι, ιδιαίτερα αυτοί που είναι μειωτικοί, παίρνουν το ιδιαίτερο νόημά τους όχι από την ετυμολογία τους αλλά από το ιστορικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον όπου αναπτύχθηκαν και απέκτησαν την τρέχουσα σημασία τους. Για παράδειγμα ο όρος «χωριάτης» ή  «βλάχος» δε σημαίνει μόνο τον προερχόμενο από αγροτική περιοχή ή τον κτηνοτρόφο ή αυτόν που έχει ρουμάνικη-βλάχικη καταγωγή, αλλά είναι ένας απαξιωτικός όρος προς τους επαρχιώτες που μετανάστευαν στην Αθήνα κατά τις  δεκαετίες του 1960-70 στα πλαίσια της αστυφιλίας.

Ο όρος λοιπόν «λαθρομετανάστης» στην παρούσα συγκυρία είναι ο όρος που χρησιμοποιεί συστηματικά η Ακροδεξιά και η Χρυσή Αυγή, για να προσβάλλει και να απαξιώσει. Συνεπώς καλά κάνει  ο Άρειος Πάγος και αποτρέπει την χρήση του στην τρέχουσα εκπαιδευτική πρακτική. Άλλωστε η καταγωγή του όρου αυτού ανάγεται στους έλληνες μετανάστες των αρχών του 20ου αιώνα προς την Αμερική και την Αυστραλία οι οποίοι πολλές φορές λόγω έλλειψης χρημάτων επιβιβάζονταν στα πλοία κρυφά και χωρίς εισιτήριο. Για να τους χαρακτηρίσουν λοιπόν ως λαθρεπιβάτες-μετανάστες τους ονόμαζαν «λαθρομετανάστες» απαξιώνοντάς τους.

   Αν αναζητήσουμε μια τυπική ορολογία, η οποία να περιγράφει  την κατάσταση  των ευάλωτων αυτών ανθρώπων  που ζητούν άσυλο στην Ελλάδα, τότε πρέπει να την εστιάσουμε σε εκείνους που είναι εκτοπισμένοι βίαια από την πατρίδα τους και ζητούν την προστασία των διεθνών συνθηκών που έχει υπογράψει η Ελλάδα μαζί με όλα τα κράτη του πλανήτη στα πλαίσια του ΟΗΕ. Θα τους χαρακτηρίζαμε λοιπόν περιγραφικά σαν « βίαια εκτοπισμένους, αιτούντες άσυλο υπό διεθνή προστασία». Όσο για το νομικό καθεστώς που διέπει την κατάστασή τους, είναι αυτονόητο ότι στην περίπτωση  μεγάλης και βίαιης μετακίνησης πληθυσμού ενεργοποιείται το Διεθνές Δίκαιο που έχει καταρτιστεί ακριβώς για την προστασία  τους και υπερτερεί κάθε άλλου τοπικού δικαίου.  Όλα αυτά συμπυκνώνονται στην ορολογία «παράτυποι μετανάστες»  που έχει καθιερωθεί από όλους τους διεθνείς οργανισμούς και που στο παρακάτω link υπάρχει ένα φυλλάδιο που εξηγεί αναλυτικά την αναγκαιότητα της χρήσης της: http://picum.org/Documents/WordsMatter/Leaflet_Greek_FINAL_Marτου Διονύση Παύλου

Πέρυσι τον Ιούνιο, εννέα 15χρονοι Ρομά και άλλα δεκαεπτά 12χρονα παιδιά πήραν το απολυτήριο τους από το 5ο Διαπολιτισμικό Σχολείο Μενεμενης. Την ίδια στιγμή ολοκλήρωσαν τη φοίτησή τους στο τμήμα γραμματισμού ενηλίκων δεκαπέντε Ρομά γονείς των μαθητών του σχολείου και όχι μόνο, οι οποίοι για λόγους οικονομικούς, κοινωνικούς δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, όταν έπρεπε.

Το σχολείο τους βρίσκεται στον Δενδροπόταμο Μενεμένης, στην πιο υποβαθμισμένη περιοχή της Θεσσαλονίκης, από πλευράς αναπτυξιακών δομών. Από το 2000 έχει χαρακτηριστεί «Διαπολιτισμικό» λόγω της σύνθεσης του μαθητικού πληθυσμού. Στην πλειονότητά τους οι μαθητές μας είναι Ρομά και Παλιννοστούντες. Οι υπόλοιποι είναι γηγενείς, των οποίων η οικονομική κατάσταση βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας, αγγίζοντας, πολλές φορές, την απόλυτη εξαθλίωση. Οι συνθήκες διαβίωσης μεγάλου αριθμού παιδιών είναι εξαιρετικά δύσκολες, καθώς ζουν ακόμη και σε παράγκες. Οι γονείς των περισσότερων παιδιών είναι αναλφάβητοι και δεν μπορούν να βοηθήσουν στην προσπάθεια εκπαίδευσής τους. Πολλά παιδιά, μάλιστα, αναγκάζονται να εργαστούν, προκειμένου να ενισχύσουν το οικογενειακό εισόδημα. Κατά συνέπεια, η φοίτησή τους στο σχολείο είναι ελλιπής, ενώ συχνά παρατηρείται το φαινόμενο παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας να φοιτούν σε μικρότερες τάξεις.

Παρά την αγωνία επιβίωσης -και όχι απλώς διαβίωσης-  όμως δεν το έβαλαν κάτω και τα κατάφεραν. Ένας από τους μαθητές, ο Νεκτάριος, λίγες μέρες πριν την γιορτή αποφοίτησης έγραψε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα προς τους δασκάλους του. Ένα γράμμα που περιέχει την προσπάθεια, που έκαναν οι μαθητές και οι μαθήτριες Ρομά όλα τα προηγούμενα χρόνια. Περιέχει την παιδαγωγική πρόταση εκπαιδευτικής παρέμβασης και δράσης.. Ένα γράμμα που αναδεικνύει τη σημασία της εκπαίδευσης για τις κοινωνικά αποκλεισμένες ομάδες .

Ο Νεκτάριος έγραψε λοιπόν:

Πρωταγωνιστής και αγωνιστής στην προσπάθεια αυτή είναι ο Άγγελος Χατζηνικολάου, δάσκαλος στον Δενδροπόταμο αλλά και διδάκτορας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης, του ΑΠΘ. O κ. Χατζηνικολάου, μίλησε στο Tvxs.gr, λέγοντας πως πρέπει να χτίσουμε «ένα σχολείο της υπόσχεσης και της ελπίδας. Ένα σχολείο δημοκρατικό, ανθρώπινο, ανοιχτό στην κοινωνία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Ένα σχολείο ευαίσθητο στην αγωνία των ανθρώπων για μόρφωση, παρόλο που ξέρουμε ότι η υπόσχεση αυτή εξακολουθεί να είναι για πολλούς Ρομά μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση».

Όπως υπενθυμίζει ο κ. Χατζηνικολάου, «ο αναλφαβητισμός των Ρομά και κατ’ επέκταση ο αποκλεισμός τους από τις εκπαιδευτικές δομές δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής τους επιλογής, αλλά αποτέλεσμα θεσμικών μέτρων και πολιτικών αποφάσεων. Οι παρεμβάσεις που αφορούσαν την υποχρεωτικότητα της εκπαίδευσης για τα Ελληνόπουλα ή για τα παιδιά Ελλήνων πολιτών από την ίδρυση του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους δεν ίσχυε για πολιτισμικές και γλωσσικές ομάδες, όπως οι Ρομά, που διέφεραν από την κυρίαρχη εθνοκεντρική ομάδα. Άλλωστε για χρόνια οι Ρομά δεν θεωρούνται Έλληνες πολίτες. Αφού δεν ήταν καταγεγραμμένοι πολίτες, δεν είχαν πρόσβαση στο εκπαιδευτικό σύστημα λόγο της απλουστευτικής απαίτησης δημόσιου πιστοποιητικού γέννησης, ενός εγγράφου απαραίτητου και υποχρεωτικού προκειμένου ένα παιδί να εγγραφεί σε κάποιο σχολείο της ελληνικής επικράτειας. Μια ομάδα με 1000ετή ιστορική παρουσία στον ελλαδικό χώρο στερήθηκε λοιπόν πολιτικών δικαιωμάτων με επιπτώσεις στην εκπαίδευση των χιλιάδων παιδιών της».

Η παιδική ηλικία των Ρομά επιβαρύνεται καθημερινά με εμπειρίες φτώχειας, κοινωνικών αποκλεισμών, ρατσισμών κι ανάληψης ευθυνών ενηλίκων. «Η παιδική ηλικία για παιδιά αποκλεισμένα από την παιδική ηλικία είναι μια σύγχρονη κοινωνική αδικία, που επιζητά όμως άμεσα δικαίωση», τονίζει ο κ. Χατζηνικολάου. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα πώς τα παιδιά Ρομά ως αφανή-ανύπαρκτα όντα στην εκπαιδευτική πραγματικότητα για χρόνια θα μπορέσουν να καλύψουν και σε πόσο χρονικό διάστημα τις απαιτήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος.

«Φαίνεται πως για το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα των νεοφιλελεύθερων αγορών τα παιδιά Ρομά κατατάσσονται στην κατηγορία των αποτυχημένων. Στην πραγματικότητα καταγράφονται ως οι αόρατοι μαθητές τους δεν έβλεπε για χρόνια το σχολείο μιας και στις στατιστικές καταγράφονται στην κατηγορία της σχολικής διαρροής. Αυτό που έχει παραβλέψει όμως το σχολείο, είναι ότι το ταξίδι τους από την κούνια, που πολλές φορές φτάνει ως τον τάφο, το συνοδεύει συνήθως η πείνα και η εξαθλίωση σε κάποια παράγκα», σημειώνει ο δάσκαλος του Διαπολιτισμικού Σχολείου Δενδροποτάμου. «Οι καταγραφές αυτές θα συνεχίσουν να εμφανίζονται όσο οι όποιες παρεμβάσεις για την εκπαίδευση των παιδιών Ρομά, δεν θα συνοδεύονται με ολιστικού τύπου παρεμβάσεις δηλαδή οικονομικού και κοινωνικού τύπου πολιτικές για τον περιορισμό, αν όχι την εξάλειψη, της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού», συμπληρώνει.

«Επίσης το σχολείο για χρόνια παρέβλεψε τα παιδιά Ρομά, γιατί έχει ενστερνιστεί ως αυτονόητο ότι οι ζωή των Ρομά- Τσιγγάνων είναι ένα διαρκές ταξίδι κάποιων φολκλόρ συμπεριφορών ταξιδευτών, γητευτών, μουσικών κλπ και αυτή η αποδοχή ως ερμηνεία βολεύει. Και σαν να μην έφτανε αυτό για χρόνια το παιδιά Ρομά θεωρούνταν στο σχολείο ως η δημόσια απειλή με αντικοινωνική συμπεριφορά», λέει. «Γύρω από αυτό το λόγο πλέκεται ένας μύθος ασυμβατότητας των παιδιών Ρομά με το σχολείο. Επιστέγασμα αυτού του μύθου είναι η δήθεν πτώση του επιπέδου μόρφωσης του σχολείου, η δήθεν πολιτισμική τους συμβατότητα των Ρομά με παραβατικές στην αρχή και στη συνέχεια βίαιες συμπεριφορές στο σχολείο. Ο μύθος αυτός διαμορφώνει συμπεριφορές της σχολικής κοινότητας με κύριο χαρακτηριστικό τη λήψη προληπτικών μέτρων, τα οποία συνήθως περιλαμβάνουν διαδικασίες μη αποδοχής των παιδιών αυτών στα σχολεία και έμμεσης ή και άμεσης αποπομπής τους», θα σημειώσει ο κ. Χατζηνικολάου.

«Όλα τα παιδιά μπορούν και πρέπει να μάθουν γράμματα για ένα καλύτερο και δικαιότερο μέλλον χωρίς αποκλεισμούς», είναι το μήνυμα που στέλνει ο δάσκαλος του 5ου Διαπολιτισμικού Σχολείου Δεδροποτάμου, και υπενθυμίζει ότι αυτή είναι και η βασική υπόσχεση και υποχρέωση κάθε εκπαιδευτικού. «Για μας η παρουσία των παιδιών Ρομά και των γονιών τους, των μεταναστών παλαιότερα και των προσφύγων πιο πρόσφατα στο σχολείο δεν πρόβλημα, αλλά πλούτος. Οι εμπειρίες όλων ως πολιτισμικός πλούτος και ταυτόχρονα μαθησιακό υλικό αφορά το σύνολο της σχολικής κοινότητας και από αυτό όλοι κερδίζουν: παιδιά, γονείς και δάσκαλοι», θα καταλήξει.

Για κάθε μαθητή του που πετυχαίνει να ολοκληρώσει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ανατρέχει στο «Πρώτο Σκαλί» του Καβάφη:

Τι κάνει σήμερα η Πολιτεία για την ένταξη των Ρομά στην εκπαίδευση

1. Το  ΥΠ.Π.Ε.Θ. για τη διασφάλιση ίσων ευκαιριών μάθησης προς τους μαθητές της χώρας ανέλαβε θεσμικές πρωτοβουλίες για τη εκπαιδευτική υποστήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, με την Ίδρυση των Ζωνών Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ). Στις Τάξεις Υποδοχής ΖΕΠ οι μαθητές που δεν έχουν την απαιτούμενη γνώση της γλώσσας, υποστηρίζονται με τις κατάλληλες διδακτικές παρεμβάσεις ώστε να προσαρμοστούν και να ενταχθούν πλήρως στις κανονικές τάξεις στις οποίες είναι εγγεγραμμένοι.

2. Για την εγγραφή και την υποστήριξη της φοίτησης των παιδιών Ρομά οι προϊστάμενοι και οι διευθυντές των σχολικών μονάδων ενθαρρύνουν την προσέλευση των μαθητών Ρομά στο σχολείο διευκολύνοντας την εγγραφή και φοίτησή τους.

3. Το τρέχον σχολικό έτος, σε 46 σχολικές μονάδες της χώρας στις οποίες φοιτούν και μαθητές Ρομά, έχουν τοποθετηθεί κοινωνικοί λειτουργοί με σκοπό την ψυχοκοινωνική υποστήριξη και την αποτροπή της σχολικής διαρροής των μαθητών.

4. Το Υπουργείο Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, υλοποιεί σε 61 δήμους της χώρας το πρόγραμμα των σχολικών γευμάτων. Σκοπός του προγράμματος είναι η αντιμετώπιση των αναγκών σίτισης των μαθητών που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες πληθυσμού καθώς και η αντιμετώπιση των φαινομένων της σχολικής διαρροής.

5. Με την ψήφιση του νόμου για τη δίχρονη προσχολική εκπαίδευση, σταδιακά γίνεται υποχρεωτική η φοίτηση στο νηπιαγωγείο για όλα τα παιδιά από την ηλικία των 4 ετών. Από το Σεπτέμβριο του 2018 σε 184 δήμους της χώρας εφαρμόζεται η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση ενώ σε βάθος τριετίας θα εφαρμοστεί σε όλους τους δήμους της χώρας.

Ποιοι είναι οι βασικοί τομείς της δημοσιογραφίας ;

Ποιος ο βασικός σκοπός της δημοσιογραφίας ; Που στοχεύει η ενημέρωση;  Στόχος είδηση

Ρόλος του σχολίου στην είδηση

Ρόλος του τίτλου της  είδησης

Ρόλος της στίξης στην είδηση ;

Τρόποι προβολής  μιας είδησης (  επιλογή , οργάνωση και παρουσίαση μιας είδησης  ) Σειρά προβολής των ειδήσεων ; Με ποιο κριτήριο μοιράζεται  ο  τηλεοπτικός  χρόνος  ή ο χώρος στις εφημερίδες ;

Χρόνος και είδηση

Κριτήρια δημοσίευσης μιας είδησης . Είναι αντικειμενικά ;

Κατά πόσο είναι ελεύθερος ο δημοσιογράφος να εκφράσει μια είδηση ΄;

Είναι οι δημοσιογράφοι φερέφωνα ισχυρότερων ατόμων ;

Θα μπορούσε να βρεθεί μια μέθοδος η οποία θα έχει την ικανότητα να εμποδίσει  την παρεμβολή ενός κακοπροαίρετου σχολίου στην είδηση , η οποία θα έχει σκοπό την παραπληροφόρηση ;

Πως μπορούμε να διακρίνουμε μια ψευδή από μια αληθινή είδηση ;

Πώς να αντιμετωπιστεί η παραπληροφόρηση;

Πως ξεχωρίζουμε τις έγκυρες ειδήσεις από τις ειδήσεις που δεν ισχύουν ;

« Μια πληροφορία είναι απαραίτητο να παρουσιαστεί ως γεγονός που στηρίζεται σε εξακριβωμένα στοιχεία»  Ως προς τι είναι εξακριβωμένα αυτά τα στοιχεία .Ποιός  και με ποια κριτήρια τα απέδειξε ;

Εάν θεωρήσουμε ότι μπορεί να υπάρξει  αντικειμενική  ενημέρωση γιατί δεν γίνεται αυτό και σε τι εξυπηρετεί ;

Είναι σωστό να μεταφέρει ο δημοσιογράφος την δική του άποψη στην είδηση ή να παραμένει ουδέτερος ;

Χωράει το σχόλιο στην είδηση και αν ναι μπορεί να θεωρηθεί παραβίαση της αντικειμενικότητάς της  ;

Με ποιους τρόπους μπορούμε να ενημερωνόμαστε ;

Με τι κριτήριο μπορεί να γίνεται η επιλογή της είδησης ;

Οι δημοσιογράφοι παίρνουν στα χέρια τους υλικό και το προβάλλουν στον ακροατή με τόση υπερβολή ,απλά για να πετύχουν την μεγάλη τηλεθέαση .Γιατί ;

Ακούγεται ότι κάποιοι τηλεοπτικοί σταθμοί λειτουργούν προς το συμφέρον κομμάτων ή της κυβέρνησης . Τότε γιατί αποτυπώνεται από τους ειδικούς   ένα αίτημα αμεροληψίας αφού στην πραγματικότητα δεν μπορεί να έχει ισχύ ;

Γιατί όταν οι δημοσιογράφοι αναγγέλλουν ειδήσεις έχουν έναν συγκεκριμένο  και απρόσωπο ρυθμό  στην ομιλία τους που σε κάνει να μην θες  να τους ακούσεις ξανά ; Σε τι νομίζουν ότι  θα τους εξυπηρετήσει  αυτός ο τρόπος μετάδοσης ;

Κάποιοι θεωρούν ότι σε καταστάσεις πόνου ( π χ  θάνατος δημοφιλούς προσώπου ) το ρεπορτάζ γίνεται πιεστικό για τους πενθούντες ή πάσχοντες κτλ. Πότε το ρεπορτάζ ξεπερνά το επαγγελματικό καθήκον ;

   Το θέμα που τίθεται εδώ όμως, είναι ότι προκειμένου να κερδίσουν περισσότερα, οι συντάκτες των κειμένων, τείνουν να  φτιάχνουν ‘’ψυχαγωγικούς” τίτλους σε “έγκυρα” έντυπα και μη . Πράγμα που σε αντίθεση με τα παλιότερα χρόνια που εφαρμοζόταν μόνο στα μη έγκυρα έντυπα, σήμερα γίνεται σε όλα, εμπορευματοποιώντας την ίδια την είδηση και χειραγωγώντας τα πλήθη.

 Ο συγγραφέας , φανερά δυσαρεστημένος με αυτή την κατάσταση , διαπιστώνει πως αυτή η μορφή τίτλου έχει εισχωρήσει και στο τηλεοπτικό  περιβάλλον  οξύνοντας έτσι την κατάσταση  εκμετάλλευσης από την πλευρά 

των οικονομικών επιχειρήσεων εις βάρος των παθητικών δεκτών των τίτλων.

 

Πηγή:

  Η ιστορία του μας τοποθετεί σε έναν τέλειο φαινομενικά κόσμο στο μέλλον, όπου όλα κυλούν ομαλά, χωρίς να υπάρχει πόλεμος, θυμός, πόνος.    Δεν υπάρχουν αληθινές οικογένειες, καθώς για να αποβληθεί το κακό , διαγράφηκαν, με την τεχνολογική βοήθεια , από την μνήμη των ανθρώπων και τα όμορφα συναισθήματα, όπως η αγάπη, η χαρά , η ευχαρίστηση, για να μην υπάρχουν πάθη.Έτσι κάθε οικογένεια αναλαμβάνει την ανατροφή ενός αγοριού και ενός κοριτσιού και κάθε μέλος της κοινότητας ασκεί το επάγγελμα που με μεγάλη προσοχή το επιλέγουν το ‘’Συμβούλιο των Γέρων’’.Το πιο σημαντικό επάγγελμα είναι αυτό του φύλακα της μνήμης αφού άμα παρουσιαζόταν οποιοδήποτε θέμα καλούσαν αυτόν για να δώσει συμβουλές με την βοήθεια της γνώσης του παρελθόντος. Αυτό επιλέχθηκε να γίνει ο πρωταγωνιστής.

  Έτσι έρχεται σε επαφή με τον προηγούμενο φύλακα για να διδαχθεί και για να του μεταδοθούν οι μνήμες της ανθρωπότητας.Από αυτό το σημείο λοιπόν αρχίζει να του ξεδιπλώνεται σιγά σιγά η αλήθεια. Θα κάνει όμως κάτι για να ανατρέψει αυτή την πραγματικότητα;

  Ένα βιβλίο που αναμφίβολα σε βάζει στην διαδικασία να αναλογιστείς, καλογραμμένο και προσεγμένο με τέτοιο τρόπο από τον συγγραφέα, ικανό να συγκινήσει οποιονδήποτε.Γεμάτο έντονες εικόνες αλλά και συνάμα θολές, που σε καλούν να τις ‘’ζήσεις’’. Ένα βιβλίο που δείχνει την ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει και να αισθάνεται και ότι  κάτι που θεωρούμε δεδομένο ίσως να μας καθιστά αυτό που είμαστε…

  Ένα ανάγνωσμα που αφήνει μηνύματα και που μου χάρισε δυνατά συναισθήματα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

 (Υπάρχει και ταινία αρκετά καλά σκηνοθετημένη του 2014 για όποιον βαριέται να το διαβάσει αλλά ενδιαφέρεται , αφήνω το link του trailer https://youtu.be/Be4s3-VuGVE)
Μπέτυ Κουρελή

Αγγελική Παπαβασιλείου :

Φαντάζομαι ότι το θέμα της “Μνήμης” και του ρόλου της στην ανθρώπινη ζωή πρέπει να είναι κυρίαρχο .Πως σχετίζεται με την γνώση αλλά και πως σχετίζεται με τον πόνο ; Ποιά η σχέση της με τα συναισθήματα και ποιά με την Αλήθεια ;  Να θυμίσω πως κατα μια άποψη η αλήθεια είναι η απουσία της λήθης ( α+ λήθη )

Αν προσπαθούσες να ορίσεις το θέμα του βιβλίου αλλά και την /τις θέση/εις του συγγραφέα , τι θα έγραφες ; 

με θέμα την ”μνήμη και τον πόνο” ενδιαφέρουσα ταινία είναι : Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού
https://www.youtube.com/watch?v=quuMv7cGUn0

(το trailler της ταινίας )

Από το βιβλίο: Χρόνης Μίσσιος, Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι, Γράμματα, 3η έκδοση

Είναι πλέον κοινώς αποδεκτό ότι ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών είναι ξεκάθαρα πόλεμος ενάντια στους χρήστες που ουσιαστικά δημιούργησε πολύ περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται ότι θα έλυνε. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερα κράτη να προχωρούν σε ριζικές μεταρρυθμίσεις του νομικού τους πλαισίου για τις ψυχοδραστικές ουσίες, είτε μέσω της αποποινικοποίησης της χρήσης είτε με την εφαρμογή των αρχών της μείωσης βλάβης, όπως η άμεση πρόσβαση στη θεραπεία, η διάθεση διαμορφίνης και ναλοξόνης, η διανομή υλικού ασφαλούς χρήσης, κτλ. Η άσκηση πίεσης από τις κοινότητες των χρηστών και η συμμετοχή τους στον δημόσιο διάλογο έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτή την μεταστροφή, αφού μέσα από τη δράση τους ακούστηκαν για πρώτη φορά απόψεις και εμπειρίες που δεν θα μπορούσαν να αφήσουν κανέναν ασυγκίνητο. Είναι άλλο πράγμα το να ακούς την άποψη ενός γιατρού για τη διάθεση ναλοξόνης για παράδειγμα και άλλο το να ακούς την εμπειρία ανθρώπων που έχασαν μπροστά στα μάτια τους, μέσα στο σπίτι τους τη γυναίκα, το παιδί, τον πατέρα τους. Άλλωστε δεν νοείται δημόσιος διάλογος για οποιοδήποτε θέμα χωρίς τη συμμετοχή των άμεσα ενδιαφερόμενων, είτε αυτοί είναι δάσκαλοι, αγρότες, υγειονομικοί ή χρήστες ουσιών.

Στην Ελλάδα υπάρχει τεράστια άγνοια τόσο στην κοινή γνώμη όσο και στους νομοθέτες για τα ολέθρια αποτελέσματα της υφιστάμενης νομοθεσίας και του τρόπου που εφαρμόζεται από τα όργανα της τάξης. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των κρατούμενων στις φυλακές αφορά παραβάσεις του νόμου περί ναρκωτικών και μάλιστα τα τελευταία χρόνια με σοβαρές ποινές, αφού είναι συχνότατη πλέον τακτική της αστυνομίας, για να μην πούμε πάγια, να χαρακτηρίζει εγκληματική οργάνωση ομάδες ατόμων που συνομιλούσαν στα τηλέφωνα για αγοροπωλησίες μικροποσοτήτων. Να πω εδώ ότι μέχρι σήμερα, στην πολύμηνη δίκη της, η Χρυσή Αυγή δεν έχει χαρακτηριστεί εγκληματική οργάνωση. Επιπλέον, η όλη διαδικασία σύλληψης των χρηστών είναι από την αρχή μέχρι το τέλος της μια τιμωρητική και ιδιαίτερα βασανιστική διαδικασία για τον ίδιο τον χρήστη, στον οποίο δεν παρέχεται υποκατάστατο όσες μέρες και αν μείνει κρατούμενος σε κάποιο τμήμα, με αποτέλεσμα οι χρήστες να σέρνονται στην κυριολεξία ενώπιον του ανακριτή με προχωρημένο σύνδρομο στέρησης και σίγουρα ανίκανοι να υπερασπιστούν τον εαυτό τους σε ένα ζήτημα που αφορά την μετέπειτα ζωή τους. Όλοι γνωρίζουμε πόσο σοβαρά είναι τα στερητικά συμπτώματα καθώς και το ότι μπορούν να επιφέρουν ακόμα και θάνατο. Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι μόλις πριν λίγους μήνες κρατούμενη στο αστυνομικό τμήμα Πεντέλης για υπόθεση ναρκωτικών αυτοκτόνησε μην αντέχοντας το σύνδρομο στέρησης; Η κοπέλα ήταν μόλις είκοσι ενός ετών. Λίγα milligram υποκατάστατου θα είχαν σώσει τη ζωή της και θα είχαν γλιτώσει μια οικογένεια από τον πόνο της απώλειας ενός παιδιού. Η μη χορήγηση υποκατάστατου σε ανθρώπους που συλλαμβάνονται είναι κατάφωρη παραβίαση των πιο βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Με δύο λόγια η προσωπική εμπειρία των χρηστών αλλά και η πληροφόρηση που λαμβάνουν από οργανώσεις ομοτίμων του εξωτερικού είναι μια πολύτιμη εργαλειοθήκη για την απαραίτητη νομοθετική μεταρρύθμιση.

Εξίσου σημαντική όμως είναι και η ενεργή συμμετοχή μας στα θεραπευτικά προγράμματα και στην αλλαγή του πλαισίου λειτουργίας τους. Όσο οι εμπλεκόμενοι φορείς και οι αρμόδιοι σχεδιασμού των θεραπευτικών προγραμμάτων μας αγνοούν πολύ φοβόμαστε ότι όλες οι θεραπευτικές προσεγγίσεις είναι καταδικασμένες να μην ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της κοινότητας.

Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή όπου το τοπίο της χρήσης αλλάζει ταχύτατα, με καινούργιες και πολύ επικίνδυνες ουσίες να κυκλοφορούν συνεχώς για τις οποίες η επιστημονική γνώση είναι περιορισμένη, χρειαζόμαστε ευέλικτα προγράμματα άμεσης πρόσβασης, με προσωπικό από την κοινότητα που μπορεί να προσαρμοστεί πολύ πιο εύκολα στις ανάγκες των ατόμων που αναζητούν βοήθεια, αλλά και να εντοπίσει τα κενά στο σχεδιασμό νέων προσεγγίσεων. Επίσης, θα πρέπει οι αρμόδιοι φορείς να συνεργαστούν με ομάδες χρηστών στο κομμάτι της πρόληψης αλλά και στη δημιουργία χώρων ελεγχόμενης χρήσης, που θα βοηθήσουν στην άμεση εξάλειψη φαινομένων όπως το Πεδίον του Αρεως που ήταν ομολογουμένως μια ιδιαίτερα δυσάρεστη κατάσταση όχι μόνο για τους κατοίκους αλλά και για τους ίδιους τους χρήστες.

Τέλος, θα ήθελα λίγο να αναφερθώ στο πόσο σημαντικό είναι να απαιτήσουμε τη συμμετοχή μας και για ένα άλλο πάρα πολύ σημαντικό λόγο, την εξάλειψη του στίγματος. Είναι αναγκαίο να δει η κοινωνία ότι χρήστης δεν είναι μόνο αυτή η αποκρουστική καρικατούρα που ζητάει χρήματα παραπατώντας. Η υπόθεση του Ζακ και ο συνεχής διασυρμός του ακόμα και σήμερα που έχει αποδειχτεί η μη χρήση οποιασδήποτε ουσίας είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα του τι σημαίνει στίγμα και πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει η συνείδηση της κοινής γνώμης. Είναι απαραίτητο να κάνουμε ορατά τα άτομα εκείνα της κοινότητάς μας που εργάζονται, που προσφέρουν εθελοντική εργασία, που έχουν να αρθρώσουν λόγο, που μπορούν με λίγα λόγια να σταθούν οπουδήποτε επάξια. Θα πρέπει επιτέλους η χρήση να πάψει να είναι συνώνυμο του περιθωρίου και να δοθεί η ευκαιρία σε ικανότατους πραγματικά ανθρώπους να προσφέρουν, να ωφελήσουν και να ωφεληθούν.

Σε ένα πληθυσμό που η ανεργία φτάνει το 90%, ίσως και παραπάνω, αντιλαμβανόμαστε όλοι πόσο σημαντικό είναι να απορροφηθούν άτομα σε θέσεις εργασίας εντός ή εκτός του πεδίου. Ο συναισθηματικός και πνευματικός πλούτος πολλών από εμάς αλλά και η προσήλωση τους σε ό,τι καταπιάνονται θα σας εκπλήξει.

Όπως έλεγε κι ο μπαμπάς ενός φίλου «Αν βάζατε σε μια δουλειά όλη αυτή τη φαιά ουσία που καταναλώνετε για τη χρήση θα ήσασταν εκατομμυριούχοι».

Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.

-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!

-Μα γιατί; ρώτησε η γριά.

-Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;

-Ε, να!

-Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!

Η γριά χαμογέλασε:

-Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου;

Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!

Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.

Ο πρώτος θεωρητικός του αναρχισμού και ογκόλιθος της πρώιμης αναρχικής σκέψης του 19ου αιώνα έκανε να χυθούν τόνοι μελάνης τόσο από τους σφοδρούς πολέμιούς του (όπως ο Μαρξ) όσο και από τους ταγμένους θαυμαστές του. Παρά ταύτα, ο Προυντόν παραμένει ένας μοναχικός στοχαστής που δεν αποδέχτηκε ποτέ ότι είχε σκαρώσει ένα πολιτικό αντιπαράδειγμα, ούτε θέλησε ποτέ να το μετατρέψει σε κίνημα. Κι όμως το έκανε, καθώς πάνω του θα πατούσαν οι μεγάλοι της αναρχίας Μπακούνιν («Ο Προυντόν είναι ο πατέρας όλων μας») και Κροπότκιν, αλλά και πολλά συνδικαλιστικά και πολιτικά κινήματα της Ευρώπης.

Μέχρι και τη δεκαετία του 1920, η σκέψη του Προυντόν διέπνεε απ’ άκρη σ’ άκρη τον ριζοσπαστισμό της γαλλικής εργατικής τάξης, του Προυντόν που έλεγε: «Δεν υπάρχει κανένας θεός εκτός από την Ανθρωπότητα -το περιεχόμενο της θεολογίας είναι ασήμαντο. Δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση εκτός από την Ελευθερία -το περιεχόμενο της πολιτικής δεν έχει καμιά αξία. Κυριολεκτώντας, η καλύτερη μορφή κυβέρνησης, όπως και η πιο τέλεια θρησκεία, είναι μια αντιφατική ιδέα. Το πρόβλημα είναι να ανακαλύψουμε πώς μπορούμε να αποκτήσουμε όχι την καλύτερη κυβέρνηση αλλά την καλύτερη ελευθερία» («Ιδιοκτησία και Επανάσταση»)…

Γεννημένος στην Αλγερία σε μια φτωχή οικογένεια το 1913, ο Καμύ έχασε τον πατέρα του στη Μάχη της Μάρνης το 1916. Τον μεγάλωσε η μητέρα του, που δούλευε ως οικιακή βοηθός και ήταν αναλφάβητη. Κερδίζοντας μια υποτροφία, ο Καμύ ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος. Ως νέος, του άρεσε το ποδόσφαιρο, ενώ ήταν και μέλος μιας θεατρικής ομάδας.

Από την εποχή που ήταν τερματοφύλακας, ο Αλμπέρ Καμύ είχε πάντα ομαδικό πνεύμα. Είχε μια γενναιόδωρη, αν όχι ευαίσθητη φύση και πάντα επεδίωκε την μέγιστη δυνατή ενότητα, αναζητώντας να αποφύγει ή να προσπεράσει την εχθρότητα. Πολλοί διανοούμενοι που έγραψαν για τον Καμύ απέκρυψαν την στήριξή του στον αναρχισμό. Ήταν πάντοτε εκεί στις πιο δύσκολες στιγμές να στηρίζει το αναρχικό κίνημα, ακόμη κι αν ένιωθε ότι δεν μπορούσε να δεσμεύσει τον εαυτό του στο κίνημα.

Ο ίδιος ο Καμύ ποτέ δεν κράτησε μυστικό την κλίση του προς τον αναρχισμό. Οι αναρχικές ιδέες εμφανίζονται στα θεατρικά του έργα και στα μυθιστορήματά του, όπως για παράδειγμα, στην Πανούκλα, Κατάσταση Ποιλιορκίας ή οι Δίκαιοι. Είχε γνωρίσει τον αναρχικό Gaston Leval που είχε γράψει για την ισπανική επανάσταση από το 1945. Ο Καμύ πρώτα εξέφρασε τον θαυμασμό του για τους επαναστάτες συνδικαλιστές και αναρχικούς, αντιρρησίες συνείδησης και κάθε τύπου επαναστάτες ήδη από το 1938, όταν και εργαζόταν ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα “Αλγερινή δημοκρατία”, σύμφωνα με τον φίλο του Pascal Pia.

Ο αναρχικός Andre Prudhommeaux τον γνώρισε πρωτα σε μια συνάντηση το 1948 του Κύκλου Αναρχικών Φοιτητών-“Cercle des Etudiants Anarchistes” ως έναν συμπαθούντα της αναρχικής σκέψης.

Ο Καμύ υποστήριξε επίσης Groupes de Liaison Internationale, στις οποίες επεδίωξε να δώσει βοήθεια στους πολέμιους του φασισμού και του σταλινισμού και αρνούνταν να πάρει το μέρος του αμερικανικού καπιταλισμού. Αυτές οι ομάδες ιδρύθηκαν το 1947-8 και είχαν σκοπό να παρέχουν υλική βοήθεια στα θύματα των αυταρχικών καθεστώτων όσο και να ανταλλάσσουν πληροφορίες. Στους υποστηρικτές που περιλαμβανόταν ο Ρώσος αναρχικός Nicolas Lazarevitch, που εξορίστηκε στη Γαλλία όσο και άλλοι υποστηρικτές της επαναστατικής συνδικαλιστικής εφημερίδας Η προλεταριακή επανάσταση. Ο Καμύ παρέμεινε φίλος και οικονομικός υποστηρικτής της εφημερίδας μέχρι και τον θάνατό του.

Το βιβλίο του Καμύ «Ο Επαναστατημένος άνθρωπος» εκδόθηκε το 1951, σηματοδότησε το ρήγμα μεταξύ του ίδιου και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Συνάντησε την εχθρότητα αυτών που ήταν μέλη του κομμουνιστικού κόμματος. Το μήνυμά του το αντιλήφθηκαν οι αναρχικοί και οι επαναστατικοί συνδικαλιστές στην Γαλλία και την Ισπανία, ωστόσο γι’ αυτό αναφέρει ανοικτά τον επαναστατικό συνδικαλισμό και αναρχισμό και κάνει ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ αυταρχικού και ελευθεριακού σοσιαλισμού. Το κύριο ζήτημα είναι πώς θα υπάρξει επανάσταση χωρίς τη χρήση τρόμου και την εφαρμογή των “καισαρικών” μεθόδων. Έτσι, ο Καμύ ασχολείται  με τους Μπακούνιν και Νετσάγιεφ μεταξύ άλλων. “Η Κομμούνα ενάντια στο κράτος, concrete κοινωνία ενάντια στην απόλυτη κοινωνία, ελευθερία ενάντια ορθολογιστική τυραννία, αλτρουιστικός ατομικισμός τελικά ενάντια στην αποικιοκρατία των μαζών…”

Καταλήγει με μια έκκληση για αναγέννηση του αναρχισμού. Η αυταρχική σκέψη, χάρη στους τρεις πολέμους και την φυσική καταστροφή της ελίτ των επαναστατών, έχει αναδύσει αυτή την ελευθεριακή παράδοση. Αλλά ήταν μία φτωχή ήττα και  και μια προσωρινή μάλιστα και ο αγώνας συνεχίζεται ακόμη.

Ο Gaston Leval απάντησε με μια σειρά από άρθρα στο βιβλίο. Ο τόνος του ήταν φιλικός και απέφυγε την σκληρή πολεμική, αλλά κάλεσε τον Καμύ να απολογηθεί γι’ αυτό που θεώρησε ως καρικατούρα του Μπακούνιν. Ο Καμύ απάντησε μέσα από τις σελίδες της Le Libertaire της εφημερίδας της Αναρχικής Ομοσπονδίας (η κυκλοφορία της εφημερίδας έφτανε τα 100.000 φύλλα την εβδομάδα εκείνη την περίοδο). Διαμαρτυρήθηκε ότι το είχε κάνει με καλή πρόθεση και θα προχωρούσε σε διόρθωση στις επόμενες εκδόσεις σε κάποια από τα εδάφια για τα οποία δέχθηκε κριτική από τον Leval.

Ο γενικός γραμματέας της Αναρχικής Ομοσπονδίας Georges Fontenis επίσης έκανε κριτική στο βιβλίο του Καμύ στην Le Libertaire. Στην ερώτηση “Είναι η εξέγερση του Kαμύ ίδια με τη δική μας;” ο Fontenis απάντησε ότι ήταν. Ωστόσο, τον ψέγει επειδή δεν έδωσε χώρο στις επαναστάσεις στην Ουκρανία και την Ισπανία και επειδή εμφάνισε τον Μπακούνιν ως ένα σκληρή μηδενιστή και δεν έδωσε εύσημα στις συγκεκριμένες αναρχικές του ιδέες. Κατέληξε με το να παραδεχτεί ότι ο βιβλίο περιέχει μερικές αξιοθαύμαστες σελίδες. Η κριτική του Jean Vita την επόμενη εβδομάδα στην Le Libertaire ήταν πιο ζεστή και περισσότερο θετική.

Αυτές οι μετρημένες κριτικές από τους αναρχικούς έρχονται σε αντίθεση με εκείνες των φίλα προσκείμενων στο κομμουνιστικό κόμμα, όπως ο Σαρτρ και η ομάδα γύρω από το περιοδικό Μοντέρνοι Καιροί. Αυτό σηματοδότησε την αρχή του ρήγματος του Καμύ με τον άλλο μεγάλο υπερασπιστή του υπαρξισμού. Οι κριτικές από αυτή την ομάδα ήταν σκληρές, ιδιαίτερα αυτή του Francis Jeanson. Ο Καμύ απάντησε ότι η κριτική του Jeanson ήταν ορθόδοξη μαρξιστική και είχε προσπεράσει όλες τις αναφορές στον αναρχισμό και τον συνδικαλισμό. “Η Πρώτη Διεθνής, το κίνημα του Μπακούνιν, η ζωή ανάμεσα στις μάζες της ισπανικής και γαλλικής CNT, αγνοήθηκαν”, έγραψε ο Καμύ. Ο Καμύ “εκδιώχθηκε” από τον Jeanson από τις τάξεις των υπαρξιστών. Αυτές οι μέθοδοι αποθάρρυναν τον Καμύ, ενώ δέχθηκε επίσης αυστηρή κριτική και από τους Σουρρεαλιστές για τις καλλιτεχνικές του αντιλήψεις μέσα στο βιβλίο. Φαίνεται ότι το αναρχικό κίνημα ήταν ο καλύτερος υποστηρικτής του Καμύ.

Ο Καμύ σηματοδότησε αυτό το ρήγμα και με άλλους τρόπους. Έκανε μια έκκληση στον εαυτό του να μείνει μακριά από διανοουμένους που ήταν έτοιμοι να στηρίξουν τον Σταλινισμό. Αυτό δεν τον σταμάτησε από την ολόψυχη δέσμευσή του στις αιτίες που θεωρούσε ότι αξίζουν. Στην Ισπανία, μια ομάδα αναρχικών εργατών είχαν καταδικασθεί σε θάνατο από τον Φράνκο. Στο Παρίσι πραγματοποιήθηκε μια συνάντηση από τη Λίγκα για τα δικαιώματα του Ανθρώπου στις 22 Φεβρουαρίου του 1952. Ο Καμύ συμφωνούσε να μιλήσει γι’ αυτό. Θεωρούσε ότι θα μπορούσε να είναι χρήσιμο, εάν ο ηγέτης των σουρρεαλιστών Αντρέ Μπρετόν θα εμφανιζόταν στο βήμα. Αυτό παρά την επίθεση που είχε γράψει ο Μπρετόν στο περιοδικό Τεχνών για την κριτική του Καμύ στο έργο του ποιητή Lautreamont, ο οποίος θαυμαζόταν από τους σουρρεαλιστές σαν ένας από τους προδρόμους τους.

Ο Καμύ συναντήθηκε με τους διοργανωτές της εκδήλωσης τον Fernando Gómez Peláez από την εφημερίδα- όργανο της ισπανικής αναρχοσυνδικαλιστικής ένωσης της CNT “Solidaridad Obrera” και τον José Ester Borrás, τον γραμματέα της ισπανικής πολιτικής ομοσπονδίας κρατουμένων της FEDIP, ζητώντας τους να προσεγγίσουν τον Μπρετόν χωρίς να του πουν ότι ο ίδιος τον πρότεινε. Ο Μπρετόν συμφώνησε να μιλήσει στην εκδήλωση, ακόμα κι αν ο Καμύ ήταν παρών. Ο Gómez τότε είπε στον Μπρετόν ότι ο Καμύ τον είχε προτείνει να μιλήσει από την πρώτη στιγμή, κάτι που έκανε τον Μπρετόν να δακρύσει. Αργότερα ο Καμύ είπε στους Ισπανούς αναρχικούς ότι επειδή δεν είχε απαντήσει στον θυμό του Μπρετόν, μια συμφιλίωση θα ήταν δυνατή. Ο Καμύ και ο Μπρετόν μοιράστηκαν το βήμα και συζήτησαν ακόμα.

Ο Καμύ πήρε τη θέση των δεσμευμένων διανοουμένων, υπογράφοντας αιτήσεις και γράφοντας για τις Le Libertaire La révolution Proletarienne και Solidaridad Obrera. Έγινε επίσης μέρος της συντακτικής ομάδας του μικρού ελευθεριακού Témoins το 1956, γνωρίζοντας τον εκδότη Robert Proix, ένας εμπορικός αρχισυντάκτης. Ο Καμύ μέσω του Proix, συναντήθηκε με την Giovanna Berneri (Caleffi), τη σύντροφο του χαρισματικού Ιταλού αναρχικού Camillo Berneri, που δολοφονήθηκε από  Σταλινικούς στην Ισπανία το 1937. Συνάντησε ακόμη τη Rirette Maitrejean, η άλλοτε σύντροφος του Victor Serge και είχε αναμειχθεί και στην υπόθεση της αναρχικής συμμορίας του Μπονό και δούλευε για πολύ καιρό ως αρχισυντάκτρια στην εφημερίδα Paris-Soir. Ο Καμύ έγινε φίλος επίσης με τον αναρχικό βετεράνο Maurice Joyeux, που αργότερα σημείωσε ότι από όλη την σύγχρονη λογοτεχνία, ο Επαναστατημένος Άνθρωπος ήταν το βιβλίο που που όρισε πιο πολύ τα ιδανικά των φοιτητών και των εργατών τον Μάη του 1968.

Ξανά το 1954 ο Καμύ ήρθε να βοηθήσει τους αναρχικούς. Ο Maurice Laisant, ο γραμματέας προπαγάνδας των Forces Libres de la Paix και εκδότης της εφημερίδας της Αναρχικής Ομοσπονδίας Le Monde Libertaire, είχε δημιουργήσει μια αντιμιλιταριστική αφίσα, χρησιμοποιώντας το μοντέλο της επίσημης στρατιωτικής προπαγάνδας. Ως αποτέλεσμα κατηγορήθηκε για ανατροπή. Ο Καμύ ήταν μάρτυρας στη δίκη του, ενθυμούμενος πως τον είχε γνωρίσει πρώτη φορά σε μια ισπανική δημόσια εκδήλωση. Τότε, είπε στο δικαστήριο “Από τότε, τον έχω δει συχνά και είμαι στη θέση να θαυμάζω την θέλησή του να αγωνίζεται ενάντια στην καταστροφή που απειλεί το ανθρώπινο είδος. Φαίνεται αδύνατο για μένα κάποιος να καταδικάσει έναν άνθρωπο του οποίου η δράση ταυτίζεται με τα συμφέροντα όλων των ανθρώπων. Πολύ λίγοι άνθρωποι αγωνίζονται ενάντια στον κίνδυνο που κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο δυσοίωνος για την ανθρωπότητα”. Ύστερα από τη δήλωση, ο Καμυ πήρε τη θέση του σε μια αίθουσα δικαστηρίου ανάμεσα κυρίως σε στρατευμένους εργάτες που τον περιέβαλαν με τρυφερότητα. Δυστυχώς στον Laisant επιβλήθηκε ένα βαρύ πρόστιμο.

Επιπλέον, ο Καμύ στάθηκε στο πλευρό των αναρχικών όταν εξέφρασαν τη στήριξή τους στην εξέγερση των εργατών ενάντια στους Σοβιετικούς στην Ανατολική Γερμανία το 1953. Στάθηκε ξανά στο πλευρό των αναρχικών το 1956, πρώτα με την εξέγερση των εργατών στο Πόζναν της Πολωνίας και ένα χρόνο αργότερα στην Ουγγρική Επανάσταση. Αργότερα το 1955 ο Καμύ έδωσε τη στήριξή του στον Pierre Morain, μέλος της Ελευθεριακής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (Η Αναρχική Ομοσπονδία άλλαξε το όνομά της το 1954  μετά τις διαμάχες εντός της οργάνωσης) Ο Morain ήταν ο πρώτος Γάλλος που φυλακίστηκε για αντι-αποικιοκρατική στάση στην Αλγερία. Ο Καμύ εξέφρασε την στήριξή του στις σελίδες της εθνικής κυκλοφορίας εφημερίδας L’Express στις 8 Νοεμβρίου του 1955.

Ο Καμύ συχνά χρησιμοποιούσε τη φήμη του ή τη δημοφιλία του για να παρεμβαίνει στον Τύπο, σταματώντας τη δίωξη των στρατευμένων αναρχικών ή να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, εγκαταστάθηκε στο χωριό Lourmarin. Εκεί γνώρισε τον Franck Creac’h, έναν Βρετανό, γεννημένο στο Παρίσι, αυτοδίδακτο και πεπεισμένο αναρχικό, που είχε έρθει στο χωριό κατά τη διάρκεια του πολέμου για να αποστρατεύσει τον εαυτό του.

Ο Καμύ τον προσέλαβε ως κηπουρό και είχε την τύχη να έχει συζητήσεις με κάποιον στο ίδιο μήκος κύματος με το δικό του. Μία από τις τελευταίες εκστρατείες του Καμύ ήταν η ανάμειξή του στην υπόθεση του αναρχικού Louis Lecoin, που αγωνίστηκε για τους αντιρρησίες συνείδησης το 1958. Ο Καμύ ποτέ δεν είδε το αποτέλεσμα αυτής της καμπάνιας, καθώς σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1960, στα 46 του χρόνια.

>| Ο Hamayun Anwar, 18 ετών και ο Wakar Ahmed, 33 ετών, από το Πακιστάν, βρήκαν τραγικό θάνατο στην προσπάθειά τους να απεγκλωβίσουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι από τις ράγες του τρένου στις 6 Απριλίου 2012. Για την ελληνική πολιτεία ήταν δύο Πακιστανοί μετανάστες, δύο ακόμα αλλοδαποί χωρίς χαρτιά. Στη δύσκολη στιγμή όμως, όταν δύο συνάνθρωποι τους βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στις ράγες του τρένου στο Κρυονέρι, ήταν εκείνοι που έτρεξαν να βοηθήσουν. Χωρίς δεύτερη σκέψη ανταποκρίθηκαν στις εκκλήσεις του ηλικιωμένου ζευγαριού που παρακαλούσε για βοήθεια. Η τραγική πρόσκρουση που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν και οι τέσσερις τη ζωή τους… Με την αυτοθυσία τους, ο 33χρονος Βακάρ Αχμέντ και ο 18χρονος Χομαγιούν Ανουάρ, απέδειξαν πως είχαν όνομα, πρόσωπο, ψυχή, ανθρωπιά.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου τους αφιέρωσε αυτό το τραγούδι:
https://www.youtube.com/watch?v=MGxcb1KPv4M 
…
Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, γι’ αυτούς θα σου μιλήσω
Σαν άνθρωποι γεννήθηκαν, μα δίχως να το ξέρουν
γινήκαν όχθες ποταμού, πιο κάτω θα εξηγήσω

Τα όνειρα τους τα `τρωγε της φτώχιας το σκουλήκι
Τα βράδια μάτια ορθάνοιχτα, η χώρα της ανάγκης
απλώνει το βρωμόχερο, ζητά μπροστά το νοίκι

Θέλει μπροστά το νοίκι

Κι έρχεται η στιγμή, που λες, να φύγουν κι ό,τι γίνει
κι αν όπως τρέμεις το χαμό σε λυπηθεί το κύμα
στη Λαμπεντούζα βρίσκεσαι, ή και στη Μυτιλήνη

Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, το βάσανο του δρόμου
Παντού συρματοπλέγματα, μα αλήθεια ποιος πιστεύει
πως με τα φράγματα κρατά την ώσμωση του κόσμου

Ελλάδα, χώρα της ντροπής, και γι’ άλλους κρύο σπίτι
ξέχασες που `ναι ιερό το βλέμμα του ικέτη
Τώρα πια οι μισάνθρωποι σε σέρνουν απ’ τη μύτη

Σε σέρνουν απ’ τη μύτη

Η ξενιτιά είναι βάσανο, κι άμα δε βγάζεις άκρη
για ρώτα τα τραγούδια σου, εκείνα της Καρπάθου
και τα’ άλλα τα ηπειρώτικα, που φέρνουνε το δάκρυ

Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ έχουν καρδιά μεγάλη
Βλέπουν το τραίνο να `ρχεται και δίχως να το νιώσουν
γίνονται όχθες και κυλά της ανθρωπιάς ποτάμι
/////
https://www.kar.org.gr/ 
/////

 

Ο κάθε πολίτης, ανά πάσα στιγμή, φακελώνεται όπως οι κινήσεις και η συμπεριφορά του. Οι αρχές μπορούν να αναγνωρίζουν πρόσωπα, να σαρώνουν το σώμα, να παρακολουθούν όλους τους πολίτες σε οποιοδήποτε σημείο της κινεζικής επικράτειας κι αν βρίσκονται. Παράλληλα οι κάμερες τροφοδοτούν το σύστημα «κοινωνικής βαθμολόγησης», το οποίο βασίζεται στην επιβράβευση, την τιμωρία και τη δημόσια ταπείνωση. Το σύστημα βαθμολογεί τους πολίτες ανάλογα με την συμπεριφορά που καταγράφουν οι κάμερες. Στη συνέχεια λογισμικά τεχνητής νοημοσύνης, διαχωρίζουν τους πολίτες σε καλούς – που δεν δημιουργούν πρόβλημα στην κοινωνία- και σε κακούς.

Πως γίνεται αυτό; Η βαθμολόγηση του κάθε πολίτη ξεκινάει στην ηλικία των 18. Το άριστα είναι το 1000 ή το Α. Αν οι κάμερες καταγράψουν ότι ο πολίτης βρήκε ένα πορτοφόλι και το παραδώσει στις αρχές, αν βοηθήσει έναν ηλικιωμένο να διασχίσει το δρόμο ή αν δώσει αίμα, τότε η βαθμολογία του αυξάνεται και συγκαταλέγεται στους αξιοσέβαστους και καλύτερους πολίτες της κοινωνίας. Κατά συνέπεια επιβραβεύεται. Έχει προτεραιότητα στις ουρές των δημόσιων υπηρεσιών, δεν πληρώνει εγγύηση στα νοσοκομεία, μπορεί να είναι μέλος του κόμματος, λαμβάνει τιμές σαν ήρωας και βεβαίωση αξιοπιστίας από το κόμμα. Αφίσες με τις φωτογραφίες, το όνομα και την βαθμολογία των «καλών» πολιτών αναρτώνται παντού στην πόλη.

Ο εφιάλτης είναι για όσους η βαθμολογία τους είναι κάτω από το 900 ή από το Α-. Θεωρούνται πολίτες που δεν είναι άξιοι εμπιστοσύνης, δεν μπορούν να πάρουν δάνειο από την τράπεζα για να αγοράσουν ένα διαμέρισμα, να έχουν πιστωτική κάρτα, να ταξιδεύουν με το αεροπλάνο και το τρένο, οι αποταμιεύσεις τους μπλοκάρονται κ. άλλα. Ο ήχος του κινητού τους είναι μια σειρήνα περιπολικού που προειδοποιεί τους τριγύρω ότι κυκλοφορεί ένα κακοποιό στοιχείο ανάμεσα τους. Όποιος τους καλεί είναι υποχρεωμένος να ακούσει πρώτα ένα μήνυμα που αναφέρει ότι ο καλούμενος ανήκει στην χειρότερη κατηγορία πολιτών. Πορτρέτα με το στοιχεία των «κακών» πολιτών, αναρτώνται σε όλους τους δημόσιους χώρους της πόλης όπου ζουν. Ακόμα και στα σινεμά. Τα ονόματά τους, οι διευθύνσεις τους, οι αριθμοί των τηλεφώνων τους όπως και πολλά στοιχεία από την προσωπική τους ζωή είναι καταχωρημένα σε μια μαύρη λίστα, η οποία είναι δημοσιευμένη στο ίντερνετ. Ο καθένας πριν από μια συναλλαγή, μια συνάντηση ή μια φιλία μπορεί ελεύθερα να μελετήσει την βαθμολογία του συνομιλητή του και να αναζητήσει το όνομα του στη μαύρη λίστα.

Με λίγα λόγια η «η κοινωνική πίστωση – βαθμολόγηση» για τον κάθε Κινέζο πολίτη, είναι το διαβατήριο του στην κοινωνία, η δεύτερη του ταυτότητα. Σύμφωνα με τον εμπνευστή του προγράμματος της ολοκληρωτικής επιτήρησης, σκοπός του είναι η ανοικοδόμηση της ηθικής. Επιθυμία είναι οι πολίτες να είναι έντιμοι, ειλικρινείς, να σέβονται τα κοινωνικά συμβόλαια. Επι της ουσίας όμως, η Κίνα, επιχειρεί να σφυρηλατήσει έναν νέο άνθρωπο, υποτακτικό της εξουσίας. Υπάκουο, υποταγμένο, αφοσιωμένο στις επιταγές του κράτους με απολύτως ελεγχόμενη συμπεριφορά.

Σήμερα ο Μεγάλος Αδερφός στην Κίνα, με την αναγνώριση των προσώπων, επιτρέπει συναλλαγές, πρόσβαση σε βιβλιοθήκες, σε αεροδρόμια κτλ. αλλά παράλληλα τιμωρεί και ταπεινώνει, καθώς εντοπίζει παραβάτες, «ανάρμοστες» συμπεριφορές, έτσι όπως τις καθορίζουν οι επιταγές του καθεστώτος. Στην Κίνα του μέλλοντος, εκτός από την αναγνώριση προσώπου, η ταυτοποίηση του πολίτη θα γίνεται και από την στάση του σώματος του. Κατά συνέπεια, τα επόμενα χρόνια, θα είναι ολοένα και πιο δύσκολο για κάποιον να ξεφύγει από τον κρατικό έλεγχο. Με 200 εκατομμύρια έξυπνες κάμερες, εγκατεστημένες σε ολόκληρη τη κινεζική επικράτεια, δηλαδή 1 κάμερα ανά 7 κατοίκους, οι Κινέζοι σε λίγους μήνες, θα είναι οι πιο επιτηρούμενοι πολίτες στον κόσμο. Εκτός από την συμπεριφορά τους, όλες οι συνήθειες τους, η ερωτική τους ζωή, η καθημερινότητα τους θα περνάει από το μικροσκόπιο της επιτήρησης, το οποίο δεν θα χάνει την παραμικρή λεπτομέρεια.

Οι αρχές είναι σε θέση να παρακολουθούν εξ αποστάσεως τη χρήση του διαδικτύου, τις τηλεπικοινωνίες, ταξίδια σε συγκεκριμένους προορισμούς…τα πάντα. Το κράτος θα γνωρίζει τον εκάστοτε πολίτη, καλύτερα απ΄ ό,τι γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Τι γίνεται στην Ευρώπη Ο Μεγάλος Αδερφός δεν εφαρμόζεται μόνο στην Κίνα. Τον Αύγουστο του 2019, οι Financial Times, αποκάλυψαν στους Βρετανούς πως η περιοχή του King’s Cross, και πιο συγκεκριμένα ο σταθμός του Eurostar, έχει εξοπλισθεί με κάμερες αναγνώρισης προσώπου, ενώ ξεκίνησε η εγκατάσταση τους και στον οικονομικό πνεύμονα της Canary Wharf. Στο εμπορικό κέντρο Westfield Stratford City, στο Λονδίνο, οι έξυπνες κάμερες σκανάρουν 300 πρόσωπα το δευτερόλεπτο. Στην πραγματικότητα χιλιάδες Βρετανοί, χωρίς να το γνωρίζουν, έχουν φακελωθεί από τις κάμερες αναγνώρισης προσώπου κατά τη διάρκεια δοκιμών το 2018. Η ΜΚΟ, Big Brother Watch, έδωσε στη δημοσιότητα λίστα με τα μουσεία, καζίνο, ξενοδοχεία, εμπορικά και συνεδριακά κέντρα όπου είχαν εγκατασταθεί έξυπνες κάμερες.

Το Λονδίνο σήμερα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επιτηρούμενη πόλη στον κόσμο, καθώς διαθέτει 420.000 κάμερες επιτήρησης και αναγνώρισης προσώπου. Συνολικά η Μεγάλη Βρετανία διαθέτει 4 εκατομμύρια κάμερες. 1 για κάθε 14 πολίτες της. Περπατώντας κάποιος στο Λονδίνο παρακολουθείται από τουλάχιστον 300 κάμερες Η Γαλλία επιθυμεί την επίσπευση της εφαρμογής ταυτοποίησης με την αναγνώριση προσώπου. Από το 2020, η πρόσβαση στις ιστοσελίδες των δημόσιων υπηρεσιών, θα γίνεται μόνο με την αναγνώριση προσώπου. Hδη ο προϋπολογισμός του 2020, προβλέπει την γενική συλλογή προσωπικών δεδομένων απ όλες τις ιντερνετικές πλατφόρμες που θα τις αναλύει η τεχνητή νοημοσύνη. Στην πόλη της Νίκαιας αντιστοιχεί 1 κάμερα για 145 κατοίκους. Η Νίκαια ήταν η πρώτη πόλη που δοκίμασε πιλοτικά την αναγνώριση προσώπου, μέσω της βιντεοεπιτήρησης, τον Φεβρουάριο του 2019. Στην ίδια πόλη το τραμ διαθέτει σύστημα επιτήρησης που είναι ικανό να διαβάσει τα συναισθήματα στο πρόσωπο των επιβατών. Παράλληλα με την βιντεοεπιτήρηση, σε πολλές γαλλικές πόλεις όπως είναι το Σεν Ετιέν, έχουν εγκαταστήσει μικρόφωνα και αισθητήρες ήχου στους δρόμους, και σε όλους του δημόσιους χώρους, ώστε η αστυνομία να μπορεί ειδοποιείτε και να επεμβαίνει εγκαίρως, για το παραμικρό. Επίσης εξετάζεται σχέδιο εγκατάστασης συστήματος αναγνώρισης προσώπου στις εισόδους των λυκείων της χώρας.

Mετάφραση: Ισμήνη Θεοδωροπούλου

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Τζέιμς Μπόλντουιν άρχισε να γράφει ένα βιβλίο για την Αμερική, στηριγμένο στις προσωπογραφίες τριών φίλων του, του Μέντγκαρ Έβερς, του Μάλκολμ Χ και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Και οι τρεις, μεγάλες μορφές του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα, δολοφονήθηκαν. Το βιβλίο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο σκηνοθέτης Ραούλ Πεκ βασίστηκε στις σημειώσεις του Μπόλντουιν για το βιβλίο αυτό, στις ομιλίες, τις επιστολές και τις συνεντεύξεις του, για να γράψει το σενάριο και να γυρίσει το ντοκιμαντέρ Δεν είμαι ο νέγρος σου, που γνώρισε τεράστια επιτυχία. Το ντοκιμαντέρ έγινε, με τη σειρά του, βιβλίο, το οποίο μάλιστα αποτελεί μια θαυμάσια εισαγωγή στο έργο του Τζέιμς Μπόλντουιν. Ένα ταξίδι στον χρόνο, που αποκαλύπτει την τραγική και βαθιά ανθρώπινη ματιά του Μπόλντουιν πάνω στην ιστορία των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ και στο κίνημα χειραφέτησης των μαύρων.

***

Ο Τζέιμς Μπόλντουιν γεννήθηκε το 1924 στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης και πέθανε το 1987 στο Σαιν-Πωλ-ντε-Βανς, κοντά στη Νίκαια της Γαλλίας. Από τους μεγαλύτερους μεταπολεμικούς Αμερικανούς συγγραφείς –μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πολιτικός στοχαστής–, έγραψε περισσότερα από είκοσι βιβλία. Τα δοκίμιά του διακρίνονται για την πειστική και παθιασμένη υπεράσπιση της αξιοπρέπειας των μαύρων. Προπάντων, όμως, είναι ένας σπουδαίος μυθιστοριογράφος. Τα κυριότερα θέματά του: η ανακάλυψη και η αποδοχή του εαυτού, οι σχέσεις ανάμεσα στις φυλές και στα φύλα. Οι ήρωές του είναι συνήθως έφηβοι, ή μαύροι καλλιτέχνες με πολυτάραχη και τραγική ζωή. Υπήρξε εμβληματική μορφή του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων. Το 1948 εγκατέλειψε τις ΗΠΑ για τη Γαλλία, όπου έζησε πολλά χρόνια, θέλοντας να ξεφύγει από τον ρατσισμό και την ομοφοβία. Από τις εκδόσεις Πόλις ετοιμάζονται τα μυθιστορήματά του Το κουαρτέτο του Χάρλεμ, If Beale Street Could Talk, Go Tell It on the Mountain.

Ο Ραούλ Πεκ γεννήθηκε το 1953 στο Πορτ-ω-Πρενς της Αϊτής. Το 1961, για να ξεφύγουν από τη δικτατορία του Ντυβαλιέ, εκείνος και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στο Κονγκό, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως στέλεχος του ΟΗΕ και της Ουνέσκο. Απέκτησε master μηχανικού και οικονομικών στο Βερολίνο και, στη συνέχεια, σπούδασε στη Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (DFFB). Είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός. Από το 2010 έως το 2019 διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου της Γαλλίας Fémis.
Έχει σκηνοθετήσει, μεταξύ άλλων, τα έργα:
• Lumumba, Death of a Prophet (1990)
• L’Homme sur les quais (The Man by the Shore, 1993)
• Haiti – Le silence des chiens (Haiti – Silence of the Dogs, 1994)
• Lumumba (2000)
• Sometimes in April (2005)
• Murder in Pacot (2014)
• I Am Not Your Negro (2016)
• The Young Karl Marx (2017)

‼️ Η αναθεώρηση αυτής της διάταξης θα διασφάλιζε ότι θα εδραιώνονταν και στο Σύνταγμα, οι δεσμεύσεις της Ελλάδας σύμφωνα με τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλα διεθνή όργανα ανθρώπινων δικαιωμάτων, σχετικά με το απαγορευμένο έδαφος διακρίσεων. Είναι πραγματικά ανησυχητικό το γεγονός ότι η Ελλάδα απέτυχε να διευρύνει αυτό το έδαφος, και να συμπεριλάβει το φύλο, την ταυτότητα φύλου, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την αναπηρία, την ηλικία και τη συμμετοχή σε εθνική μειονότητα.

Πυρήνες νέων, άρχισαν να πυκνώνουν τις χαλαρά οργανωμένες και αρχικά απολιτικές ομάδες των Swing Kids. Αυτά τα παιδιά παρουσίαζαν μια εικόνα που θεωρούνταν πραγματικό σκάνδαλο για τους εθνικοσοσιαλιστές. Οι νέοι αντιστεκόμενοι σε ένα καθεστώς πολιτισμικής τρομοκρατίας, υιοθετώντας συγκεκριμένους, συνθηματικούς κώδικες ενδυμασίας και συμπεριφοράς με τους οποίους δήλωναν την πλήρη περιφρόνησή τους στην κυρίαρχη ιδεολογία, συνέχισαν να βγαίνουν από τα σπίτια τους, συγκεντρώνονταν με φορητά γραμμόφωνα και δίσκους σε μέρη κωδικοποιημένα και μυστικά για τα αυτοσχέδια πάρτι τους, χόρευαν με σκανδαλώδη τρόπο στους ήχους του Λούις Άρμστρονγκ και του Τσάρλι Πάρκερ. Τα swing kids εξαπλώθηκαν σε όλη την κατακτημένη Ευρώπη. Στη Βιέννη ονομάζονταν schlurfs, στην Πράγα potapki, στο Παρίσι zazous.

δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα της εκδήλωσης
https://www.facebook.com/events/537332363724853/?active_tab=about
#athens #zerowaste #fashion #reuse #solidarity