- στίχος   -στροφή   -μέτρο   - ομοιοκαταληξία   - νοηματική αλληλουχία   -λυρισμός - λεξιλόγιο - στίξη   -σύνταξη. 

Κοιμᾶται τ᾿ ἀκρογιάλι, ἡ αὔρα πλέει δειλά,
 ἀσπρίζει ἐδῶ πουλὶ κι ἐκεῖ οὐρανὸς μαυρίζει.
 Ἡ νύχτα ἐχύθ᾿ ἡ δύσις μοναχὰ ροδίζει,
 ἡ μέρα εἶναι νεκρὸς ὁποῦ χαμογελᾷ.

Μὰ καὶ τῆς δύσεως σὲ λίγο φεύγ᾿ ἡ χάρη,
 καὶ μέσ᾿ στὴ λίμνη μας θὰ δοῦμε τὸ φεγγάρι
 ἕνα ποτάμι ὁλόχρυσο πλατὺ νὰ κάμει.

Καὶ τότε θὰ σοῦ πῶ ἀγάπη μου δροσάτη:
 -Μέσ᾿ στὴν καρδιά μας, θάλασσα πάθη γεμάτη,
 ὁ Ἔρως εἶν᾿ αὐτὸ τ᾿ ὁλόχρυσο ποτάμι.

Στὴ Σαντορίνη ἀγγίζοντας νησιὰ ποὺ βουλιάζαν
 ἀκούγοντας νὰ παίζει ἕνα σουραύλι κάπου στὶς ἀλαφρόπετρες
 μοῦ κάρφωσε τὸ χέρι στὴν κουπαστὴ
 μιὰ σαΐτα τιναγμένη ξαφνικὰ
 ἀπὸ τὰ πέρατα μιᾶς νιότης βασιλεμένης.

Στὶς Μυκῆνες σήκωσα τὶς μεγάλες πέτρες καὶ τοὺς θησαυροὺς τῶν Ἀτρειδῶν
 καὶ πλάγιασα μαζί τους στὸ ξενοδοχεῖο τῆς «Ὡραίας Ἑλένης τοῦ Μενελάου»
 χάθηκαν μόνο τὴν αὐγὴ ποὺ λάλησε ἡ Κασσάντρα
 μ᾿ ἕναν κόκορα κρεμασμένο στὸ μαῦρο λαιμό της.
 Στὶς Σπέτσες στὸν Πόρο καὶ στὴ Μύκονο
 μὲ χτίκιασαν οἱ βαρκαρόλες.

Τί θέλουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ λένε
 πὼς βρίσκουνται στὴν Ἀθήνα ἢ στὸν Πειραιά;
 Ὁ ἕνας ἔρχεται ἀπὸ Σαλαμίνα καὶ ρωτάει τὸν ἄλλο μήπως «ἔρχεται ἐξ Ὁμονοίας»
«Ὄχι ἔρχομαι ἐκ Συντάγματος» ἀπαντᾶ κι εἶν᾿ εὐχαριστημένος
«βρῆκα τὸ Γιάννη καὶ μὲ κέρασε ἕνα παγωτό».
Στὸ μεταξὺ ἡ Ἑλλάδα ταξιδεύει
δὲν ξέρουμε τὴν πίκρα τοῦ λιμανιοῦ σὰν ταξιδεύουν ὅλα τὰ καράβια
περιγελᾶμε ἐκείνους ποὺ τὴ νιώθουν.

Παράξενος κόσμος ποὺ λέει πὼς βρίσκεται στὴν Ἀττικὴ
 καὶ δὲ βρίσκεται πουθενὰ
 ἀγοράζουν κουφέτα γιὰ νὰ παντρευτοῦνε
 κρατοῦν «σωσίτριχα» φωτογραφίζουνται
 ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶδα σήμερα καθισμένος σ᾿ ἕνα φόντο μὲ πιτσούνια καὶ μὲ λουλούδια
 δέχουνταν τὸ χέρι τοῦ γέρο φωτογράφου νὰ τοῦ στρώνει τὶς ρυτίδες
 ποὺ εἶχαν ἀφήσει στὸ πρόσωπό του
 ὅλα τὰ πετεινὰ τ᾿ οὐρανοῦ.
 Στὸ μεταξὺ ἡ Ἑλλάδα ταξιδεύει ὁλοένα ταξιδεύει
 κι ἂν «ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς»
εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θέλησαν νὰ πιάσουν τὸ μεγάλο καράβι μὲ τὸ κολύμπι
ἐκεῖνοι ποὺ βαρέθηκαν νὰ περιμένουν τὰ καράβια ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κινήσουν
τὴν ΕΛΣΗ τὴ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ τὸν ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ.

Σφυρίζουν τὰ καράβια τώρα ποὺ βραδιάζει στὸν Πειραιὰ
 σφυρίζουν ὁλοένα σφυρίζουν μὰ δὲν κουνιέται κανένας ἀργάτης
 καμμιὰ ἁλυσίδα δὲν ἔλαμψε βρεμένη στὸ στερνὸ φῶς ποὺ βασιλεύει
 ὁ καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μὲς στ᾿ ἄσπρα καὶ στὰ χρυσά.

Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει
 παραπετάσματα βουνῶν ἀρχιπέλαγα γυμνοὶ γρανίτες...
 τὸ καράβι ποὺ ταξιδεύει τὸ λένε ΑΓΩΝΙΑ 937.

Α/Π Αὐλίς, περιμένοντας νὰ ξεκινήσει Καλοκαίρι 1936

Ὁ ἥλιος, γέρνοντας στὴ δύση,
 μπροστὰ στοῦ ἱεροῦ τὴν πύλη
 μπαίνει δειλὰ νὰ προσκυνήσῃ
 κι ἀνάφτει ὑπέρλαμπρο καντήλι.

Σκορπάει γλυκειὰ μοσκοβολιὰ
 δάφνη στὸν τοῖχο ριζωμένη -
 θυμίαμα ποὺ καίει ἡ Πίστις -

καὶ μία χελιδονοφωλιά,
 ψηλὰ στὸ νάρθηκα χτισμένη,
 ψάλλει τὸ Δόξα ἐν Ὑψίστοις...

Χαμένοι τέτοιοι θάνατοι δὲν πᾶνε.
 Γιατί μονάχα ἐκεῖνοι π᾿ ἀγαπᾶνε
 τὴ ζωὴ στὴ μυστική της πρώτη ἀξία,
 μποροῦν καὶ νὰ θερίσουνε μονάχοι
 τῆς ὕπαρξής τους τὸ μεγάλο ἀστάχυ,
 ποὺ γέρνει πιά, μὲ θείαν ἀταραξία!

(ἀπὸ τὸ Λυρικὸς Βίος, E´, Ἴκαρος 1968)