Στο βάθος του ωκεανού υπήρχε ένα βασίλειο που λεγόταν «Μαργαριτάρι».Εκεί ζούσε ο γιος του βασιλιά ο Γόνος.Ο Γόνος ήταν πολύ πλούσιος ήταν ντυμένος με μεταξωτά φύκια και μαργαριτάρια.Δίπλα του είχε πάντα τους σωματοφύλακες του δύο λευκούς καρχαρίες τον Έντι και τον Τζάκ.Εκείνοι ζήλευαν τα πλούτη του και έτσι αποφάσισαν να τον απαγάγουν.

Ένα βράδυ που κοιμόταν τον έκλεισαν σε μια γυάλα και τον πήγαν μακριά σε έναν Ωκεανό γεμάτο απορρίμματα και μόλυνση.Ο Γόνος άρχισε να αρρωσταίνει έψαχνε τρόπο να γυρίσει στο βασίλειο του να μάταια…Είχε αρχίσει να πιστεύει πως αυτή θα ήταν η ζωή του πια.Ο Γόνος κατάφερε γύρισε στο βασίλειο Μαργαριτάρι…Σκεφτόταν τα άλλα ψάρια έτσι θα ζουν;Οχι…μια μέρα θαφτείς και θα σώσω όλα.

ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΡΥΠΑΝΣΗ ΤΩΝ ΘΑΛΑΣΣΩΝ!

Τα ποτάμια έλαμπαν παράξενα, σαν να είχαν καταπιεί αστέρια που έσπασαν σε χιλιάδες κομμάτια. Τα ψάρια κολυμπούσαν αργά και σιωπηλά, με μάτια θολά, κουρασμένα από τον κόσμο που άλλαζε. Τα πουλιά τραγουδούσαν λιγότερο, γιατί οι φωνές τους μπερδεύονταν με τον ψίθυρο του πλαστικού που ταξίδευε στον άνεμο.

Οι άνθρωποι συνέχισαν τη ζωή τους βιαστικά. «Είναι μικρό», έλεγαν. «Δεν φαίνεται». Μα τα μικρά έγιναν πολλά, και τα πολλά έγιναν βάρος. Τα παιδιά γεννιούνταν σε έναν κόσμο που μύριζε συνθετικό, και τα δάση έχαναν σιγά σιγά το πράσινό τους, καλυμμένα από αόρατη σκόνη.

Μια μέρα, ένα παιδί άκουσε τον κόσμο να κλαίει. Έσκυψε, άγγιξε το χώμα και ένιωσε το τρίζον παράπονό του.Τότε κατάλαβε: ο κόσμος δεν χρειαζόταν θαύματα, αλλά αλλαγή. Λιγότερη αδιαφορία, περισσότερη φροντίδα.

Μα στο παραμύθι αυτό, κανείς δεν άκουσε εγκαίρως. Κι έτσι ο κόσμος συνέχισε να τρίζει, περιμένοντας ακόμα κάποιον να αλλάξει την ιστορία πριν γίνει σιωπή.

Μια φορά και ένα καιρό η θάλασσα ήταν καταγάλανη με χιλιάδες ψάρια να παίζουν με τα κύματα και της ηλιαχτίδες που περνούσαν στα βάθη της. Τα νερά της ήταν καθαρά και διάφοροι οργανισμοί ζούσαν μέσα  της. Ο κόσμος μας ήταν πολύ όμορφος το βλέμμα του παππού Τζολί έπεσε στο ορίζοντα που τώρα αντί για ψάρια στην θάλασσα κολυμπούσαν μόνο μπουκάλια και πλαστικά.

 Τα ματάκια της Νεση τον κοιτούσαν με απορία αυτή δεν είχε ζήσει την θάλασσα που περιγράφει ο παππούς της.

Η Νέση ήταν ένα ψαράκι που είχε γεννηθεί άρρωστη όπως και σχεδόν όλοι οι φίλοι της .Κάποιοι από αυτούς είχαν πεθάνει κιόλας.

Η θάλασσα που περίγραφε ο παππούς της φάνταζε όμορφη στα ματάκια της … Αλλά όταν κοιτούσε εκεί που το βλέμμα του παππού έπεφτε, το μόνο που έβλεπε ήταν σκουπίδια. Ναι πολύχρωμα αλλά όχι από ζωή .

Γιατί παππού έγινε αυτό ,γιατί η θάλασσα έγινε έτσι ;   ρώτησε με απορία η Νέση. Οι άνθρωποι παιδί μου δεν σεβάστηκαν την φύση και τα ζώα. Δημιούργησε από πετρέλαιο διάφορα πλαστικά που με τον καιρό, όταν δεν τα χρειαζόταν ,τα πέταγαν παντού .

Τα πλαστικά αυτά διαλυθήκαν σε όλο και μικρότερα κομμάτια, τόσο μικρά που καμιά φορά δεν τα βλέπεις, αλλά είναι εκεί, τα τρώμε….. τα αναπνέουμε…… μας αρρωσταίνουν χωρίς  να το καταλαβαίνουμε.

Με τα χρόνια η θάλασσα που ήταν γεμάτη ζωή πέθανε από την ρύπανση, τα ψάρια άλλα γεννιούνται άρρωστα και άλλα  που ενώ γεννιούνται υγιή με τον καιρό αρρωσταίνουν και αυτά.

Και γιατί παππού οι άνθρωποι δεν έκαναν κάτι για αυτό;

 Ο κόσμος που ζούνε είναι εντάξει και χάλασαν μόνο την θάλασσα;

Όχι παιδί μου οι άνθρωποι ρυπάναν όλο τον πλανήτη τα μικροπλαστικά είναι παντού στο νερό στον αέρα στη γη και δεν αρρωσταίνουν μόνο εμάς αλλά και τους ιδίους.

Και γιατί δεν έκαναν κάτι γιατί θέλουν να μας σκοτώσουν;

Τα ματάκια της γέμισαν δάκρυα και κοιτούσαν όλο απορία τον παππού της.

Στην αρχή δεν είχαν καταλάβει ότι έκαναν κακό, δεν είχαν καταλάβει ότι το πλαστικό διαλυόταν σε χιλιάδες κομμάτια και ότι τα σκουπίδια θα γέμιζαν όλο τον πλανήτη. Προσπάθησαν να κάνουν κάτι αλλά ήταν πια αργά.

Τώρα πια ο πλανήτης μας έχει πεθάνει , η θάλασσα είναι νεκρή……

Κανείς δεν περίμενε ότι όλα θα άλλαζαν μέσα σε ένα παλιό κινητό. Ήταν θαμμένο κάτω από πλαστικά σκουπίδια στην αυλή του σχολείου.Η Ελένη, ο Πέτρος, ο Γιάννης και η Άννα το βρήκαν τυχαία. Όταν το άνοιξαν, η οθόνη γέμισε εικόνες από έναν άλλον κόσμο: καθαρές παραλίες, πράσινα δάση, παιδιά να παίζουν χωρίς βουνά από πλαστικό γύρω τους. Ήταν ένα throwback σε μια εποχή που η Γη ανέπνεε.Τα παιδιά συνειδητοποίησαν ότι το μέλλον τους δεν έπρεπε να μοιάζει έτσι. Έδειξαν τις εικόνες σε όλους και άρχισαν να αλλάζουν συνήθειες: λιγότερο πλαστικό, περισσότερη ανακύκλωση, σεβασμός στη φύση.

Και έτσι, από ένα ξεχασμένο κινητό, ξεκίνησε η αλλαγή ενός ολόκληρου κόσμου.

Σε αυτή την πόλη ζούσε η μικρή Άννα. Μια μέρα βρήκε ένα μικρό, αληθινό σποράκι χωμένο μέσα σε ένα σωρό πλαστικά μπουκάλια. Το φύτεψε κρυφά στο χώμα και το πότιζε κάθε μέρα.

Σιγά σιγά φύτρωσε ένα αληθινό πράσινο φυτό. Οι άνθρωποι το κοιτούσαν με απορία, γιατί είχαν ξεχάσει πώς είναι η φύση. Η Άννα τους μίλησε για έναν κόσμο καθαρό, χωρίς τόσα πλαστικά.

Έτσι άρχισαν όλοι μαζί να καθαρίζουν την πόλη και να φυτεύουν δέντρα. Και ο πλαστικός κόσμος του μέλλοντος έγινε ξανά ζωντανός και πράσινος.