H «υπερκατανάλωση» ρούχων είναι πηγή σοβαρών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, όπως υποστηρίζει και η Greenpeace.

Οι οικολογικές επιπτώσεις από την αυξανόμενη παραγωγή ρούχων, προκειμένου να καλυφθεί η ζήτηση, είναι πολλές: χημική ρύπανση από τα εργοστάσια ή τα μικροβιοκτόνα στα βαμβακοχώραφα, εντατική χρήση νερού και πηγών ενέργειας που προκαλούν υπερθέρμανση.

Η ραγδαία αύξηση των συνθετικών ρούχων είναι ιδιαιτέρως προβληματική, κυρίως του πολυεστέρα που εκπέμπει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα απ΄ό,τι το βαμβάκι, αποσυντίθεται δυσκολότερα και μπορεί να περιλαμβάνει μικροΐνες από πλαστικό, κάτι που ισοδυναμεί με δηλητήριο για τους ωκεανούς. Οι υφαντουργικές βιομηχανίες χρησιμοποιούν σαν πρώτη ύλη συνθετικά υλικά που περιέχουν πετροχηµικά προϊόντα, τα οποία είναι ιδιαίτερα ρυπογόνα για το περιβάλλον.

Η ανακύκλωση δε των ρούχων είναι στα «σπάργανα», καθώς δεν έχει ακόμη τελειοποιηθεί τόσο τεχνικά όσο και εμπορικά.

Η βιομηχανία ένδυσης, συµβάλλει στην αυξανόµενη ρύπανση, στην εξάντληση των ορυκτών καυσίµων και των πρώτων υλών και στην αλλαγή του κλίµατος κατά συνέπεια.

Επιπλέον, αρκετές βιομηχανίες χρησιμοποιούν μαλλί και βαμβάκι, τα οποία απαιτούν πολύ μεγάλες ποσότητες νερού για πλύσιμο.

Η λεύκανση και η βαφή των υφασµάτων έχουν ως αποτέλεσµα µεγάλες ποσότητες λυµάτων, που συχνά περιέχουν ιδιαίτερα τοξικά βαρέα µέταλλα που µολύνουν το έδαφος και το νερό, ενώ προκαλούν και µεγάλη ζηµιά στην υδρόβια ζωή.

Στις διεργασίες που γίνονται κατά την παραγωγή των ενδυµάτων καταναλώνονται µεγάλες ποσότητες ορυκτών καυσίµων. Υπολογίζεται περίπου ότι το 10% του συνολικού άνθρακα που εκπέµπεται στην ατµόσφαιρα όπως επίσης και η εκτιµώµενη κατανάλωση για την ετήσια συνολική παραγωγή 60 δισεκατοµµυρίων κιλών υφασµάτων είναι 1 τρισεκατοµµύριο ανά ώρα κιλοβάτ ηλεκτρικής ενέργειας και η κατανάλωση του νερού φτάνει τα 9.000 δισεκατοµµύρια λίτρα.

Έτσι, η βιοµηχανία ρούχων µετατρέπεται σε μία βρώµικη επιχείρηση, η οποία χρησιµοποιεί τουλάχιστον 8.000 χηµικές ουσίες για τις πρώτες ύλες της. Πολλές από αυτές τις ουσίες προκαλούν ανεπανόρθωτη βλάβη στον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Η παγκόσμια παραγωγή ρούχων έχει διπλασιαστεί τα 15 τελευταία χρόνια.

Ένας άνθρωπος αγοράζει 60% περισσότερα ρούχα απ΄ό,τι πριν από 15 χρόνια, και κρατάει ένα κομμάτι δύο φορές λιγότερο χρόνο, σύμφωνα με μια σχετική έρευνα της McKinsey.

Τα μεγάλα εμπορικά σήματα ένδυσης έχουν πολλαπλασιάσει τον αριθμό των συλλογών τους, ενώ από τη Βραζιλία μέχρι την Ινδία και τη Βρετανία οι τιμές έχουν αυξηθεί λιγότερο σε σχέση με άλλα καταναλωτικά αγαθά, τροφοδοτώντας τη φρενίτιδα: το 2014, για πρώτη φορά, ο αριθμός των κομματιών ένδυσης που παρήχθησαν μέσα σε ένα έτος ξεπέρασε τα 100 δισεκατομμύρια, δηλ. σχεδόν 14 ανά άτομο, σύμφωνα με την ίδια έρευνα.

Σημαντικές προοπτικές για αύξηση της ζήτησης τους στο μέλλον παρουσιάζουν τα οικολογικά ενδύματα, τα οποία μετά την Ευρώπη και την Αμερική, έχουν εισέλθει και στην Ελλάδα.

Με τον όρο οικολογική µόδα ορίζονται τα είδη ένδυσης που είναι σχεδιασµένα ώστε να έχουν µεγάλη διάρκεια ζωής. Παράγονται σε ένα ηθικό σύστηµα παραγωγής µε µικρές ή και καθόλου επιπτώσεις στο περιβάλλον, χρησιµοποιώντας οικολογική σήµανση ή ανακυκλωµένα υλικά.

Τα τελευταία χρόνια, η βιομηχανία της μόδας έχει αρχίσει δειλά δειλά να χρωματίζεται «πράσινη». Τα «πράσινα ρούχα» κατασκευάζονται από οργανικά υλικά που δεν έχουν υποστεί κατά την καλλιέργεια και τη μεταποίηση καμία χημική επεξεργασία, ενώ δεν απαιτούν και μεγάλες ποσότητες νερού για πλύσιμο. Επομένως, επιβαρύνουν αισθητά λιγότερο το περιβάλλον, αλλά και την ανθρώπινη υγεία.

Η χώρα µας καλλιεργεί κάθε χρόνο χιλιάδες στρέµµατα βαµβακιού, αλλά ελάχιστα είναι βιολογικά. Μεγάλο μέρος των αναγκών της αγοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης για βιολογικό βαµβάκι καλύπτει η γειτονική Τουρκία.

Ωστόσο, ο εγχώριος κλάδος της ένδυσης σταδιακά αντιλαµβάνεται τη σηµασία των οικολογικών ρούχων και έτσι το οργανικό βαμβάκι, οι οργανικές βαφές, οι σχετικές πιστοποιήσεις και η φιλική προς το περιβάλλον παραγωγική διαδικασία κάνουν δυναμικά την εμφάνισή τους.