Στη Φινλανδία τα παιδιά μασκαρεύονται και ζητιανεύουν στους δρόμους, ενώ στα χέρια τους κρατούν δύο μπαγκέτες. Στην δυτική μάλιστα Φινλανδία, τα πυροτεχνήματα είναι το κέντρο της προσοχής. Η παράδοση έχει και εδώ συμβολική σημασία, αφού σκοπός των κρότων και των πυροτεχνημάτων είναι να τρομάξουν τις μάγισσες που περιφέρονται ελεύθερες στο χρονικό διάστημα μεταξύ Μεγάλης Παρασκευής και Μεγάλου Σαββάτου.

Στην πόλη Χάνγκερφορντ οι νεοδιορισμένοι αστυνομικοί καλούν όλους τους άνδρες στο Δημαρχείο της πόλης, σφυρίζοντας ένα χαρακτηριστικό σύνθημα με τη σφυρίχτρα τους. Δύο άντρες επιλέγονται να παρελάσουν σε όλη την πόλη μοιράζοντας πορτοκάλια στις διερχόμενες κυρίες. Σε αντάλλαγμα παίρνουν ένα φιλί! Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν άνδρες που δεν θέλουν να συμμετέχουν στην παρέλαση αυτή! Όχι αναρωτιέμαι…

Τα σημαντικότερα σύμβολα του Πάσχα είναι  τα βαμμένα αυγά (Ostereier), ο λαγός (Osterhase), το αρνί (Osterlamm) και η λευκή λαμπάδα (Osterkerze).Το βάψιμο των αυγών (Ostereier) αποτελεί παλιά παράδοση και είναι στενά συνδεδεμένο με τη νηστεία της Σαρακοστής. Την άνοιξη οι κότες γεννούν πολλά αυγά κι επειδή δεν μπορούσαν λόγω της νηστείας να τα καταναλώσουν, τα έβραζαν για να τα διατηρήσουν, τα έβαφαν με  φυτικά υλικά (φύλλα, άνθη, καρπούς) για να τα ξεχωρίζουν από τα ωμά αυγά και  τα έκρυβαν. Αρχικά το χρώμα που χρησιμοποιούσαν ήταν το κόκκινο, σύμβολο των Παθών του Χριστού.

Σύμφωνα με το μύθο το χτύπημα είναι συμβολικό και δεν το κάνουν επειδή το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο, αλλά για καλή τύχη και για να διατηρήσουν οι γυναίκες τους την υγεία και την ομορφιά τους τον επόμενο χρόνο. Βέβαια και οι γυναίκες παίρνουν πίσω ένα μέρος εκδίκησης, αφού τους «λούζουν» κανονικότατα με κουβάδες κρύου νερού! Άλλωστε, είναι γνωστό ότι το κρύο νερό κάνει καλό στην επιδερμίδα.

Στη Γερμανία ο λαγός φέρνει πολύχρωμα αυγά και τα κρύβει στον κήπο. Την Κυριακή του Πάσχα τα παιδιά επιδίδονται στην αναζήτησή τους. Το έθιμο αυτό χρονολογείται από το 1662, οπότε και υπήρξε η πρώτη γραπτή αναφορά σε αυτό. Πιθανότατα ο λαγός συνδέεται, όπως άλλωστε και το αυγό, με τη γονιμότητα.

Το Πάσχα στη Ρωσία, το Μεγάλο Σάββατο, οι Ρώσοι πιστοί πηγαίνουν τα αυγά και τα γλυκά στην εκκλησία για να πάρουν την ευλογία του ιερέα. 

Την Κυριακή του Πάσχα, επισκέπτονται τα νεκροταφεία για να τιμήσουν τη μνήμη των νεκρών τους συγγενών.
Γιάννης Β.

Στην Γαλλία, τη Μεγάλη Παρασκευή, σε όλες τις εκκλησίες , τα λόγια των ιερέων είναι αφιερωμένα στον Ιησού Χριστό, στα γεγονότα των Παθών και την Ανάσταση. Το μήνυμα είναι ότι οι άνθρωποι οφείλουν να ζουν μονιασμένοι κι αρμονικά ,να ξεχάσουν τις έχθρες τους , έστω για τις ημέρες του Αγίου Πάσχα. Σε κάθε λειτουργία μάλιστα ζητούν να υπάρχει αγάπη ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες.

 Στην περιοχή της Αλσατίας και στη Μοζέλ, δυο μεγάλες γαλλικές επαρχίες, κανείς δεν εργάζεται τη Μεγάλη Παρασκευή. Όλοι οι πιστοί συγκεντρώνονται στις εκκλησίες και γονατίζουν μπροστά στο Ξύλινο Σταυρό του Ιησού και εκεί ζητούν συγχώρεση για τις αμαρτίες τους.

 Η Κυριακή του Πάσχα είναι και για τους καθολικούς η μεγάλη μέρα ή ημέρα της Ανάστασης. Είναι η μεγάλη γιορτή της αναγέννησης της ζωής. Η μέρα αυτή συμβολίζει τη νίκη επί του θανάτου. Ακόμη και η φύση ανανεώνεται και όλη η πλάση ζωντανεύει πάλι .

 Οι ζαχαροπλάστες ξεκινούν τη δουλειά νωρίς το πρωί και φτιάχνουν μπισκοτένια αρνάκια καλυμμένα από ζάχαρη άχνη και τα διακοσμούν με μικρές σημαίες κι ακολουθούν και τα σοκολατένια λαγουδάκια που κρατούν κοντά στην κοιλιά τους ένα τεράστιο καλάθι με πολύχρωμα αυγά.

 Τη Δευτέρα του Πάσχα, νωρίς το πρωί  τα παιδιά φτιάχνουν αχυρένιες φωλιές μαζί με τους γονείς τους, και τις τοποθετούν στους κήπους ή ακόμη και στις γωνιές του σπιτιού τους, για να μπορέσει το λαγουδάκι του Πάσχα , να φέρει τα πολύχρωμα αυγά του. Την επομένη μέρα τα παιδιά θα ξυπνήσουν πάλι νωρίς το πρωί για να μαζέψουν τα αυγά και να τα βάλουν στο καλαθάκι του γιορτινού τραπεζιού και να φαγωθούν.

Για τους Γάλλους οι καμπανούλες είναι ένα από τα πιο σημαντικά έθιμα. Υπάρχει ένας μύθος που  λέει ότι οι καμπάνες εγκαταλείπουν όλες τις πόλεις της Γαλλίας και πηγαίνουν στη Ρώμη, για να πάρουν την ευλογία από τον Πάπα και να μαζέψουν και τα πολύχρωμα σοκολατένια αυγά. Έτσι δεν υπάρχει καμιά καμπάνα  για να ηχήσει στις εκκλησίες καθ όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Όταν όλες έχουν ολοκληρώσει την αποστολή τους, επιστρέφουν από τη Ρώμη, ευλογημένες κι έχοντας τα πασχαλινά αυγά, ξαναπαίρνουν τις  θέσεις τους στα καμπαναριά και την Κυριακή αρχίζουν να ηχούν χαρμόσυνα φέρνοντας το νέο της Ανάστασης.       

Με την αυγή της Κυριακής του Πάσχα, οι θρησκευτικές τελετές αρχίζουν ξανά και καταλήγουν σε μια χαρούμενη γιορτή της ανάστασης του Χριστού. Μουσική, τραγούδι, προσευχές και πυροτεχνήματα έρχονται να συμβάλλουν στον εορτασμό του χαρμόσυνου μηνύματος της Αναστάσεως. 
Μάγδα

Το Πάσχα στην Πολωνία εορτάζεται σύμφωνα με το Δυτικό Ρωμαιοκαθολικό ημερολόγιο. Η Κυριακή του Πάσχα πέφτει την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης.

Αν και οι παραδώσεις σήμερα θεωρούνται από πολλούς πεπερασμένες, είναι συνηθισμένο τόσο για τις σύγχρονες όσο και για τις συντηρητικές οικογένειες να συμμετέχουν σε αυτές, ανεξάρτητα από το ποιες είναι οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.
Σύμφωνα με την καθολική παράδοση η ημέρα σηματοδοτεί την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ. Γι’ αυτό το λόγο μεγάλος αριθμός αποξηραμένων λουλουδιών φτάνουν στην εκκλησία ως συμβολισμός για την άφιξη του Κυρίου. Δεδομένου ότι οι φοινικόδεντρα είναι σπάνιες στην Πολωνία, οι εκκλησιαστές συχνά φέρνουν palmy «βάγια» φτιαγμένα από πολύχρωμα αποξηραμένα η τεχνητά λουλούδια

Για τους καθολικούς πιστούς η Niedziela Palmowa σηματοδοτεί τη περίοδο της πνευματικής προετοιμασίας για την γιορτή, η οποία και στηρίζεται στην αναζήτηση ηρεμίας, συγκέντρωσης και βίωσης του Πάθους του Χριστού.
Αλέξανδρος Ι.

Όλα ξεκίνησαν από τους Εβραίους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν το σεληνιακό ημερολόγιο που βασιζόταν στον κύκλο της Σελήνης.

Γιόρταζαν το Πάσχα -από την εβραϊκή λέξη «πεσάχ» που σημαίνει «διέλευση» (της Ερυθράς Θάλασσας)- την 14η του μήνα Νισάν, η οποία ήταν η μέρα της πρώτης εαρινής πανσελήνου, που συμβαίνει κατά την εαρινή ισημερία ή αμέσως μετά από αυτήν.

Η εαρινή ισημερία συνδέθηκε με τον εορτασμό του Χριστιανικού Πάσχα από τα πρώτα κιόλας χρόνια μετά την Ανάσταση του Χριστού. Αυτό συνέβη, επειδή ο Χριστός αναστήθηκε την πρώτη ημέρα μετά το Εβραϊκό Πάσχα, που έπεσε εκείνο το χρόνο Σάββατο (το οποίο άρχιζε τότε -όπως και οι υπόλοιπες ημέρες- στις 6 το απόγευμα της Παρασκευής).

Αρχικά, οι διάφορες χριστιανικές τοπικές εκκλησίες γιόρταζαν το Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες. Οι ιουδαΐζουσες εκκλησίες κυρίως της Μικράς Ασίας το γιόρταζαν κατά την ημέρα του θανάτου του Χριστού την 15η του εβραϊκού μήνα Νισάν (σε όποια ημέρα της εβδομάδας έπεφτε), ενώ οι εθνικές εκκλησίες προτιμούσαν την πρώτη Κυριακή -ως αναστάσιμη ημέρα- μετά τη πρώτη εαρινή πανσέληνο.

Λόγω αυτών των διαφωνιών, η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια, υπό τον Μεγάλο Κωνσταντίνο το 325 μ.Χ., αποφάσισε ότι το Πάσχα θα εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης και, αν η πανσέληνος συμβεί Κυριακή, τότε την αμέσως επόμενη Κυριακή. Με αυτό τον τρόπο, αφενός το χριστιανικό Πάσχα δεν θα συνέπιπτε ποτέ με το εβραϊκό, αφετέρου ο εορτασμός του χριστιανικού Πάσχα συνδέθηκε με ένα αστρονομικό φαινόμενο, την εαρινή ισημερία και την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης (την «Πασχαλινή πανσέληνο»).

Συνεπώς, για να υπολογιστεί η ημερομηνία του Πάσχα ενός έτους, αρκούσε να βρεθεί αρχικά η ημερομηνία της πρώτης εαρινής πανσελήνου και, στη συνέχεια, η πρώτη Κυριακή μετά από αυτή την πανσέληνο. Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος ανέθεσε στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας να γνωστοποιεί κάθε χρόνο στις άλλες εκκλησίες την ημέρα του Πάσχα, αφού προηγουμένως είχε υπολογιστεί η ημερομηνία της πρώτης εαρινής πανσελήνου, με τη βοήθεια των αστρονόμων της Αλεξάνδρειας.

Εκείνο το έτος, ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ' ανέθεσε στους αστρονόμους Χριστόφορο Κλάβιους και Λουίτζι Λίλιο να προωθήσουν μία ημερολογιακή μεταρρύθμιση. Η 5η Οκτωβρίου 1582 μετονομάστηκε 15η Οκτωβρίου, προκειμένου να διορθωθεί το λάθος των δέκα ημερών, που είχαν συσσωρευθεί τους προηγούμενους 11 αιώνες, έτσι ώστε η εαρινή ισημερία να επιστρέψει στην 21η Μαρτίου, όπως είχε συμβεί κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Το Νέο ή Γρηγοριανό Ημερολόγιο υιοθετήθηκε από τα καθολικά κράτη της Ευρώπης μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, ενώ τα προτεσταντικά καθυστέρησαν πολύ περισσότερο. Η αντίδραση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο ήταν ακόμη πιο μεγάλη, με συνέπεια το Ιουλιανό Ημερολόγιο να παραμείνει σε ισχύ σε όλα τα Ορθόδοξα κράτη έως τον 20ο αιώνα.

Στην Ελλάδα το Ιουλιανό Ημερολόγιο αντικαταστάθηκε από το Γρηγοριανό, αρχής γενομένης στις 16 Φεβρουαρίου 1923, η οποία μετονομάστηκε σε 1η Μαρτίου. Αφαιρέθηκαν δηλαδή 13 ημέρες από το 1923, γιατί στις δέκα ημέρες λάθους Γρηγοριανού και Ιουλιανού μεταξύ 325 μ.Χ. και 1582 είχαν προστεθεί άλλες τρεις ημέρες, στη διάρκεια των περίπου τρεισήμισι αιώνων που είχαν περάσει από την εισαγωγή του Γρηγοριανού Ημερολογίου στη Δύση.

Αρχικά η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία -αντίθετα από το ελληνικό κράτος- διατήρησε το Ιουλιανό Ημερολόγιο, αλλά το 1924 αποδέχτηκε το εκκλησιαστικό ημερολόγιο να ταυτισθεί με το πολιτικό και να ισχύσει για τις ακίνητες εορτές. Δεν έκανε όμως κάτι ανάλογο για το Πασχάλιο Ημερολόγιο και για τις κινητές εορτές, που εξακολουθούν να υπολογίζονται με βάση το Ιουλιανό ή Παλαιό Ημερολόγιο.

Πηγή: iefimerida.gr