Günümüz mimarlığın üretim sürecinde tek aktör mimar değildir.Mimarın yanı sıra, müteahhit, işveren, işçi,kalfa vb. imalat aktörleri göz ardı edilmemelidir.Bu sebeple de yalnızca mimara odaklanmak doğru değildir. Tasarımcının fikir aşamasından inşa sürecine kadarki geçen süreçte diğer aktörlerin talep ve etkileri doğrultusunda özünü kaybetmektedir.

Bir metin okuyucuları tarafından nasıl farklı biçimlerde anlamlandırılıyor ise, bir yapıya da kullanıcıları etki etmektedir.Bu etkiler sonucu da eserler tasarımcıların fikirlerinden uzaklaşıp değişmektedir.Aslında eleştiri mimarı öldürerek, mimardan bağımsız düşünülmelidir. Roland Barthes'in ''Yazarın Ölümü'' adlı makalesine koymuş olduğu müellifin ölümü isimli görselde amacı, metni tek bir imgeyle özetlemektir.Burada anlatılmak istenen ağzı, boş bir kağıt ile örtülmüş olan ölü müellifin eseri hakkında söyleyecek sözünün olmadığını, eleştirmenin eseri anlaması için müellife değil, eserin kendisine dönmesi gerektiğini gösterir.

Türkiye'de mimarlık eleştirisinin zor bir süreç olmasının sebebi, mimar, tasarım nesnesi ve eleştiren kişi arasındaki ilişkinin ayrılmaz olarak kabul edilmesi oluşturur.Eleştirmenin, nesnenin mimarının önceki ürünlerini, eğilimlerini, biyografik değişimlerini anlamaya çalışması nesneyi etkisizleştirmektedir.

Barthes'in ''Semiyoloji ve Kentçilik'' metninde, işaret bilimsel bir taslağı oluşturan kişinin aynı zamanda, coğrafyacı, tarihçi, plancı, mimar hatta psikanalist olmalıdır sözünde anlatmak istediği imkansız, gerçekte var olamayacak bir figürdür. Yani aslında mimarlık, kent eleştirisini hiç kimsenin yapamayacağını ya da herkesin yapabileceğini anlatmaktadır. Barthes, müellifi öldürerek, belirli uzmanların elinden alarak özgürleştirmektedir.

''Eiffel Kulesi'' makalesinde Barthes eleştirisini yaparken Gustave Eiffel ile özdeşleşmiş adı; Eiffel'i kaldırıp yalnızca 'kule' tabirini kullanarak mimarından bağımsız olarak eleştirerek tasarımcı ile kurulan kısıtlayıcı ilişkisinden kopararak özgürleştirmiştir.

Mimarlık eleştirisi ürünün sonuç halini anlatmaktansa, o ürünü oluşturan fikir, tema, form, malzeme, renk ve doku gibi kavramları irdelemeye çalışır. Amacı ürünün farklı anlamlarını ortaya çıkarmaktır. Eleştiri mimarlık disiplininde çok fazla bağımsızlaşamamaktadır. Tarih, söylem ve eleştirinin ilişkisi belirsizdir ve bu da eleştiriye netlik kazandırmamaktadır. Bu sebeple mimari eleştirinin sınırlarını ve onu beslemekte olan diğer disiplinlerle arasındaki ilişkinin iyi belirlenmesi gerekir.