<?xml version="1.0"?>
<rss version="2.0">
   <channel>
      <title>Mapas corporales narrados de personas migrantes: (de)construir desde el Trabajo Social by </title>
      <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud</link>
      <description>Equipo de Trabajo Social, Procesos Migratorios y Diversidad Cultural_Curso 2021-2022 EUTS</description>
      <language>en-us</language>
      <pubDate>2021-10-07 10:12:56 UTC</pubDate>
      <lastBuildDate>2023-01-20 17:00:04 UTC</lastBuildDate>
      <webMaster>hello@padlet.com</webMaster>
      <image>
         <url></url>
      </image>
      <item>
         <title>Narrativas del cuerpo: los mapas corporales narrados por Gastaldo (2019)</title>
         <author>Lorena_AL_euts</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799315664</link>
         <description><![CDATA[<div>Referencia:<br>Facultad de Psicología Universidad de la República. (2019). <em>Narrativas del Cuerpo. La metodología de mapas corporales narrados</em>. https://www.youtube.com/watch?v=5p9GN1brR8o</div>]]></description>
         <enclosure url="https://www.youtube.com/watch?v=5p9GN1brR8o" />
         <pubDate>2021-10-07 10:12:56 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799315664</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;Cada uno a su tiempo&quot;</title>
         <author>depugaap</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799542136</link>
         <description><![CDATA[<div>Hola me presento, soy Fernanda y son una persona migrante de Chile y actualmente vivo en Galicia. Llegué con mis padres y mi hermana en el año 2017 ya que familiares nuestro viven aquí. En el mapa quise exponer mis sentimientos como las banderas de mi país de origen y en el que vivo ahora, el árbol en símbolo de lo que crecí y maduré desde que me fui de Chile, mi familia como punto de apoyo, heridas cerradas en forma de flor en mi cuerpo tras todos los trámites y lo que dejé atrás... Mi slogan quiere expresar la capacidad de adaptación y la paciencia para llegar a estar bien en un lugar donde no perteneces. El amor de la gente que conocí en Galicia y la que dejé en mi país de origen y todo lo que me proporcionó la Universidad a la hora de adaptarme y encontrar mi vocación. La música siempre me acompañó en mi viaje y es una parte indispensable de mi día a día, vivo el presente para poder lograr el futuro que deseo.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391792436/f9eb5085daa84b86603f4f7800876355/IMG_20211006_162337.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:15:25 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799542136</guid>
      </item>
      <item>
         <title>La historia de Nasiha</title>
         <author>lauracobeloparga</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799543482</link>
         <description><![CDATA[<div>AUTORÍA ORIGINAL DEL DOCUMENTO QUE CONTIENE LA HISTORIA: &nbsp;<br>Santín, J. (2017). Análisis del proceso migratorio a través de<br>sus propias subjetividades: Trabajo de Fin de Máster [Documento inédito]. Universidad Jaume I.<br><br>Mi nombre es Nasiha, una mujer bereber, y provengo de Alnif, en la zona interior de Marruecos. Llegué a España hace 10 años, más tarde que mi marido, acompañada de mis tres hijos de 10, 7 y 6 años, y desde entonces me he dedicado al cuidado del hogar.</div><div>Provengo de una familia no muy religiosa, abierta en comparación con mis conocidos de Marruecos. Sin embargo, mi padre, que trabajó en un juzgado, era notablemente más abierto que mi madre, con ideas un poco más conservadoras, acostumbrada al cuidado de la casa y partidaria de que el lugar de las mujeres se encontraba ahí.</div><div>Veo a mis hijos en la actualidad, que han crecido en España (sólo el mayor nació en Marruecos), y me doy cuenta del cambio de valores y de cultura, lo que me animó, junto el apoyo de mi marido, a aventurarme a volver a estudiar. Sin embargo, no por las diferencias olvido de dónde provengo: guardo con cariño lo aprendido de mis padres, y mis hijos serán mis semillas de cambio.</div><div>El viaje a España estuvo plagado de miedos e incertidumbres, no sólo por las expectativas de mi llegada; mi miedo al mar y la incertidumbre del proceso pronto desembocaron en la realidad: si bien la aceptación estaba presente en muchas situaciones del día a día, me encontré con las sombras de las miradas y comentarios despectivos hacia mi cultura.</div><div>Para mí, mis creencias forman parte de mi día a día, y las llevo conmigo como un recuerdo de mis orígenes. Sin embargo, llevar el hijab cada día no resulta fácil ante las miradas y comentarios.</div><div>Cuando me preguntan, reconozco que me gustaría poder vivir en mi país de origen, pero ahora mismo España me ofrece más oportunidades. Vuelvo cada año a mis raíces, para reencontrarme con mi familia y mi cultura.</div><div><br><br><br><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391844095/8fdaf8f1456806d69aea11b56f704089/IMG_3083.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:15:59 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799543482</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;Galicia sempre foi a nosa casa&quot;</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799545303</link>
         <description><![CDATA[<div>En 1972 decidimos emigrar a Alemania, nos contaron que allá se vivía mejor y que el nivel de vida era más bueno. Contactamos con una persona conocida que vivía allá y le consiguió un trabajo a mi marido (cuenta la mujer).</div><div>	La idea principal que teníamos era estar una temporada, lo suficiente para ahorrar un poco y poder volver a Galicia, hacer nuestra casa, y crear aquí nuestra vida, con nuestros hijos, pero al final nos quedamos allá 29 años.</div><div>	Llegamos a Alemania en tren, pero hicimos varias paradas, porque en aquella época los trenes no eran como los de ahora, les costaba más llegar.</div><div>	Allá todo era diferente, mucho más avanzado, nosotros veníamos de una aldea de Galicia y nos encontramos en una gran ciudad. La primera vez que vimos un kiwi fue en un supermercado de allá porque a Galicia aún no llegaran y nos quedamos asombrados.</div><div>	Fue una experiencia muy bonita, fuimos muy felices, pero siempre pensamos en volver, retornar a nuestra tierra, “Galicia sempre foi a nosa casa”.<br><br>RELATO COMPLETO DEL MAPA CORPORAL<br><br>Decidimos emigrar a Alemania en el año 1972, porque teníamos amigos/as allá que nos decían que el nivel de vida era mucho mejor, y uno de estos amigos le consiguió a mi marido un contrato laboral.</div><div>	La idea principal&nbsp; que teníamos era pasar una temporada en Alemania, lo suficiente para ahorrar un poco y poder volver a Galicia, hacer nuestra propia casa y formar aquí nuestra vida (como se ve reflejado en la cabeza de ambas figuras). Pero acabamos estando allá 29 años y medio, ya que nuestros hijos comenzaron sus estudios, y entonces pensamos que era buena idea esperar a que los acabaran.</div><div>	Nuestros recuerdos allá son muy bonitos y muy positivos, fuimos muy felices en aquella época (se miran y sonríen).</div><div>	Llegamos a Alemania en tren, haciendo varias paradas. Y&nbsp; como íbamos con un contrato laboral mi marido pasó unas pruebas médicas tanto en A Coruña como en Madrid.</div><div>	Al preguntarles por la gente y su adaptación automáticamente dicen: fue muy buena, la gente siempre tuvo muy buena relación con nosotros, lo que más nos costó a nivel cultural fue el idioma,es cierto que había unas clases gratuitas para personas que llegaban al país, pero que casi nunca íbamos por el trabajo y por cuidar a nuestros hijos. El marido cuenta que: “en el trabajo aprendía palabras sueltas y después poco a poco fui familiarizándome y podía llegar a mantener una conversación fluida.”</div><div>	A pesar de lo que no gustaba Alemania, en nuestra mente siempre estuvo retornar, teníamos claro que queríamos volver a Galicia, y hacer aquí nuestra vida, ella aseguró que “Galicia sempre foi a nosa casa”.</div><div>	No tenemos ningún objeto que nos recuerde a esa etapa, pero nos acordamos mucho de aquellos tiempos, y los recordamos como algo muy bonito. Nos llamaba todo la atención, nosotros veníamos de una aldea de Galicia y nos encontramos en una ciudad mucho más avanzada. La mujer recuerda, riéndose:&nbsp; “un día fui al supermercado y vi kiwis y me quedé asombrada porque nunca antes los había visto.”</div><div><br><br></div><div><br>Autora: María Gosende Blanco<br><br><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391820420/148ca5f207442a60d99b3a88d4177c62/62552709_30B2_413A_95BA_2EBC62522EC6.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:16:41 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799545303</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Un sueño cumplido. Experiencia migratoria de una joven marroquí. </title>
         <author>VeronicaDSP</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799545758</link>
         <description><![CDATA[<div>Salma tiene 18 años y es procedente de Marruecos, desde que nació siempre estuvo lejos de su padre, quien se encontraba en España por motivos de trabajo. Hace tres años ella, su madre y su hermano menor emigraron hacia este país para poder estar en familia. La distancia siempre fue muy dura, todo cambió cuando pudieron conseguir el permiso para poder emigrar, esto fue motivo de celebración y gran alegría. Por fin la familia podía estar unida. Salma deseaba estar en España para poder llevar a cabo sus estudios, desde el primer momento se sintió muy acogida por sus compañeros, compañeras y profesorado del instituto. Actualmente ha empezado una carrera universitaria en Toulouse (Francia), en el futuro quiere impartir clases de francés en España. El color elegido por salma para su mapa corporal ha sido el blanco y cómo símbolo importante para ella la paloma de la paz, relata: “El blanco y la paloma transmiten paz, y es lo que necesitamos en este mundo”. &nbsp;<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1340702442/922605306e24dc07d47c04e324931f03/Soy_una_perona_tranquila__la_inquieta_es_mi_mente.png" />
         <pubDate>2021-10-07 12:16:52 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799545758</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;lo importante es no rendirse nunca&quot;</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799545909</link>
         <description><![CDATA[<div>Este mapa corporal recoge la historia de Blanca, una mujer que obligada por las condiciones y&nbsp; la falta de oportunidades laborales decide emigrar con su familia desde San Salvador a Estados Unidos dónde la madre de esta les esperaba pero Blanca y su familia se encuentran con que en su llegada a México son detenidos ( ella, su marido y su hijo), el niño no aparecía en el registro ciudadano salvadoreño, esto impedía que pudiese pasar la frontera, le dijeron que lo dejara y que pasase ella . Un problema del consulado podía causar la separación de la familia, tras esto se ven obligados a regresar a San Salvador.</div><div>En el mapa se ha representado una figura con una postura de fuerza, con el puño hacía arriba, pues a pesar de todo Blanca sigue sin rendirse y sigue luchando por su familia y sus sueños. El guante de boxeo que protege su mano guarda relación con que este deporte le ha ayudado a seguir adelante.</div><div>La figura es en color violeta representando la importancia de tener en cuenta la perspectiva de género en esta historia.</div><div>El cuerpo protege con uno de sus brazos a un bebé,para Blanca su hijo es su motivación para seguir adelante, quiere que este se sienta orgulloso de tenerla como madre, quiere ser un ejemplo para él.</div><div>&nbsp;<br><br>Sara Lamas Vila<br>T.S procesos migratorios y diversidad cultural</div><div><br></div><div>
<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391783892/40710b729dbee87cd3d142147cf645a5/IMG_0054.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:16:56 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799545909</guid>
      </item>
      <item>
         <title>A lei do máis forte.</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799546028</link>
         <description><![CDATA[<div>Con 18 anos o meu destino era Brasil, saindo en barco do porto da Coruña con longos días de traxecto aos que moitas veces non chegaban vivos nin a metade. Os comezos sempre son duros e o meu non iba ser menos, comecei como pinche de cociña pero o que máis facia era lavar platos, porque como en todos os traballos sempre hai rangos.&nbsp;</div><div>En moitas ocasións plantexábame regresar, xa que tiña aquí en Galicia a miña muller e os meus dous fillos, pero pensaba na situación na que os deixara e obrigábame a permanecer alí e ter a cabeza fría.</div><div>Hoxe en día recordo estes anos con felicidade e tamén con certa dor por todo o que perdín durante todo ese tempo fora da casa, pero tamén é certo que o éxito que tiven fixo que lle poidera dar a vida que temos hoxe en día a nosa familia polo que non me arrepinto nin un só día da miña vida.&nbsp;<br><br>AMPLIACIÓN NARACCIÓN MAPA CORPORAL.<br>Naquela época as cousas non eran doadas para ninguén, pero desde logo menos o eran para nós, as persoas das aldeas das que poucas veces se acordan.&nbsp;<br><br></div><div>Dende que cumprin os 18 anos, tiña moi claro cal sería o meu destino, emigrar, como o fixeran con anterioridade amigos/as meus, compañeiros/as de vida, de infancia.&nbsp;<br><br></div><div>O destino elixido foi Brasil, non por nada en especial, se non simplemente porque alí era onde estaba a xente que coñecía eu, a que me podía axudar nun novo comezo.<br><br></div><div>Saín do porto da Coruña os primeiros días do mes de agosto, con medo, non o vou negar, pero tamén sabendo que todo o que me poidese atopar o outro lado do mar sería sempre mellor que o que xa tiña aquí. Deixaba aquí a meus país e a miña irmán, sabendo que había moitas posibilidades de non volver pisar a terra que me veu nacer, pero tamén sendo consciente de que precisaban da miña axuda e do que eu lles poidese mandar para vivir un pouco mellor.&nbsp;<br><br></div><div>O traxecto hasta Brasil era longo, os días facianse eternos, vendo só mar miraras onde miraras, rodeado de xente coma min, descoñecidos que se dirixían a un país que non coñecían coa esperanza dun futuro mellor. Teño moitos recordos destes longos traxectos, nos que había veces que nin a metade chegaba viva o destino, moitos enfermaban, as cousas non eran como agora, era moi doado enfermar.&nbsp;<br><br></div><div>Os comezos sempre son duros, eu empecei sen saber facer nada, de pinche na cociña dun hotel, ou eso é o que me dixeron cando me contrataron, porque realmente o que máis facía era lavar platos, era o novo, non os culpo, se algo aprendín ahí é que sempre&nbsp; hai rangos e que as veces protestar só trae cousas malas.&nbsp;<br><br></div><div>Moitas veces pensei en regresar, tiña momentos nos que o vía todo negro, sobre todo cando casei e tiven os meus dous fillos, cría que estaba sendo un mal pai, que cando regresara non me iban recoñecer, cousa que me pasou máis dunha vez coa miña filla, pero cando tiña estes pensamentos viña a min a situación que eu vivira de novo e que de ningunha maneira quería que vivirán os meus fillos, manter a cabeza fría foi a miña salvación.&nbsp;<br><br></div><div>Como dixen antes, os comezos non son fáciles, pero pasan e chegan mellores tempos, que é o que me pasou a min, xunto con dúas das persoas que máis quero nesta vida fomos capaces de levantar tres hoteis que hoxe siguen abertos e en funcionamento, un soño tendón en conta que eu empecei na cociña lavando platos, sei o que é vir de abaixo e o que é pasalo mal por iso me gusta recordarllo os meu netos/as para que sexan conscientes de que conseguir as cousas costa esforzo.&nbsp;<br><br></div><div>Hoxe en día miro para atrás e recordó con felicidade aqueles tempos, sei que me perdín moitos momentos da miña vida en Galicia que non van volver pero tamén sei que o volvería facer cos ollos cerrados porque a vida aquí non era mellor e todo o que hoxe en día temos, en gran parte, é grazas a eses anos de esforzo.&nbsp;<br><br></div><div>&nbsp;<br><br></div><div>&nbsp;<br><br></div><div>Autora: Valeria Braña Espasandín<br><br><br><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391785163/4e785fe4025bc1dcbabe556ae7c6bbcc/20211007_125257.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:16:59 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799546028</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&#39;Volta á familia&#39;</title>
         <author>lcalicia24</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799546090</link>
         <description><![CDATA[<div><br></div><div>‘Agradecidos’, o meu símbolo son duas mans dando as gracias. Son as únicas palabras que me saen.<br><br>
</div><div>'A xente era moi mala, pero atopamonos con boas persoas’<br><br>
</div><div>O meu nome é Pancho. A viaxe empeza cando me vou deixando atrás a familia desde o pueblo ata outro pais. Empezo en A Coruña, paso por Irún e chego ao canal da Mancha. De ahí todo un tránsito de persoas que a metade se queda atrás e a outra metade vai a campings a sobrevivir. Levabamos o posto.&nbsp;</div><div>Ibame con contrato de traballo, non quedaba outra. Traballas ganas cartos e ven a xunto tua a muller, pero sigue faltando a familia.&nbsp;</div><div>Volves porque o importante doe, os cartos importan pero invirtes neles para o futuro. Solo nos axuda unha persona. Doulle as gracias.</div><div>Agradezco a experiencia e confio no número 13. Non da mala sorte.<br><br>Alicia Lopez Couceiro&nbsp; &nbsp; 4º curso, grupo 1</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391790885/f38ec7050be05d1085c31dc25e413a9c/20211004_225325.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:17:00 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799546090</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;Color sólo es color&quot;</title>
         <author>elisateijeiroandrade</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799546688</link>
         <description><![CDATA[<div><br><em>Soy Khadiya, tengo 28 años y nací en Togo. Actualmente resido en España con mi marido y mis 2 hijos. A los 18 años decidí mudarme a Galicia para estar con mi padre, dejando atrás a mi madre y familia. Vine con la ilusión de continuar mis estudios y poder cumplir mi sueño de ser militar pero, para mi sorpresa, esto no fue posible. Mi padre decidió que debía empezar a ganar dinero, dejando así roto mi gran sueño. Trabajé durante varios años en casas de personas mayores. Era muy duro. Me imponían más funciones de las que debía realizar, no querían ponerme seguro y no les preocupaba mi salud ni la de mi hijo, ya que estaba embarazada. No quería arriesgarme más, aguanté hasta que nació mi primer hijo y no más. Decidí dedicarme al cuidado y educación de mis hijos. <br></em><br><br><br></div><div><br><em>Durante estos años viviendo en España me di cuenta de los prejuicios que tiene la gente, no saben mucho. Alguna gente me decía cosas sobre mi religión y usar hijab, se centraban mucho en el sin importar como yo fuese. En algunos trabajos me rechazaron por ser negra y cuando quisimos alquilar un piso, también. Hay gente que le da igual si eres buena o no, como eres extranjera…y&nbsp; tienes este color…es lo que más rechazan. A mí me da igual, soy alguien que lo que veo yo lo acepto así. Lo que me dio fuerza este tiempo, es la gente buena y mi familia, con la que hablo por teléfono y video-chat. Ahora el futuro son mis hijos, trabajar y educarlos, que sean algo mejor que yo. Porque yo ya no tengo ese sueño que tenía en mente.<br><br>Elaborado a partir de: una entrevista facilitada por la persona docente de la materia, Lorena Añón<br></em><br><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391779971/369164b077bc2a9473fe3b8e056ecc1e/imagen_mapa_corporal.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:17:11 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799546688</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;DESDE A SUIZA AO MEU CORAZÓN&quot;</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799549047</link>
         <description><![CDATA[<div>Alumna: Estela Sanesteban Dopico, 4º curso EUTS, grupo 2.<br><br>Tiña dezasete anos cando marchei de España e fun a Suiza.&nbsp;<br><br>
</div><div>Embarquei un viaxe só, sin acompañantes nin familiares; a verdade, aínda era moi rapaz para tanta soidade.&nbsp;<br><br>
</div><div>Decidínme ir debido a escaseza de estudios que eu tiña por aquel entonces, e eu sabía que na Suiza, había moito traballo para xente sin cualificar e estaban bastante ben remunerados.<br><br>
</div><div>Chorei moito, moitísimo. Moitas veces cheguei a sentirme incomprendido porque non tiña coñecementos do idioma e non me podía expresar con claridade.&nbsp;<br><br>
</div><div>A pesar de que o tempo foi pasando e funme adaptando ás costumes e ao entorno que me rodeaba, nunca cheguei a encontrar o meu sitio, vivín en primeira persona esa expresión que é tan coñecida por todos os galegos: “morriña”.<br><br>
</div><div>Alí atopei un traballo no que me dedicaba a construir estradas, ata que co paso do tempo, o meu potencial ascendeume a capataz.<br><br>
</div><div>Viaxaba a Galiza sempre que tiña vacacións no traballo, e nunha desas veces que viaxei, coñecín a miña muller.&nbsp;<br><br>
</div><div>Enamorámonos, e un ano despois de manter unha relación a distancia, ela decidiu mudarse conmigo a Suiza.<br><br>
</div><div>Alí vivín dezasete anos da miña vida. Con moitísimos momentos bos e moitos malos. Alí naceu o meu fillo menor, e o maior, desenvolveu a súa infancia ata os oito anos.&nbsp;<br><br>
</div><div>Decidimos mudarnos cando naceu o meu fillo menor. Foron moitos os motivos, pero a a perda do idioma galego de o meu fillo maior e a distancia que nos separaba do resto da familia, fíxonos coller as maletas e regresar a nosa terra.&nbsp;<br><br>
</div><div>Non teño secuelas físicas, pero sí psicolóxicas. Como ben dixen ao principio do meu relato, era moi xoven cando marchei para alí, e moitas costumes, ideoloxías e valores se interiorizaron tanto que costoume moito volverme a adaptar en España.&nbsp;<br><br>
</div><div>Considero que o noso retorno foi a mellor decisión que pudimos tomar, porque, Galiza é a nosa terra, Noia a nosa casa, e a familia o noso símbolo.&nbsp;<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1368445537/3ba1b8a28179f90b835582818d508dfa/WhatsApp_Image_2021_10_07_at_13_52_51.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:18:08 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799549047</guid>
      </item>
      <item>
         <title>¡Se sale a flote!</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799549926</link>
         <description><![CDATA[<div>Soy Lidia tenía 22 años y dos hijos muy pequeños cuando migre de España (galicia) a Suiza. Me fui por necesidad ya que en mi país de origen no había oportunidades laborales que me permitieran estabilizar a mi familia.&nbsp;</div><div>Cuando llegué a Suiza no entendía el idioma y me sentía muy sola, mis pensamientos se centraban únicamente en lo que había dejado atrás. Con el paso del tiempo empecé a adaptarme y a valorar cada vez más las nuevas costumbres, me sentí apoyada en mi crecimiento laboral por mis jefes/as, conseguí tras mucho esfuerzo una línea de teléfono para poder contactarme con mis hijos y la sanidad era buena. Tras 10 años de mucho trabajo, grandes períodos sin descanso y mucho esfuerzo, conseguí la suficiente estabilidad económica como para plantearme volver a España a poder, ahora sí, disfrutar de mi familia. El retorno fue difícil, se sumaron un conjunto de catastróficas desdichas de las que derivaron&nbsp; muchos sentimientos negativos, la enfermedad de mi madre y su posterior fallecimiento, por lo que tuve que parar laboralmente por 6 años; un cáncer de páncreas que casi me mata, el divorcio de una relación en la que sufrí numerosos malos tratos, divorcio por el cual fui juzgada tanto por el pueblo como por mi familia y una depresión, de la que me costó levantarme. No obstante lo hice, salí adelante por mi y por mis hijos y encontré un futuro mejor, conseguí trabajo en una clínica de salud mental y luego, en la hostelería, hice mi casa y arreglé los problemas con mi familia. También encontré un nuevo amor y fui, como mi filosofía de vida dice: feliz. Actualmente, describo mi día a día con ilusión, porque para mí, la vida no es vida sin eso y me siento como un árbol en crecimiento que aunque en algún momento se vio solo como una espina, ahora se ve como una preciosa flor.</div><div><br>Autoría: Tamara Enjo Calvo.<br><br><br><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1043657749/3be16705c5953fa943863127c69c5ea6/20211007_094729.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:18:27 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799549926</guid>
      </item>
      <item>
         <title></title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799550633</link>
         <description><![CDATA[<div>Me llamo Kheira y soy una mujer argelina.</div><div>Mi historia comienza en la infancia, la cual recuerdo con gran cariño y alegría, por eso la plasmo dentro de mi cuerpo. Guardo un gran recuerdo de mi etapa escolar, así como de mi pueblo. La religión y los valores que me inculcaron mis padres tuvieron un gran impacto en mi vida, pero nunca me obligaron a nada, los acogí como míos.&nbsp;</div><div>En mi adolescencia reivindiqué la igualdad entre hombres y mujeres, participaba en manifestaciones y me unía con otras mujeres, era muy bonito.&nbsp;</div><div>El terrorismo fue la principal causa que me alejó de mi país y, una vez me fui, me enfrenté a otros muchos problemas.&nbsp;</div><div>La relación con mi familia y mis amigxs es muy importante para mí, me hace crecer y tener ganas, por eso mantengo el deseo y la ilusión de volver algún día a mi país.</div><div>Autoría: Carmen Bellón Boquete</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391817555/15c06d87fe4c850bf19bdca0557b9156/C26BF0B4_F923_4C28_B677_05B040F9A033.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:18:45 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799550633</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Mi lugar</title>
         <author>andreaadosb14</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799552630</link>
         <description><![CDATA[<div>Con 12 años mi madre quiso mudarse a España tras el divorcio de mis padres. Yo no quería, no venía muy contenta, era dejar todo atrás (amigos y familia) para llegar a un lugar completamente nuevo. Salí de Montevideo y al llegar a Santiago estaban mis abuelos maternos esperando en el aeropuerto. La verdad tuve una gran acogida, sobre todo con mis compañeros del colegio, que era mixto (yo en Uruguay ya iba a un colegio mixto). No veníamos buscando una vida mejor en cuanto a lo que economía se refiere, como muchas veces pasa, ya que mi padre no estaba mal económicamente; mi madre venía buscando una vida mejor, pero no en ese sentido.<br><br>
</div><div>El único problema “legal” que tuve no tiene que ver con la nacionalidad, ya que mi madre era española, quien no lo es, era mi padre; resulta que aquí no concebían el divorcio todavía, por lo que el estado civil de mi madre solo podía ser viuda o casada.&nbsp;<br><br>
</div><div>Con respecto al choque cultural fue muy intenso, no sólo me cambié de país y de continente, sino en mi nuevo destino estaba por la semana en la ciudad (A Coruña) y los fines de semana en la aldea. Para mi ver los animales, como las vacas o los cerdos, dentro de lo que sería el recinto de la casa (donde yo tenía idea de que había un jardín) me chocó mucho. Pero por lo demás me adapté bien.<br><br>
</div><div>Hubo un momento de mi vida en el que pensé si volver, pero bueno, al final acabas haciendo tu vida aquí y no me lo planteé más, creo que este es mi lugar a día de hoy.<br><br>Andrea.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1049826389/12e69655fd767752c3aafb03e52221c8/mapa_corporal.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:19:33 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799552630</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Sara Outeiral Lago </title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799552845</link>
         <description><![CDATA[<div>La historia de esta chica empieza por las ganas de reencontrarse con sus raíces, las ganas de conectar con la cultura de sus antepasados (ya que sus abuelos maternos emigraron a Venezuela, desde España). Desde la muerte de su madre, el traslado de Venezuela a España comienza a sentirse como una necesidad, por lo que decide dejar de lado su carrera y aventurarse en una nueva vida lejos del país que la vio nacer. Además de la muerte de su madre, el hecho de querer emigrar se debió también a la escasez que estaba sufriendo en su país.&nbsp;<br>Sus primeros meses en España los describe como unos meses muy duros en los que la soledad la hacía presa de si misma, le impedía socializar y hacer vida normal, además de que le costó adaptarse en un primer momento a la cultura del país. Sus primeros día en España fueron en Madrid, ella no conocía la ciudad y se quedó para aprender un poco de ella, pero su objetivo era venirse para Galicia, ya que sus abuelos eran de allí, pero pasó 1 año entero en Madrid, trabajando de limpiadora en empresas que le pagaban en negro, y a duras penas llegando a fin de mes.&nbsp;<br>Sus objetivos desde un primer momento eran los de conseguir traer a su padre a España y tener ambos una vida mejor, con su trabajo duro y esfuerzo consiguió su objetivo, y actualmente disfruta de una vida mejor al lado de su padre.&nbsp;<br><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391760355/c80e83337500bfdc6e8c594a61f8d31d/IMG_20211006_215043.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:19:39 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799552845</guid>
      </item>
      <item>
         <title>MIS RAÍCES </title>
         <author>MariaAbollado</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799553554</link>
         <description><![CDATA[<div>Mi nombre es Baldo y tengo 77 años. En el 1972 emigré a Suiza junto con mi mujer, teniendo que dejar a nuestros hijos en Galicia bajo el cuidado de su abuela, siendo así aún más duro el proceso migratorio. A lo largo de los años he trabajado en diferentes sitios como hoteles, orquestas, de técnico de radio…<br><br>
</div><div>La cultura gallega siempre ha estado conmigo, acompañándome. Formo parte las Irmandades Galegas na Suiza desde el 1974, siendo esto un aspecto muy importante en mi vida. Además, mi mujer y yo tenemos un puesto en el mercado de Plainpalais.<br><br>
</div><div>La vuelta a Galicia está en mi mente todos los días desde el momento en el que me fui, por eso mi símbolo son las raíces y la palabra morriña.<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391811182/dc1040a436c5829d55775e2fd3909e86/IMG_20211007_102501.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:19:56 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799553554</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;De aquí e de alí&quot;</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799554021</link>
         <description><![CDATA[<div>Autoría: Pablo Villaverde Pérez<br>Materia: Traballo Social, procesos migratorios e diversidade cultural.<br><br>Tiña 14 anos cando meus pais decidiron marchar da Arxentina, no ano 1937. Naqueles tempos a miseria e a delincuencia abondaban no país. A xente difícilmente tiña para comer e había moita delincuencia, así que o 9 de novembro daquel mesmo ano partín xunto coa miña familia nun barco cara o porto de Vigo. O viaxe foi moi ben. Os primeiros días no barco foron complicados xa que desde ese mismo instante fun consciente do paso que estaba a dar. Conforme pasaba un día máis, funme sentindo peor xa que estaba vendo o lexos que deixaba a miña terra. Ao comezo da miña etapa a xente mirábanos con desconfianza e non foron especialmente receptivos, co cal tuvemos certos problemas á hora de asentarse correctamente, pero acabaron sendo cuestión de tempo. Cando decidimos montar un restaurante foi cando empezamos realmente a integrarnos, xa que debido á boa fama que collemos polo lugar, a xente solía pasar moito polo restaurante. Ao mesmo tempo o negocio tróuxonos bastantes cartos, o que motivou que meus pais decidiran ter outra filla máis e definitivamente asentarse en Galicia. Finalmente, engádovos aquí catro versos dun poema que me recorda especialmente en todo o meu proceso de emigración, un poema que me solía leer o meu marido.</div><div>
<br><br><br><br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391806859/b819e61b0788fa5df696d0aa2acd638f/WhatsApp_Image_2021_10_07_at_14_20_34.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:20:07 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799554021</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;Suíza, grazas por facerme crecer&quot;</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799554101</link>
         <description><![CDATA[<div>Son unha muller, a cal emigrei a Suíza no mes de febreiro do ano 1972, xunto có meu marido.&nbsp;</div><div>Deixaba o meu fogar, a miña rutina, a miña familia, pero por encima de todo, deixaba a miña filla dun ano de idade con moita tristeza e sentimento de culpabilidade, pero sabía que o facía por ela.&nbsp;</div><div>Despois de moitas horas de viaxe, cheguei ao meu destino, Suíza. Que cidade tan grande en comparación a miña vila, non entendía o idioma, que costumes tan diferentes, pero o recibemento que recibin é de destacar. Aquelas persoas faciante sentir familia.&nbsp;</div><div>A miña viaxe non foi moi larga, durou 18 meses, pero a súa vez moi larga, xa que foron 18 meses sen ir á miña casa, vendo como crecía a miña pequena a través de fotografías e os seus pequenos “garabatos”.&nbsp;</div><div>Aínda que só durou 18 meses a miña viaxe e a maioria de tempo estiven traballando, estivo chea de momentos, os cales ahora vivo como recordos e leccións de aprendizaxe que conto as miñas netas.&nbsp;<br>Lucía Palmeiro Cabo. </div><div><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1057732194/b0cae5b8d7c030744c33bfd0ef393703/WhatsApp_Image_2021_10_07_at_13_47_15.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:20:10 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799554101</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;Todo se pode nesta vida&quot;</title>
         <author>nayaraconde</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799555302</link>
         <description><![CDATA[<div>Me llamo Esther, y en este mapa se narra mi historia. Con veinte años, dejé mi pueblo, en Galicia, para irme a Alemania a trabajar. Deje a mi hijo y familia en busca de un futuro para ellos. Cambie toda mi vida y mi forma de vivir, enfrentadome a un nuevo país, un nuevo trabajo, un nuevo idioma, otra forma de vida totalmente opuesta a la mía… si te interesa saber más lee mi historia.<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391826892/6c449cfc3d5ca3a4dbd355fd33e1b1de/IMG_20211007_141831.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:20:39 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799555302</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;Atrévete y sigue adelante&quot;</title>
         <author>laramarinolm</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799555621</link>
         <description><![CDATA[<div>Soy Sofía y fue con 18 años que decidí irme de Galicia para buscar un futuro mejor en Suiza ya que en mi país de origen las posibilidades laborales eran limitadas. Además, mi pareja de ese entonces se encontraba en una buena situación laboral allí por lo que el conjunto de ambas circunstancias me sirvió de impulso para tomar la decisión.&nbsp;</div><div>Al llegar al país, me instalé con mi pareja y tuve que aprender a moverme y a buscarme la vida. Por suerte, rápidamente encontré trabajo en un hotel. En este, tuve la oportunidad de conocer a compañeras que hablaban el portugués y el italiano, idiomas que entendía bastante bien, por lo me fueron de gran ayuda para aprender el francés. Al llevar un año trabajando pude tramitar los papeles y quedarme allí. Poco después, me casé y tuve a mis dos hijos pero todo empezó a complicarse cuando mi marido me empezó a maltratar psicológica y físicamente. Fue muy difícil encontrar una salida y pedir ayuda pero tuve el gran apoyo de mi jefe que, teniendo su hotel en reformas, adelantó la construcción de una habitación para poder hospedarme allí con mis hijos. Otro apoyo fundamental fue mi mejor amiga Julia que siempre estuvo ahí para apoyarme y aconsejarme.&nbsp;</div><div>Meses más tarde logré divorciarme y mi vida dio un vuelco de 360º ya que pasé por diferentes trabajos, conocí a un nuevo amor fruto del cual nació mi hija y empecé a padecer numerosas patologías como la hipertensión y la diabetes que derivaron en pequeños derrames cerebrales que provocaron mi invalidez laboral. Años después, mi pareja retornó a su país de origen abandonandonos a mi y a nuestra hija, lo cual supuso un golpe muy duro que sumado a experiencias pasadas me envolvieron en un profundo abatimiento emocional que a día de hoy sigo padeciendo. Este conjunto de circunstancias me llevaron a retornar a Galicia con mi hija de 15 años, situación que fue dura al principio por la readaptación a las costumbres pero gratificante en el fondo ya que me dio paz mental y esperanza así como nuevas amistades.&nbsp; &nbsp;</div><div>
<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1043666914/76c559f20818ef3f56275899ab5055e0/IMG_4313.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:20:47 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799555621</guid>
      </item>
      <item>
         <title>EL RELATO DE N</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799555690</link>
         <description><![CDATA[<div>Nací y me crié en Marruecos. Con 9 años llegué a España, concretamente a Galicia, junto con mis padres y mi hermana pequeña.</div><div>El motivo que me llevó a mi y a mi familia a emigrar fue básicamente porque mi padre es español y quería vivir en su país de origen, y el medio de transporte que utilizamos fue el avión.</div><div>Mi experiencia fue horrible.</div><div>Sufrí diversos cambios, tanto sociales como culturales. Uno de los cambios sufridos fue sobre todo el idioma y la cultura. Sobre cambios sociales, destaco la adaptación, me costó mucho hacer amigos/as y que me aceptasen por mi religión y costumbres.<br>En el colegio sufrí exclusión por parte de los/las profesores/as y bullying por parte de mis compañeros/as.	<br>A parte del acoso en general, también sufro mucho acoso a través de las redes sociales.</div><div>Además de todo esto, también me pegaron por ser de fuera de España, sufro continuamente faltas de respeto, insultos y soy cuestionada por todo.</div><div>Al principio me costó mucho adaptarme debido a todo el bullying que sufrí y la falta de ayuda y empatía de todas las personas y los/las profesores/as en la escuela, que hacían la vista gorda ante situaciones de acoso, además de hacer que me sintiese excluída.</div><div>Esto está representado en la bóla con cadena con los villanos disney dentro y en la silueta. Sentada, triste y pensativa, debido a los prejuicios, el racismo y la falta de empatía. La necesidad de eliminarlos y modificar ciertas actitudes y pensamientos.</div><div>Todo lo ocurrido, lo que me sigue sucediendo y mi experiencia es un asco, de ahí las manchas de color verde, y las manchas de color negro representan el dolor sufrido.</div><div>Debido al odio que he sufrido y el rechazo continuo he pensado muchas veces en volver a mi país de origen.</div><div>Finalmente, a pesar de todo, siempre intento ignorar ciertas actitudes y comentarios, y salir adelante sin dejarme llevar por determinados comentarios o acciones. Además, cuento con apoyo de amigos, amigas y mi familia, que hacen que no me derrumbe. Siempre intento salir fuerte del caos. Esto se representa a través de los hilos y las mariposas, que significan la libertad y el cambio, la capacidad de transformación. La manera en la que desde pequeña comencé a manejar mis emociones y superar cada obstáculo, volviéndome cada vez más fuerte aunque al mismo tiempo sensible y pequeña sin poder hacer nada ante determinadas situaciones.</div><div><br>Nerea Fernández Romero<br><br><br>AMPLIACIÓN DEL MAPA CORPORAL NARRADO<br><br>Me crié en Marruecos. Con 9 años llegué a España, concretamente a Galicia, junto con mis padres y mi hermana pequeña.</div><div>	El motivo que me llevó a mi y a mi familia a emigrar fue básicamente porque mi padre es español y quería vivir en su país de origen, y el medio de transporte que utilizamos fue el avión.</div><div>	Mi experiencia fue horrible.</div><div>	Sufrí diversos cambios, tanto sociales como culturales. Uno de los cambios sufridos fue sobre todo el idioma y la cultura, pues la musulmana, es muy difícil practicarla aquí en España, por ejemplo, si quisiera ponerme un burka o algo por el estilo en muchos lugares y en la escuela no me dejarían entrar y pondrían muchas pegas.</div><div>	Sobre cambios sociales, destaco la adaptación. Me costó mucho hacer amigos/as y que me aceptasen por mi religión y costumbres, porque la gente pensaba que era una “terrorista”. Y debido a esto tuve y tengo hoy en día mucho rechazo.</div><div>	En el colegio sufrí exclusión por parte de los/las profesores/as y bullying por parte de mis compañeros/as, con comentarios como “vete a tu país”, “puta africana” y “puta árabe”.</div><div>	En relación al tema de trabajo también se tienen problemas debido a los apellidos. Valoran la experiencia que pueda tener una persona y sus estudios, pero una vez saben los apellidos no vuelven a contactar con ella. Prefieren contratar a una persona española de nacimiento que a una extranjera.</div><div>	A parte del acoso en general, también sufro acoso en la redes sociales, y siendo mujer todavía más. A esto también añado mi orientación sexual, pues soy bisexual, lo que hace que aún me acosen más.</div><div>	El acoso debido a mi orientación sexual, no se da sólo entre personas españolas y en territorio español, sino también entre los/las propios/as “moros/as”, pues entre ellos/as están mal vistas las relaciones homosexuales y el Islam no lo permite.</div><div>	Además de todo esto, también me pegaron por ser de fuera de España, sufro continuamente faltas de respeto e insultos, como por ejemplo “terrorista” y “vienes aquí a robar”. En la calle no tanto, pues la gente no sabe que soy marroquí, supongo que las personas de piel oscura sufren más acoso en la calle debido a que lo detectan por su color de piel, en cambio ella no, a no ser que me conozcan y sepan que soy de Marruecos.</div><div>	Las personas también me cuestionan por absolutamente todo y siendo mujer todavía más. Un ejemplo es sobre el velo. Si me pongo el velo me dicen que estoy oprimida por mi religión, y si no me lo pongo me dicen que no sigo mi religión y no le soy fiel.</div><div>	Al principio me costó mucho adaptarme debido a todo el bullying que sufrí y la falta de ayuda y empatía de todas las personas y los/las profesores/as en la escuela, que hacían la vista gorda ante situaciones de acoso, además de hacer que me sintiera excluida.</div><div>	En relación a lo de la escuela, una vez una compañera de clase me insultaba constantemente y me decía comentarios como “vete a tu país”. Un día a la salida del colegio, yo estaba llorando y la abuela de la niña se me acercó y comenzó a insultarme también, mientras los/las profesores/as estaban delante viendo todo y no hacían absolutamente nada por evitar esas situaciones y ayudarme.</div><div>	Para mi, todo lo ocurrido, lo que me sigue sucediendo y mi experiencia es un asco.</div><div>	Hay mucha falta de empatía por parte de las personas y muchos prejuicios que hay que eliminar.</div><div>	Debido al odio que sufrí y el rechazo continuo he pensado muchas veces en volver a mi país de origen.</div><div>	Mis expectativas hacia España nunca fueron muy altas, además siendo pequeña es más difícil la adaptación y no quería venirme. Un motivo que provocó que no quisiera venir a España y me resultó muy impactante fueron las corridas de toros, pues pensaba que érais unos/as salvajes.</div><div><br><br></div><div><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391838600/d32326158da068ed3ecdacd6f55fd7a4/mapa_corporal_n.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:20:48 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799555690</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Novas oportunidades</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799557899</link>
         <description><![CDATA[<div>No ano 1966 decidín emigrar a París en busca de novas oportunidades laborais, posto que alá xa se atopaban meu irmán e miña cuñada e tiña a certeza de que podía gañar máis cartos que quedándome aquí.&nbsp;<br><br><br><br>
</div><div>Fun sen papeis, pero unha vez alá conseguinos sen ningún tipo de problema. Tamén tiven que buscar un emprego estando na cidade: primeiramente, comecei durante uns poucos meses a traballar limpando oficinas, e de cando en vez tamén algunha casa; finalmente, pasei a traballar nunha fábrica téxtil de confección de bufandas e panos de seda. En ambos sitios estiven moi a gusto co trato que recibín, tanto por parte dos xefes como por parte dos meus compañeiros e compañeiras; foi moi destacable a actitude de respecto que tiñan cara os dereitos dos traballadores e o trato que recibíamos, tendo en conta que eran os anos sesenta. Ademais, existía unha gran diversidade cultural na fábrica na que traballaba, posto que a maioría dos meus compañeiros eran franceses, españois, polacos... o encargado era ruso e os xefes eran árabes; existía un ambiente de amabilidade e inclusión que facía que todos estiveramos como na casa.<br><br><br><br>
</div><div>Os únicos malos momentos que recordo foron a chegada a esa gran cidade, posto que ao principio atopábame algo desconcertada, aturdida e perdida ao non coñecer o idioma nin o lugar, vindo ademais dunha pequena aldea. Tamén recordo pasar algo de medo cando sucederon as revoltas estudantís do 68; a maior parte dos disturbios producíanse na rúa onde vivía e na praza próxima ao meu piso, polo que tiven que convivir con moitas desfeitas e moita violencia sen entender moi ben o contexto polo que se estaban a producir.<br><br><br>
</div><div>A pesar disto, a miña experiencia emigrando foi moi boa, posto que puiden experimentar un sentimento moi forte de compañeirismo e irmandade que se formou entre os grupos de migrantes españois ou galegos que nos xuntabamos, axudándonos uns aos outros e estando aí en calquera situación.<br><br>Uxía Balo Chousa<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391823274/bc60c090c6c61a556cabd05dade599ba/Mapa_corporal.pdf" />
         <pubDate>2021-10-07 12:21:39 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799557899</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Cambio de realidad</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799561558</link>
         <description><![CDATA[<div>Soy de Paraguay y vine a España en 2008 porque me trajo mi primo. Él trabajaba aquí y me ofreció venir con él a buscar trabajo. En el viaje recuerdo que tuve miedo y en Bilbao, el primer sitio al que llegué, empecé a extrañar a mi país porque allí todo era diferente.<br>Me costó adaptarme, al principio se notaba la diferencia de hora y me costó un par de meses acostumbrarme. Además, me costaba hablar con la gente, no salía… ya no era lo mismo…<br><br>
</div><div>La primera vez que me tramitaron la tarjeta de residente me hicieron un contrato, mandé todos los papeles de allá y me solicitaron algunos como: el certificado de nacimiento, el de antecedentes penales, documentación sobre mis padres, etc.&nbsp;<br><br>
</div><div>Tuve que moverme de un sitio a otro. Primero me mandaron a Coruña y luego a Madrid, y de vuelta a Coruña. &nbsp; Me hicieron todos los trámites desde mi país y me los mandaron por correo. Estuve un mes para tramitarlo todo, pero por suerte no tuve problemas.<br><br>
</div><div>En principio seguiré trabajando aquí, pero uno siempre extraña su país. Iré de visita de vez en cuando, pero en principio mantendré mi trabajo en España.<br><br>
</div><div>Allí todo es diferente, aquí voy del trabajo a casa, mi vida cambió; salía más y la vida era diferente… Noto la diferencia de clima, sobre todo.&nbsp;<br><br>
</div><div>En el mapa corporal se reflejan ciertos sentimientos que sentí en mi viaje y en mi llegada a España y como fueron los primeros meses. Se puede ver una maleta que muestra lo que me llevé en el momento en que me fui: la incertidumbre y esperanza.&nbsp;<br><br>
</div><div>Me fui con la idea de encontrar una oportunidad que allí no tenía, pero tal y como se ve en el mapa corporal, siempre seguiré ligado a mi país (se representa con un corazón anatómico unido al nombre de mi país de origen) de forma que se entienda que el corazón y los sentimientos siguen unidos a mis raíces.<br><br>
</div><div>El avión representa mi viaje y dentro de él se incluye el miedo que sentí yo al realizarlo. En el dibujo parece que se dirige hacia un interrogante porque no sabía que me encontraría en la llegada.<br><br>
</div><div>En el cuerpo y alrededor se ven palabras como <em>fuerza</em> o <em>valentía</em> ya que de una forma u otra es lo que se suele ver de las personas que dejan todo para irse a otro país a buscar otro estilo de vida.&nbsp;<br><br>
</div><div>El <em>choque cultural</em> que se ve expresado en el mapa corporal es uno de los aspectos más significativos de mi viaje y mi llegada a un país que no conocía.<br><br><br><br><br><br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1050229728/df1e60f4479517214e314bf65826effe/IMG_20211007_141715.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:23:03 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799561558</guid>
      </item>
      <item>
         <title>La historia de Oliva</title>
         <author>martagarciav19</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799563287</link>
         <description><![CDATA[<div>Me llamo Oliva y mi decisión de venir a España fue al ver la situación económica de mis padres y de mi país Colombia. Tenía tantas ganas de ayudar a mi familia que me levantaba y hasta lloraba pensando en la situación, pero no tenía ganas de irme realmente. Fue una lucha corazón-mente, por eso muestro el cerebro y el corazón.</div><div>Llegué en avión a Galicia el día 22 de diciembre del 2000, hecho que no supo nadie de mi familia hasta dos meses más tarde. Al llegar me encontré con una situación que no sabía para donde ir. Me encontré confusa, como si estuviera flotando, además los primeros meses fueron muy duros y lo pasé muy mal con el frío, ya que no tenía ropa adecuada.</div><div>Tarde dos meses en tener oportunidad de entrevistas de trabajo para cuidar a personas mayores en sus domicilios, trabajo por el cual siempre sentí una fuerte vocación. La búsqueda fue eterna para mí, ya que lo estaba pasando mal, y también echando de menos mi país, por eso mantengo presente la bandera de Colombia.</div><div>La entrevista que más me llamó la atención y me asustó fue una en la cual llegué y una mujer estaba tirada en el suelo, me asusté tanto que me fui llorando, porque yo creí que como estaba sin papeles me iban a echar la culpa a mí. Me sentí insegura y con miedo al pensar que los demás pensarían que la empuje o que le hice algo. Este hecho me hizo tener miedo por todo lo que podía pasar o como me podían tratar.&nbsp;</div><div>Más tarde fui saliendo a flote, haciéndome fuerte y con confianza, no sólo en mi trabajo, sino también para formarme y en el día a día.<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391847293/5891b26c1ec70fba74de5539af3cc684/IMG_9983.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:23:36 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799563287</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Vive o presente</title>
         <author>victorotero80</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799564320</link>
         <description><![CDATA[<div><br><strong>Autoría: <br></strong>Víctor Otero Romero<br><strong>Relato: <br></strong>A miña emigración a Suiza no ano 1991 foi bastante planificada pois o meu marido emigrou dous anos antes por medio dun contrato de traballo e resultou canto menos fácil. Entrei en Suiza como turista para visitar ao meu marido pero non abandonei o país como tal senon que quedei na vivenda que compartía meu marido. Vivíamos nas chamadas casas do personal, unhas vivendas que a empresa do meu marido cedía aos seus traballadores temporeiros pero que non admitían á familia destes. Con todo, os compañeiros da vivenda accederon a compartir a vivenda para que tanto eu como outras mulleres puideramos quedar no país.&nbsp;</div><div>Dentro dos permisos de residencia no país, a situación de temporeiro permitía reagrupar á familia pero non permitía que eu traballase polo que nos primeiros anos fíxeno en negro. Comencei a traballar logo dun tempo residindo alí de asistenta do fogar, sen contrato nin seguro, como moitas das mulleres emigrantes que se atopaban en situacións moi similares á miña. Até que ao meu marido non lle concederon o permiso B non puidemos alquilar unha vivenda por nós e tampouco puiden traballar con un contrato legal.</div><div>Os primeiros días de traballo tiveron a complexidade do idioma pero pouco a pouco fun aprendendo por medio da práctica diária e a visualización da televisión únicamente en italiano ou alemán. Un dos problemas singulares foi o feito de moverse no transporte público pois non coñecía a zona. O primeiro día que tomei o tren para ir ao traballo metéronme unha multa de 60 francos pois senteime no vagon de primeira clase cando o meu billete era de segunda clase, os controladores do tren negociaron entre eles en alemán o que facían pero finalmente tiven que pagar a multa. O meu día a día transcurría entre diferentes trens cos que me desplazaba ás diferentes casas onde traballaba. A maior parte dos días comía no tren que me levaba á seguinte casa na que realizaba a miña actividade. Neste caso as miñas primeiras impresións eran que tanto españoles como portugueses estábamos moi ben vistos entre a sociedade suiza.&nbsp;</div><div>Un dos aspectos máis curiosos foi o impacto cultural e o funcionamento do propio país e das súas xentes. A xente tiña moita educación á hora de interactuar con outras persoas e as normas nas comunidades de veciños eran moi estritas. Había uns horarios moi definidos para todo aquilo que xerase ruido como por a lavadora por exemplo e, en ningún caso se oían voces de outros veciños/as, todo partía do respeto aos demáis. En certo modo parecía un cemiterio pola tranquilidade e o silencio que había en contraposición con España. No momento de voltar de vacacións á Galicia isto facíase moi presente incluso chegando a molestarme os tóns e o barullo da xente.&nbsp;</div><div>En relación aos servizos que parten da administración, Suiza é un pais básicamente privado pois, tanto a sanidade ou mesmo a seguridade social dependían de seguros privados ou da actividade laboral. Existía tamén o coñecido como tarxeta social da que se facía uso cando se pasaba por unha situación de vulnerabilidade ou exclusión. O goberno ofrecía prestacións sociais que debían ser reintegradas novamente no momento de comenzar a traballar. No meu caso non tiven que facer uso deste tipo de axudas sociais xa que o meu marido chegou con un contrato laboral o que facilitou en moito a nosa emigración.&nbsp;</div><div>En Galicia, antes da emigración a Suiza, comezara a traballar de costureira para unha tenda local na que estiven uns cantos anos e esa experiencia laboral foi a que me facilitou a entrada no meu primeiro traballo legal na Suiza. Entrei gracias a unha amiga que xa traballaba alí nunha empresa de grandes marcas de roupa na que me quedaría durante doce anos ata que decidimos regresar a Galicia definitivamente.&nbsp;</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391819479/9ecff462fed13827560af6eb6a76f547/image.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:23:59 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799564320</guid>
      </item>
      <item>
         <title>“Sempre iba a haber algo ou alguén que supuxera unha barreira”</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799565059</link>
         <description><![CDATA[<div>A decisión de deixar o meu país foi de miña nai, eu era moi pequena para decidir, tiña 5 anos. Ca axuda da parella de miña tía, que era avogado, e de meu pai, senador no meu país de orixe República Dominicana, pudemos realizar os procedementos legais con certa rapidez. Recordo o viaxe como unha experiencia abrumadora e triste. Ao mesmo tempo estaba contenta por reencontrarme con miña nai, pero non podía evitar pensar que deixaba todo atrás.&nbsp;</div><div>&nbsp;</div><div>Os primeiros meses foron moi intensos e duros, adaptarme non resultou fácil, ata os 9/10 anos non conseguín sentirme a gusto en España. A maioría dos nenos do colexio metíanse conmigo polo meu color de pel, costoume tempo darme conta de que era algo que iba a pasar sempre, incluso entre o meu entorno máis cercano. O racismo fixo durante anos que lle rogara a miña nai que me mandase de volta ao meu país.&nbsp;</div><div>&nbsp;</div><div>A pesar disto, as miñas expectativas de futuro son volver a migrar a algún país europeo para aprender idiomas e adquirir experiencia laboral.<br><br>Lucía Vidal Paz <br><br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391835647/33a9093a331364555d32ef1a64657ab2/DC423646_0ADB_46E9_8398_6515620B9F6D.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:24:16 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799565059</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Mi viaje al otro</title>
         <author>anaisly9</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799565452</link>
         <description><![CDATA[<div>Salí de mi país por cuestiones profesionales y en la maleta resumí mi vida, la elaboré de forma minuciosa y muy selectiva, pero pisé España y sentí que esa maleta estaba completamente vacía, todos mis títulos, mis logros y lo que era en Puerto Rico no valían aquí. Comencé a reconstruirme por fuera y por dentro, cambié mi forma de hablar, de moverme… Incluso mi cosmovisión fue alterada. Me despojé de las gafas de la monoculturalidad y al colocarme las gafas de multiculturalidad me encontré de nuevo con el objetivo que me hizo dejar el caribe: las vidas, sabía que podía amar a las personas de aquí sin tener que despojarme completamente de mi.&nbsp;<br><br>
</div><div>Me choqué agresivamente con los estigmas y etiquetas que las personas me ponían por el color de mi piel y las dos preguntas que me dieron la bienvenida al bajar del avión fueron: ¿A qué vienes y qué vienes a hacer aquí? Porque no te hemos invitado, cuestiones que hoy siguen clavadas en mi corazón. La aureola con la que salí y me despidieron mis seres queridos se había perdido, ya no era una heroína por hacer lo que hacía. &nbsp;<br><br>
</div><div>El fundamento sobre el que construí mi vida lo conformé de valores y principios heredados, mi formación profesional y sobre todo, mi fe, conceptos que hicieron que me mantuviera firma en la misión. Mi arraigo dejó de ser un lugar geográfico, ahora casa eran las personas.&nbsp;<br><br>
</div><div>Titulo mi proceso migratorio como: el viaje al otro, y deseo que sepas que en ese viaje, mi yo no desaparece si no que se enriquece y nunca se debería exigir lo contrario.&nbsp;</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391831243/c74bbefbffb21250ece681518ba150e7/Mapa_corporal_.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:24:25 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799565452</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Alcémonos</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799566090</link>
         <description><![CDATA[<div>Hola, me llamo Arame y nací en Senegal y allí viví hasta los doce años. Al llegar a dicha edad emprendí mi viaje a Vigo junto a mi hermana, con un permiso estudiantil de duración de un año por parte de nuestra madre y padre biológicos. Lo primero a destacar son las dos banderas que en el mapa aparecen, acompañadas de un avión ya que es como me desplacé y también fue la primera vez que iba en uno. La bandera de Senegal va acompañada del idioma francés y la bandera de Galicia del español, que fue el idioma que adquirí al llegar a España, ya que el gallego no se me da muy bien. El motivo de este viaje fue principalmente para encontrar una fuente de riqueza, estudios y trabajo. Tras mi llegada a Galicia mi cara fue de completa sorpresa. Todo era nuevo, desconocido y diferente para mi, las calles, mi nueva casa, mi nueva familia… Ya que mi madre adoptiva quiso llevar a cabo el proceso de adopción. Como el permiso que traje conmigo era de duración solamente de un año no podía salir de España, ya que si salía a otro país no podía volver. Tuve varios choques culturales, entre ellos uno en cuanto a la religión, ya que en España mi abuela adoptiva intentaba obligarme a rezar y seguir una nueva religión mientras que en Senegal podía rezar libremente cuando yo quisiese, además de que en la religión musulmana no se puede comer cerdo, algo que mantuve durante varios años viviendo en Vigo. Otro choque fue lo diferente que se cocinan y comen los alimentos, sobre todo las gambas. Algo que echo en falta es no tener fotos sobre mi infancia en Senegal, fotos con mi familia de allí, ya que ahora tengo dos.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1350918446/95055ad884711a74a214a66b19dedcb8/WhatsApp_Image_2021_10_07_at_14_04_17.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:24:39 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799566090</guid>
      </item>
      <item>
         <title>La historia de A</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799566587</link>
         <description><![CDATA[<div>Ella quiso recordarse así, empoderada a pesar del complicado pasado que sufrió en México, por eso la figura se muestra erguida, con la cabeza en alto y las manos a la espalda, para dar una sensación de poder.&nbsp;</div><div>Al mismo tiempo recuerda sentirse muy bloqueada mentalmente tanto en su etapa en México como inicialmente en su llegada a Estados Unidos, por eso el color negro de su cabeza, simbolizando esa tristeza y preocupación, acompañado de esas gotas azules. El perro fue una compañía para ella durante muchos años en México, su fiel compañero al que tuvo que dejar con una amiga porque no se lo podía llevar. Lo situamos en el pecho, en el&nbsp; corazón, porque simboliza algo muy importante para ella.</div><div>Reconoce que desde que llega a EEUU se siente libre de nuevo, a pesar de no tener nada. Se siente así porque sabe que tiene nuevas oportunidades y eso la hace libre de su pasado.</div><div>Por último, el fondo que envuelve a la figura es de colores, porque quiso expresar con ello que todo se puede lograr en esta vida, que a pesar de que sus inicios fueron complicados consiguió salir adelante.</div><div><br>Lorena Bello Villaverde<br><br>Ampliación del mapa corporal narrado:&nbsp;<br><br>Vivía en México desde su niñez, pero a los 28 años decidió migrar a Estados Unidos debido a la mala calidad de vida que estaba llevando. Se levantaba todos los días a las 5 de la mañana para trabajar en un restaurante con un sueldo mínimo y sin estar asegurada. No contaba con un sueldo fijo ni con días libres, por lo que recuerda encontrarse mal y tener que acudir de igual manera al trabajo.</div><div>Vivía en un piso compartido con 5 personas más en una situación parecida a la suya.&nbsp;</div><div>Sus expectativas cuando piensa en como será cuando llegue a Estados Unidos son altas y esperanzadoras, ya que se marcha en busca de un mejor futuro.&nbsp;</div><div>El día en que decide irse de México fue duro y placentero al mismo tiempo, pues dejaba su ciudad natal pero entendía que en una situación así no podía seguir viviendo mucho más tiempo.&nbsp;<br><br></div><div>El viaje lo emprende una madrugada a las 3pm., usando como transporte un camión en el que viajaban más personas al mismo tiempo. Para pagarlo tuvo que dar todo el dinero que poseía en esos momentos y vender algunas cosas de las que disponía en el piso. El trayecto recuerda que duró alrededor de unas 48h más o menos.</div><div><br>El momento en que llega a Estados Unidos es duro, porque se encuentra sola, sin papeles, sin un hogar y sin apoyo ninguno. No dispone de ahorros porque todo aquello que tenía lo vendió para pagarse el viaje.&nbsp;</div><div>Al encontrarse sin documentación no le queda otra solución que aceptar un trabajo en la hostelería, con un bajo salario pero más decente que el que obtenía en México.</div><div><br>Lorena Bello Villaverde</div><div><br><br></div><div><br><br></div><div><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391793577/39c6ae9c2033bd5fbca80e9cf23cd4a7/IMG_7325.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:24:51 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799566587</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;Todo esfuerzo tiene su recompensa&quot;</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799568882</link>
         <description><![CDATA[<div>Ola chámome José , son da parroquia de Grixoa pertencente ao concello de Santiago de Compostela , e emigrei nos anos 70 a Alemaña como moitos galegos e galegas a buscarme a vida, xa que aquí había moita pobreza. Por poner un exemplo en Alemaña polo mesmo traballo pagabánme 25.000 pesetas, mentras que aquí tan só 500 pesetas.<br><br>
</div><div>Neste mapa corporal intentei poñer de manifesto comezando pola perna esquerda esa situación de pobreza e baixos soldos que había aquí , acompañadas dunhas caras tristes e de enfado. Ademáis nesa mesma perna aparece un tren como símbolo do transporte que utilicei para ir a Alemaña. Por outro lado, na outra perna cos debuxos que fixen intento mostrar miña morriña pola miña terra&nbsp; e ademáis como botaba de menos a miña familia e amigos e amigas. Ademáis debullei unha maleta como símbolo de retorno, xa que eu despois de 2 anos volvín a Galicia.<br><br>
</div><div>No resto do corpo debullei unha bandeira alemana, xa que foi a onde viaxei, e ademáis debullei unha fábrica de plástico onde traballei durante dous anos, onde fabricabamos bolsas de plástico entre outras cousas, e iso e unha dos obxectos mais relevantes para min. Ademáis debullei a persoas de festa , porque eu pese a todo tamén tiven momentos sociales para disfrutar.<br><br>
</div><div>Por último, comentar que o corpo está pintado de azul, porque é a miña cor favorita e ademáis representa a miña terra, a Galicia<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1368274594/703527e6ba97c22c35838935c0ae8876/MAPA_CORPORAL__2_.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:25:44 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799568882</guid>
      </item>
      <item>
         <title>La Historia de Mayra</title>
         <author>ceciliamontielh</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799572116</link>
         <description><![CDATA[<div>07/10/2021</div><div>Con tan solo 10 años vine desde Ecuador a España con mi madre y mi hermana, pues hacía ya dos años que mi padre emigró con la finalidad de mejorar el nivel de vida y poder tener un buen futuro para toda la familia. Nos esperaba junto a nuestro hermano, que llegó a España un año después que él.&nbsp;</div><div>Tuve muchos sentimientos encontrados, ya que tenía curiosidad por conocer un lugar nuevo, pero al mismo tiempo, tristeza de alejarme de toda mi familia que quedaba en Ecuador. El viaje fue en avión, largo y cansado, pero el momento de reunirnos con nuestro hermano y padre lo recuerdo como bonito y feliz.&nbsp;</div><div>Vivimos en un pueblo pequeño de pocos habitantes, afortunadamente nos sentimos muy acogidos. Hoy día, no me planteo volver a mi país de nacimiento, pues aunque tenga a gran parte de mi familia a miles de kilómetros, me siento afortunada de vivir donde vivo.&nbsp;</div><div>Mayra Aguiar, 30 años.<br><br>16/12/2021 (ampliación):<br>Mis padres decidieron venirnos todos a España porque mi tía materna había venido anteriormente y había comprobado que aquí la calidad de vida era mucho mejor. También estuvieron pensando irnos a Estados Unidos pero finalmente como también había mucha gente que en esa época venía a España y mi tía nos había hablado bien del país, pues decidieron venir a aquí.<br><br>Al despedirme de las personas de allí para venir a España me afectó bastante, pues yo allí tenía a mis primas, que son de mi edad, y mis amigas. Además toda mi familia vivíamos en la misma calle y yo pasaba mucho tiempo con ellas entonces me afectó bastante, pues todo fue de un momento para otro porque mi padre encontró trabajo en España a través de un amigo, entonces vino y cuando vio la estabilidad y mejor calidad de vida pues decidió, junto a mi madre, que era la mejor decisión.<br><br>Entonces estaba muy triste, dejando también atrás la casa donde me había critado. Pensaba que en España quizás no me adaptaría tan bien, pero al final ha sido lo contrario y ahora no me quiero ir de aquí.&nbsp;<br><br>En cuanto al viaje me pareció extremadamente largo, era la primera vez que viajaba en avión y bueno que era de un continente a otro. Me dio tiempo a pensar en muchas cosas: imaginarme cómo sería España, si me adaptaría bien, si haría amigos, cómo sería el colegio y todo eso. Pensaba que quizás regresaríamos a Ecuador en un tiempo, pero qué va, al final ha sido para toda la vida. La verdad que fue un viaje de reflexión sobre cómo iba a ser mi vida a partir de ese momento porque bueno era pequeña pero ya tenía conciencia de lo que estaba pasando.<br><br>La verdad que al llegar a España no tuvimos ningún problema, por decirte algo quizás el idioma y algunas dichos que aquí no se conocen pero en general no hubo ningún problema.<br><br>De las primeras personas que conocimos si no me equivoco fueron unos vecinos que vivían en la plaza del pueblo al igual que nosotros y también eran de Ecuador. Entonces cuando mi padre vino España conoció a esa familia y ya cuando llegamos mi madre, mi hermana y yo ya los conocían. La verdad que al ser del mismo país se creó un vínculo, salíamos a comer juntos, de viaje a Madrid etcétera. De mis primeras amistades básicamente eran las niñas y niños de mi edad que vivían también por la zona de la plaza del pueblo como yo.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391846979/a6b7299ec4fadb93be91fd8b3c57683d/IMG_20211007_123043.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:26:58 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799572116</guid>
      </item>
      <item>
         <title>La historia de T.</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799573273</link>
         <description><![CDATA[<div>El principal motivo por el que migré fue para formar una vida conjunta con mi pareja, con la que estaba manteniendo una relación a distancia entre España y Alemania. Decidimos establecernos en Alemania porque consideramos que contábamos con más oportunidades allí, por lo que trabajé intensamente durante todo el verano en jornadas de 12 o más horas para ahorrar para comprar los billetes de avión y, finalmente, me fui el 23 de octubre de 2019.&nbsp;<br>Al principio me instalé en la casa de mi pareja, lo que fue complejo porque no contábamos con las mejores condiciones en esa vivienda. Además, las barreras idiomáticas y culturales fueron un obstáculo muy grande a la hora de empezar a crear mi vida allí y cuando las estaba comenzando a superar fue cuando estalló la pandemia. Me encontré en una situación como de retroceso, no podía volver porque aquí las cosas estaban peor, pero tampoco quería estar allí. Sin embargo, después de pasar un año en el país empecé a aprender más del idioma, a conocer a más gente y, sobre todo, gente de otras culturas. Existe un factor multicultural muy grande, por lo que estar allí me está enseñando mucho más que la propia cultura alemana y el idioma.&nbsp;<br>En cuanto al tema de papeleo conté con bastantes facilidades al ser europea, simplemente tuve que presentar unos documentos en el consulado español y empadronarme en el ayuntamiento correspondiente. De esta manera ya se notifica a hacienda, te llega tu número de la Seguridad Social alemana, etc. La facilidad viene de que soy europea, pero tengo amigos que vienen de Latinoamérica y no tuvieron la misma suerte que yo, de hecho, un par tuvieron que volver a su país de origen porque les mandaron “la carta”.&nbsp;<br>Buscar trabajo fue bastante sencillo para mí, echaba currículums unos 10 minutos al día y en una media hora de búsqueda ya tenía respuestas y varias entrevistas programadas. Buscarlo es fácil, que te guste lo que te ofrecen ya es otra cosa. Estuve también trabajando como persona voluntaria en un centro que trabaja con personas discapacitadas, pero se vio interrumpido por la pandemia&nbsp;<br>A nivel económico ahora mismo estoy bien, no me falta de nada, pago una casa a medias con mi pareja, pero vivimos en un barrio conflictivo. Es un barrio mayoritariamente conformado por personas extranjeras, con una minoría de personas alemanas. Pero éstas últimas son muy racistas con la gente de fuera. De hecho, tuve un problema muy grande con uno de mis vecinos, llegó incluso a sacarme una pistola por hacer un mínimo de ruido. Sin embargo, con mi pareja que es de allí nunca ha tenido ningún problema. Creemos que se debe a que es un misógino o un racista, o incluso ambas cosas.<br>De vista al futuro, tengo claro que mi vida como yo la quiero está allí, mi casa, mis cosas… Incluso si se diera la situación de dejarlo con mi pareja me gustaría seguir viviendo allí.&nbsp;<br><br><br>Lucía Barbeito Prego</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391835647/59e177e1cb64dad9c909b924c0e6f70e/EBCDF48C_52FF_4359_A9A5_015CB7E992C2.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:27:16 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799573273</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;Hay algo bueno en todo lo malo que pasa&quot;</title>
         <author>cecitrillo</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799574046</link>
         <description><![CDATA[<div>Autora del mapa: Cecilia Trillo Martínez.<br><br>Relato:<br>Hola, soy María Elena, una mujer venezolana, con un hijo e una hija, tenemos la nacionalidad venezolana y española que ya llevamos18 años residiendo en España. Mis lemas de vida son: “<strong>Hay algo positivo en todo lo malo que pasa</strong>” y “<strong>Paciencia China</strong>”, este último se refiere a tener mucha tolerancia y comprensión con las demás personas.</div><div><br></div><div>Decidí marcharme de mi país natal por diversos motivos. Algunos de ellos son:</div><ul><li>Era ama de casa sin posibilidades de trabajo remunerado.</li><li>La situación en mi casa no era buena.</li><li>Querían implementar una ley donde los hijos e hijas pasaban a ser propiedad del estado.</li><li>La política del país iba de mal en peor.</li></ul><div><br></div><div>Además de estos motivos, sufría violencia de género, psicológica, por parte de mi marido, este me denigraba de forma verbal, no aceptaba nada de lo que hacía como válido y prestaba atenciones a otras mujeres mientras estábamos casados, una de estas mujeres le dijo a mi marido que yo estaba loca y que debía alejar a nuestros hijos de mi. Aunque hasta que llegué a España y se empezaron a visibilizar los casos de violencia de género nunca me di cuenta de que la había sufrido.</div><div><br></div><div>Con todos estos motivos decidí salir del país&nbsp; en enero del 2003, aunque no nos marchamos hasta mayo del mismo año. Mi primera opción era irme a Canadá, pero me encontré con varios problemas, no conocía el idioma, no tenía información suficiente de cómo proceder y para cruzar la frontera de Estados Unidos y Canadá tenía que hacerlo de noche, andando y en pleno invierno con mi hijo de 5 años y mi hija de 12 años.</div><div>Después mi marido me dijo que podíamos irnos a España, ya que su padre era gallego. Yo ya había venido a Galicia en 1999, donde me quedé cautivada de Santiago de Compostela. Sopesando las opciones que tenía, decidí venir a España, ya que mi hijo y mi hija podían obtener la nacionalidad española al ser nietos de una persona gallega. Debido a que ya había venido a España con anterioridad, me concedieron el estatus de emigrante retornada, aunque sólo en algunos lugares.</div><div><br></div><div>Vinimos a España en un avión de Aireuropa a las 9 de la noche en mayo del 2003. Cuando el avión despegó, mi hija y yo nos agarramos de las manos y lloramos ya que sabíamos que nunca jamás podríamos volver a Venezuela y estábamos dejando a toda nuestra familia atrás. Fue una huída emocionalmente traumática que nos marcó para siempre. Los primeros días tenía miedo, por las mañanas me asaltaba el pánico al encontrarme sola con mis dos hijos, hasta que conseguía el valor para enfrentarme al día a día.</div><div><br></div><div>Una vez en España nos instalamos bastante rápido ya que yo ya había preparado el papeleo necesario con anterioridad. Conté con la ayuda de Cáritas en cuanto alimentos y ropa de invierno para que nos pudiésemos abrigar y adaptarnos al clima de Galicia, y con Cruz Roja que me ayudó con cursos de formación e inserción laboral. Cruz Roja me puso en contacto con una ETT (Adecco) gracias a la que conseguí trabajo en 2004 en las rebajas de una marca de ropa conocida. También recibí un apoyo muy grande por parte de las personas inmigrantes de Venezuela que ya se encontraban aquí.</div><div><br></div><div>Una vez en Galicia y trabajando ya estaba mucho más tranquila y con una gran sensación de paz. Al principio mis hijos se escondían cuando sonaban los fuegos artificiales porque pensaban que eran disparos, cosa a la que estábamos acostumbrados en Venezuela. Tuvimos que adaptarnos al nuevo idioma y costumbres, así como a las personalidades de las personas que me encontraba día a día.</div><div><br></div><div>Aunque no todo era positivo, todos los días me encontraba con muchos prejuicios hacia mi y hacia las personas inmigrantes, me miraban mal por mi forma de vestir, ya que en Venezuela solemos arreglarnos más de lo que lo hacen las mujeres de aquí, me criticaban también porque pensaban que era madre soltera y después por ser una persona divorciada, también me criticaban asumiendo que no tenía estudios cuando no es así.</div><div>Además, la trabajadora social que supuestamente me tenía que ayudar, a penas y me consiguió la tarjeta de transporte urbano y el abogado de oficio. No me orientó sobre las ayudas o opciones que podía tener en mi situación, además tenía un trato denigrante hacia mí y hacia otras personas migrantes, me trataba como si sólo hubiese venido a España a que el estado me diera dinero y aprovecharme cuando yo siempre estuve buscando trabajo.</div><div>Mi hijo pequeño fue diagnosticado con TDAH, donde las personas profesionales nos comunicaron que necesitaba orientación específica que nunca recibimos.</div><div><br></div><div>En cuanto al trabajo, era muy complicado llegar a fin de mes y mantener a la familia, por lo cual tuve que trabajar en diversos lugares, acababa trabajando más de 16 horas diarias. Esta situación me desencadenó muchos problemas de salud donde acabé desarrollando fibromialgia, una enfermedad muy complicada y sin cura que acarrea mucho dolor sin razón aparente.</div><div>En ese momento puse en una balanza, o mi salud o mi trabajo y acabé por renunciar al trabajo y al no encontrar otro volvimos a Venezuela en julio de 2013, retornando a España sólo 9 meses después, en abril de 2014 ya que la política seguía yendo de mal a peor, encontrar un médico era muy complicado y acceder a él aún más. Una vez que volvimos a España me dijeron que tenía una discapacidad del 34% y me concedieron los papeles que la acrediten, pudiendo así tratar con COGAMI donde me hicieron inserción laboral y acabé trabajando en diferentes servicios subcontratados, terminando en la residencia de estudiantes del Centro Superior de Hostelería de Galicia, donde trabajo en la actualidad.</div><div><br></div><div>Hasta el día de hoy, nunca quise beneficiarme completamente de todas las ayudas que podía recibir del estado, no quería ser una aprovechada, además ni sabía qué tipo de ayuda podía recibir en mi caso.</div><div><br></div><div>En 18 años de residencia en España nunca he usado el Servicio Sanitario de España más allá de alguna consulta puntual, hasta este año que he sufrido una rotura del peroné y he tenido que ser operada y hospitalizada. Con esto, me gustaría destacar la gran suerte que tenemos en España de poder acceder a una sanidad gratuita, ya que en mi país es prácticamente imposible acceder al servicio médico. Me gustaría poder aportar alguna ayuda económica a este servicio médico, ya que hacen un gran trabajo.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391860686/1213de3d5051a6ff764c167d16b4c573/mapa_corporal_imagen.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:27:31 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799574046</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;APRENDER A VALORAR&quot;</title>
         <author>paulablancolopez9</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799575493</link>
         <description><![CDATA[<div>Soy una chica de 21 años con nacionalidad colombiana que llegó a España el año 2019. Me vi obligada a emigrar debido a constantes amenazas en nuestro país de origen, Colombia y decidimos irnos a España, decisión que no fue tomada con alegría, ya que irse a un país donde no se conoce a nadie y con una cultura distinta, causa preocupación.&nbsp; &nbsp;</div><div>Al llegar a España el período de adaptación fue muy duro, ya que no conocía a nadie y eso me causó una difícil inclusión en un primer momento y también supuso un choque cultural de Bogotá, capital de Colombia a Lugo, es decir cambió por completo y no era consciente, estaba en shock, no entendía porque estaba pasando esa situación y lo que a mí me mantuvo estable y despierta en ese período, fue la fe en Dios y la acogida en mi actual iglesia con mis compañeros y compañeras. &nbsp;</div><div>Esta experiencia me ha hecho mejor persona haciéndome ser más humilde y agradecida con lo mucho o con lo poco que podemos llegar a tener. &nbsp;</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391852852/e355de5c22d23d5e1de351c338cdf21e/WhatsApp_Image_2021_10_07_at_13_12_32.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:28:03 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799575493</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Empiezo a florecer </title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799584038</link>
         <description><![CDATA[<div>En este mapa corporal se observa la historia de una mujer venezolana que ha tenido que emigrar a España para poder prosperar en el campo laboral. Una vez asentada aquí, se ha encontrado con dificultades de adaptación tanto con la cultura y como en el trabajo. Su salud también se ha visto agravada por los motivos que le supuso el proceso de llegada y de adaptación.Esta persona relata cómo se sintió con respecto a su familia, como ha tenido que dejar atrás a personas muy importantes en su vida ,y la culpabilidad que le produjo el no mantener contacto directo con su madre. Todos sus hermanos/ as también han tenido que emigrar a otros países, creandole una gran tristeza. Un posible retorno a Venezuela siempre ha estado en su mente, ya que se sentía en tierra de nadie, con un sentimiento de estar en el aire. Gracias a su marido se ha mantenido en España. Todos sus deseos y expectativas se vieron modificadas ,con la impotencia de no poder desarrollarse en todo lo que le hubiese gustado conseguir. A pesar de su extensa formación no ha podido alcanzar ninguno de sus objetivos, aunque a día de hoy , comunica estar satisfecha con su vida , o quizás acomodada a una situación que esperaba mejor.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391820179/f001f72a67e0aaeb9e22f70a0fc5075a/2CA5232B_3170_430E_A3B3_174718CE9D32.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:31:19 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799584038</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Son Shahram, non un número</title>
         <author>yesica095</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799591849</link>
         <description><![CDATA[<div>Eu son Shahram e este é o relato do meu proceso migratorio, o cal comezou no ano 1987. Son orixinario de Irán, país que a comezos dos 80 estaba en guerra con Iraq. É neste contexto no que tratan de recrutarme para o exercito, para ir á guerra, algo ao que eu non estaba disposto. É por iso, que me vin obrigado a abandonar o meu lugar de orixe e, é nese contexto no que comezou a miña viaxe por diversos países: Afganistán, Paquistán e India. Despois de percorrer os máis de 5.000 quilómetros que separan o meu país de orixe, Irán, do país no que me atopo agora mesmo, Suecia, é neste momento que podo reflexionar sobre todo o vivido. Ao longo desta viaxe topeime e convivín con moitas persoas, persoas moi diversas, persoas nas que me puiden apoiar e persoas que puxeron en risco a miña vida. Entre estas últimas atópanse os propios gobernantes do meus país de orixe pero tamén os gardas de fronteira, os carcereiros, as grandes mafias, e tamén os gobernantes do resto de países polos que pasei. Ao longo de toda a viaxe fun unha persoa sen nome, sen dereitos, só unha cifra.&nbsp;<br><br><br><br></div><div>Todos estes elementos están presentes no meu mapa. Por un lado os documentos que se me requirían continuamente en cada un dos países aos que chegaba e que semellaban importar máis que as persoas, a representación dos números, que é o que era para a sociedade, as bandeiras dos países que percorrín así como a representación de todas as fronteiras físicas, culturais e mentais coas que me atopei ao longo do percorrido ou os motivos polos que me vin obrigado a migrar para preservar a vida. O meu lema está vencellado á mensaxe que quero transmitir: non son un número, son unha persoa. E é isto precisamente o que quero expresarlle á sociedade: detrás de cada proceso migratorio hai persoas coas súas propias vivencias, necesidades, soños, coas súas fortalezas e debilidades, persoas facendo fronte a procesos complexos que precisan dunha sociedade aberta, comprensiva, empática e disposta a traballar en conxunto tendo como bandeira a diversidade.&nbsp; <br><br>Mapa corporal realizado após da lectura da obra <em>Yo soy frontera</em> de Khosravi (2021). <br><br>Khosravi, S. (2021). <em>Yo soy frontera: autoetnografía de un viajero ilegal.</em> Virus Editorial.<br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1052484796/4cadd0f2e2d9269e4644be602b8b2936/photo_2021_10_07_22_57_34.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:34:05 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799591849</guid>
      </item>
      <item>
         <title></title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799593200</link>
         <description><![CDATA[<div>Referencia relato: Santín, J. (2017). <em>Análisis del proceso migratorio a través de sus propias subjetividades (TFM inédito</em>). Universidad Jaume I.<br><br>Me llamo Kheira, nací en Argelia. Actualmente vivo con mi marido y&nbsp; mis tres hijos en España.<br><br></div><div>De mi infancia y adolescencia tengo un buen recuerdo, vivía en un pueblo de la montaña muy bonito, de casas con ventanas azules, como he plasmado aquí. La situación en mi país era muy mala a causa de la crisis en la vivienda, falta de trabajo, crisis alimentaria…&nbsp;<br><br><br><br></div><div>Debido al terrorismo de los años 90, como se puede observar los explosivos del mapa, mi pareja y yo decidimos migrar y así independizarnos y tener una vida digna. Ante esta situación mis padres nos apoyaron mucho, pero mi suegra no. Al principio habíamos escogido Francia como destino, al ser el más adecuado por el idioma, pero finalmente, por el clima vinimos a España.<br><br><br><br></div><div>Llegué a Francia con un visado con mi marido y mi hija, a España llegamos en ferry. Aquí, sentía mucha inseguridad por el idioma, el desconocimiento del contexto social y físico. La sociedad española no estaba preparada o no aceptaba la inmigración. Además, las políticas migratorias no son las mejores y hay muchos obstáculos administrativos, a nivel de idioma no hay traductores, poca ayuda, no hay convenios con los países africanos, no hay recursos que faciliten la regulación de tu situación… También me encontré con muchos prejuicios hacia las mujeres musulmanas y en algunas ocasiones he sufrido discriminación con comentarios que me han marcado mucho, como los que expongo en el mapa. En estas situaciones me refugió en la religión, ya que desde pequeña me da paz y me refugio en momentos difíciles, cuando me discriminan vuelvo a ello y pienso que hay que perdonar, por este motivo he decidido mostrarme rezando y dibujar una mezquita.<br><br><br><br></div><div>A pesar de esto, también tengo buenos recuerdos y grandes apoyos. Uno de mis mejores momentos fue el sentirme segura con mis papeles en regla y encontrarme con gente muy buena.<br><br><br><br></div><div>Un tema que defiendo mucho es la igualdad, ya en mi adolescencia participaba en manifestaciones, que pedían la igualdad y en contra de algunos aspectos del código de la familia. En España pude ver como hay más avance y oportunidades para las mujeres, aquí me siento ciudadana de segunda y con más oportunidades laborales. Por eso, he representado el símbolo de la igualdad.<br><br><br><br></div><div>En un futuro, me gustaría poder regresar a Argelia, ya que la situación ha avanzado mucho y actualmente solo puedo ir en verano con mis hijos. Mi familia y mi país es algo muy importante para mi que no puedo sacarme de la cabeza nunca.<br><br><br><br></div><div>Finalmente, me gustaría dar un consejo a todas las mujeres que quieran emigrar: deseo que ninguna mujer emigra y si lo quiere hacer que prepare emocionalmente, que tenga una gran dosis de paciencia y que estudie el idioma.<br><br><br><br><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391836733/7b7970cc8f6bb6fb1ff6a86c3687b68a/20211007_133103.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:34:36 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799593200</guid>
      </item>
      <item>
         <title>La historia de Bea</title>
         <author>santialler</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799596478</link>
         <description><![CDATA[<div>Mis padres tomaron la decisión de dejar Colombia para venirse a España porque mi madre se había quedado sin trabajo; mi hermana mayor estaba en la universidad; y mi hermana mediana y yo estábamos el colegio, por lo que se necesitaba dinero. La motivación que nos llevó a migrar fue fundamentalmente económica.&nbsp;<br><br>
</div><div>Mi madre fue la primera en emigrar a España en 2007 para conseguir un trabajo estable. Posteriormente, mi padre y mis hermanas nos fuimos en 2009. Vivir sin nuestra madre durante más de año y medio fue muy difícil y duro para la familia. Yo no quería ir a España, no quería dejar todo lo que tenía, mi vida estaba en Colombia. No fui consciente de que empezaba una nueva vida hasta que llegué al aeropuerto. En relación, al acto migratorio en sí, nosotros lo que primero hicimos fue trasladarnos en autobús desde la ciudad donde vivíamos (Maicao de La Guajira), hasta la capital de mi país, Bogotá. En Bogotá, nos quedamos unos meses con nuestra familia de allí. Luego, nos fuimos en avión del aeropuerto de Bogotá al de Madrid. Yo me recuerdo de estar muy triste. Mis familiares lloraban mucho porque sabían que no era un viaje cualquiera, sino que nos íbamos para quedarnos. Iba a ser algo permanente. Nuestro siguiente destino era Santiago de Compostela, donde nuestra madre nos esperaba ansiosa, la cual no tenía carnet, así que le ayudó una amiga de la iglesia a trasportarnos en furgoneta desde el aeropuerto hasta Lugo. A lo largo de este trayecto recuerdo mirar un paisaje muy verde, muy diferente al que yo estaba acostumbrada, y al llegar a Lugo recuerdo de quedarme sorprendida con los edificios, porque para mi eran altísimos.<br><br>
</div><div>Los primeros años fueron durísimos para mí, mi personalidad cambió por completo, en Colombia era extrovertida y aquí me volviera muy introvertida y asocial. Esto poco a poco con los años fue cambiando, y al llegar al instituto empecé a hacer amigos y conseguí adaptarme. Yo actualmente solo volvería a Colombia de viaje o vacaciones, para mi España es mi sitio para vivir. Pero mi sentimiento es que yo soy colombiana ante todo, sigo teniendo un gran sentimiento de pertenencia, mi cultura, mis raíces, mis costumbres y mi gastronomía es colombiana. Yo nunca me sentí apartada por cuestiones raciales o por mi origen en rasgos generales. No obstante, sí que he vivido algunas experiencias racistas en otros ámbitos como en la escuela y mi madre también ha tenido alguna que otra mala experiencia con diversos profesionales. Creo que el racismo y la xenofobia están emergiendo peligrosamente. Tenemos que luchar por nuestros derechos y contra los prejuicios.&nbsp;<br><br>
</div><div>&nbsp;<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391877679/5d2766e4c708afd3329a2d9f249078a3/MAPA_CORPORAL___1_.pdf" />
         <pubDate>2021-10-07 12:35:49 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799596478</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Venezuela en el corazón</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799603577</link>
         <description><![CDATA[<div>Me llamo Daniel, tengo 20 años y desde hace 13 he vivido en España. El comienzo fue duro y me sentía muy solo ya que era el único latino en mi clase y el único venezolano del colegio. Pasados tres meses mis padres me apuntaron en un club de baloncesto donde conocí a mi primer amigo. A partir de ahí el baloncesto formó parte importante de mi vida. Mi primera pelota propia fue 2 años más tarde de nuestra llegada y la atesoro como si fuera única.</div><div>Ahora mismo estoy estudiando derecho, aunque de pequeño quería ser médico. Sin embargo, mi asignatura favorita en el instituto fue Filosofía, con la cual aprendí mucho más que con cualquier otra.</div><div>A día de hoy me siento arropado por España, pero sé que vaya donde vaya, llevaré conmigo Venezuela.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1046474211/a80b665cfa64be74d02cb51dddd2e1a0/IMG_20211007_WA0015.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:38:15 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799603577</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Sin miedo, paciencia y para adelante</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799605272</link>
         <description><![CDATA[<div>¡Hola! Me llamo Alberto y soy un chico joven de 23 años. Actualmente, vivo en Republica Checa. Pero también he vivido en Venezuela y en A Coruña. Nací en Caracas, la capital de Venezuela. No tengo muchos recuerdos de esa época, pero el recuerdo más significativo que tengo son los almuerzos que se celebraban en casa de mi abuela, en donde venía toda la familia y comíamos comida típica del lugar.&nbsp;<br><br>
</div><div>Cuando yo tenía 9 años, mis padres decidieron emigrar a España, en concreto a A Coruña, porque allí viven mis abuelos maternos. Yo viví todo ese proceso con emoción y alegría, sobre todo en el vuelo de ida. A los pocos meses de llegar, mis padres tuvieron que volver a Caracas, durante un año, por motivos laborales. Conseguí integrarme rápidamente en la escuela y forme un grupo de amigos y amigos, que aún conservo a día de hoy.<br><br>
</div><div>En mi ultimo año del instituto, decidí que quería estudiar el grado de medicina. Mis padres, al enterarse de la noticia, me ofrecieron irme a estudiar a Republica Checa. Acepté sin dudarlo. Hasta el momento de estar embarcando para entrar en el avión, no fui consciente de la envergadura de esta nueva experiencia.<br><br>
</div><div>Mis padres me acompañaron los primeros días, para ayudarme con la organización de la casa. Después de que e fueran mis padres, el primer mes me sentía solo y desamparado. Debido a que tuve que realizar muchas gestiones y las personas trabajadoras de las administraciones, normalmente eran de procedencia Checa, fueron hostiles y fríos, además les molestaba tener que hablarme en inglés, en vez de en checo, la lengua del país. Una vez pasado el primer mes, conocí al grupo de estudiantes internacionales, a partir de ahí empecé a relacionarme con mas gente y a disfrutar mas de mi estancia allí. Algo que me llamo mucho la atención del lugar es la cultura de la cerveza, porque los checos y checas siempre están bebiendo cerveza. De hecho, es más barato pedirte una cerveza en un bar, que pedirse un agua o un refresco.<br><br>
</div><div>Actualmente, vivo en la Republica Checa y no tengo pretensión de volver a Venezuela, pero probablemente vuelva a España en un futuro muy lejano. Debido a todo mi trasiego de países y culturas, últimamente, me cuestiono mucho sobre a qué lugar pertenezco o de qué lugar soy, porque no me siento venezolano, ni español, ni checo. Yo soy un conjunto de mis experiencias, viajes, amigos, familia… Una frase que me digo mucho a mí mismo es Hay luz al final del túnel, es una frase que me acompañó en cada viaje.&nbsp;<br><br>
</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1351967087/866753503c9fbb09f505c2e805f8f7a3/20211007_141353.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:38:49 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799605272</guid>
      </item>
      <item>
         <title>&quot;No soy sumisa&quot; Los problemas para la integración de las mujeres migrantes.</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799607273</link>
         <description><![CDATA[<div>Referencia: Santín, J. (2017). <em>Análisis del proceso migratorio a través de<br>sus propias subjetividade</em>s (TFM inédito). Universidad Jaume I.<br><br>Me llamo Kheira. Soy una mujer originaria de Argelia, vivo en España con mi marido y mis tres hijos.</div><div>Vengo de una familia con muchos hermanos y hermanas. Para mí es muy importante el respeto y la religión, me da paz. En mi adolescencia participaba activamente en manifestaciones y reivindicaciones por la igualdad e independencia de la mujer. Me rodeaba de mujeres mayores que habían viajado bastante.</div><div>En los 90 decido, junto a mi pareja, emigrar debido al terrorismo que azotaba el país y la crisis de vivienda. Primero emigramos a Francia pero por el clima emigramos a España, mi pareja, mi bebé y yo.</div><div>Llegué aquí con miedo por el desconocimiento del lenguaje y del contexto social y físico. Me sorprendió el bajo nivel cultural de aquí.&nbsp;</div><div>Muchas personas me han rechazado por ser musulmana, creen que soy sumisa al servicio de mi marido (lo cual es falso), después del 11S mis vecinos no me hablaban.</div><div>Muchas mujeres migrantes tienen graves problemas para poder integrarse.</div><div>Aquí me siento ciudadana de segunda pero tengo más oportunidades laborales que en mi país.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1046400830/c4cd9648c56c6e78d5561b4b2d02ee8a/16336110123503371612986651533246.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:39:30 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799607273</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Nuevas oportunidades</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799607593</link>
         <description><![CDATA[<div><em><br>Relato extraído de:<br>Santín, J. (2017). Análisis del proceso migratorio a través de<br>sus propias subjetividades</em> (TFM inédito). Universidad Jaume I.&nbsp;<br><br>Me llamo Nasiha, nací en Marruecos en el año 1987, en el seno de una familia de carácter abierta y no demasiado religiosa, formada por mi padre, mi madre, 4 hermanos y 1 hermana, vivía en un pueblo pequeño, aún así pude asistir a la escuela hasta cuarto de la eso, a los 17 años (2003) me casa con su marido y viví con su familia durante tres años, en los que me dedique solamente a hacer las tareas domésticas del hogar, ya que en marruecos es muy difícil encontrar un empleo con buenas condiciones laborales.</div><div>Ambos decidimos mudarnos a Cataluña, en búsqueda de oportunidades laborales mejores para él, primero se marchó mi marido poco después yo, trás esta decisión es cuando decidí ponerme el velo, el viaje fue por barco, lo cual me puso un poco nerviosa ya que viaje yo sola y le tengo miedo al mar.</div><div>Durante nuestro periodo en Cataluña, mi marido trabaja en la construcción, yo decidí estudiar catalán para aprender a comunicarme mejor, durante este proceso hablaba en francés, (idioma que aprendí en Marruecos), entre mi círculo social se encontraba mi familia y una vecina amiga mía, que me ayudó a aprender el idioma .</div><div>En el año 2010, mi esposo pierde su empleo por la crisis, el decide sacarse el permiso de camión y nos mudamos a Galicia en 2012, actualmente cuento con la nacionalidad de marruecos pero tengo la residencia, con mi marido he tenido 3 hijos, un niño de 10 años, una niña de 7 y un niño de 6, actualmente asisto a clases para aprender español y entre mi círculo social se encuentra mi cuñada, dos compañeros de trabajo de origen rumano de mi esposo y sus mujeres.</div><div>Respecto a mi experiencia en España, creo que existe una mayor igualdad entre hombres y mujeres, ya que aquí trabajan como iguales y en los mismos ámbitos mientras que en marruecos esto solo llega a ocurrir en ciudades grandes, por otro lado, la dificultad de hablar en español ha llegado a provocar que llegue a casa llorando por no saber como se dicen las cosas, por otra parte, creo que en Cataluña al ser una comunidad más grande tanto el hiyab como mi religión están mejor aceptadas que en Galicia, aún así me ha encontrado tanto con experiencias positivas como mi antigua vecina como negativas insultos por la calle, pensar que por llevar el velo iba a robar o que era yihadista.</div><div>En un futuro, me encantaría empezar a trabajar fuera del hogar cuando mis&nbsp; hijos sean mayores,&nbsp; esto es algo que he hablado varias veces con mi marido y él me apoya al 100%, todos los años visitamos a nuestras familias en Marruecos y estoy agradecida de haber tenido a mis hijos en España ya que en marruecos muchas mujeres mueren al dar a luz en casa por vivir en pueblos alejados de las grandes ciudades y hospitales.</div><div><br><br><br><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391794629/fdad13921bd40ed21f4b967353e7d107/IMG_20211006_204928.jpg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:39:37 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799607593</guid>
      </item>
      <item>
         <title>En el Lejano Sur</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799614079</link>
         <description><![CDATA[<div>Yo tenía 9 años cuando mis padres se separaron y decidieron mandarme con mi mamá a vivir en Argentina. Me costaba procesar el presente y me daba miedo la cantidad de cambios que estaban por venir y recuerdo que lo que más me impactó fue la velocidad de todo lo sucedido: la mudanza, el despedirme de las amistades de toda mi infancia, de mis vecinos y vecinas del barrio y sobre todo de mi papá, que se quedó a vivir en Santiago. Como era muy pequeña tengo como espacios en blanco que probablemente los haya borrado de la tristeza, pero por suerte no me costó hacer amigos y amigas y mis familiares me ayudaron mucho a que me sintiese como en casa en mi nuevo hogar. Aún así como cualquier niña en mis momentos de debilidad soñaba con volver, pues el proceso de adaptación fue lento, tenía que adaptame a una nueva cultura, una nueva ciudad, y a estar lejos de un pilar muy fundamental en mi vida, mi papá.&nbsp;</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391849460/6a9b7e7cec8d236fc02ff13542a79c8c/1633610483490_01.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-07 12:41:52 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1799614079</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Hacer memoria es también una estrategia de defensa</title>
         <author>luciavazquezusc</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1816548529</link>
         <description><![CDATA[<div>O meu nome é Helena Maleno, nacín en España mais síntome de Marrocos. Son investigadora social e defensora dos dereitos humanos, por iso a UCRIF tratou de meterme na prisión de por vida por suposto "tráfico de migrantes", pese a que a fiscalía non viu probas suficientes diso e non se levou ante o xuíz. A UCRIF enviou, ilegalmente, o informe a Marrocos, o que implicou 15 meses de inxustiza, agonía, represión, dolor e inhumanidade até que no ano 2019 o xulgado fallou ao meu favor.<br><br>Quixen realizar o mapa dese xeito para simbolizar o que para min foi esa etapa da miña vida. Unha chea de institucións, entidades, países e mesmo a UE no seu pluralismo que din defender os dereitos humanos non fan máis que asasinar a aquelas persoas que non son compatibles cos seus plans capitalistas e clasistas.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1052473835/b2080c3f49dcd2264e3628b02ef48854/WhatsApp_Image_2021_10_14_at_11_38_22_AM.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-14 09:41:43 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1816548529</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Nuevas ilusiones</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1816871072</link>
         <description><![CDATA[<div>Con 7 años fui a Castellón , allí aprendí valenciano pero como solo estuve hasta los 11 años , ahora no recuerdo muy bien el idioma. Me mudé a Galicia en 2011 , concretamente me establecí en A Coruña dónde empezé a conocer a los amigos de verdad y dónde encontré muchas ilusiones. Hoy en día estoy realizando estudios universitarios y mis</div><div>&nbsp;meta es trabajar fuera de España como físico . A pesar de que la calidad de vida es mucho mejor en España , echo de menos a mí familia ya que se encuentran en Rumanía . A pesar de esto hice muchas amistades en Galicia y me encuentro muy establecido aquí, mi meta a corto plazo es pedir la nacionalidad española.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1391754401/078209533d52fc36bff6e9f890786d0c/IMG_20211013_202157.jpg" />
         <pubDate>2021-10-14 12:36:06 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1816871072</guid>
      </item>
      <item>
         <title>FUTURO</title>
         <author>gabrielvaraperez</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1816890263</link>
         <description><![CDATA[<div>Buenas,<br><br></div><div>Soy una mujer rumana de 44 años y vivo en España desde hace 14. Actualmente, sigo en España gracias a que conservo mi permiso de residencia en vigor.<br><br></div><div>Decidí viajar a España por motivos profesionales. Después de terminar la carrera no había muchas oportunidades laborales en mi campo y en mi país, por lo que decidí emigrar.&nbsp; Tenía unas compañeras de Universidad que ya vivían en España y me hablaron de la falta de profesionales en el campo sanitario.<br><br></div><div>&nbsp;<br><br></div><div>En este importante viaje, decidí traerme conmigo a mi hijo, que por entonces tenía 7 años.&nbsp;<br><br></div><div>Antes de mudarnos definitivamente, ya había venido previamente dos veces a España: una para hacer el examen de MIR y otra para elegir plaza dentro de mi especialidad sanitaria. Así que cuando nos mudamos ya conocía algo del destino.<br><br></div><div>Los primeros meses se basaron en adaptarme al trabajo, asentar mis conocimientos del idioma y de realizar trámites administrativos.<br><br></div><div>&nbsp;<br><br></div><div>Al principio vivimos en la provincia de Castellón durante 4 años. Después nos mudamos a Galicia.<br><br></div><div>Los primeros años, cuando volvía a mi país no podía evitar sentir tristeza y nostalgia, prueba de que nunca llegué a adaptarme verdaderamente a aquella tierra. Pero este sentimiento desapareció por completo en cuanto nos mudamos a Galicia.<br><br></div><div>&nbsp;<br><br></div><div>Con respecto a mi experiencia a cerca de las administraciones y recursos puedo decir que tuve ayuda al principio con los trámites administrativos por parte del Colegio de Médicos de Castellón: NIE, permiso de trabajo, etc. Además, casi siempre me sentí a gusto y ayudada por mis compañeros de trabajo. La bondad y simpatía no escaseaban.<br><br></div><div>&nbsp;<br><br></div><div>A día de hoy tengo claro mi futuro, pues quiero seguir trabajando y viviendo en Galicia. No me planteo ahora mismo mudarme a otro lugar.<br><br></div><div>Además, me siento afortunada porque creo que el hecho de venir de otro país miembro de la Unión Europea me ha facilitado bastante la integración laboral, y posteriormente social y en más ámbitos.<br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/466456609/e1bda561128c29f350dc094b3e1ce887/IMG_1720.jpg" />
         <pubDate>2021-10-14 12:43:06 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1816890263</guid>
      </item>
      <item>
         <title>NO SOY DE AQUÍ NI SOY DE ALLÁ</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1851008725</link>
         <description><![CDATA[<div>Crecí en un barrio humilde, durante mi infancia las carencias económicas se notaban, sé que mi familia intentó aportar&nbsp; lo que necesitaba pero en un país con pocas oportunidades las personas de barrio no tenemos cabida.&nbsp; Un día, una amiga de mi madre la incentivó a cambiar de vida. "En España todo es infinitamente mejor" Desde ahí un huracán de cambios se me vinieron encima con solo 12 años. nuevo país, nuevo idioma, discriminación y burocracia. aunque lo ultimo no lo tendría en cuenta hasta unos años luego de llegar.&nbsp; Dejamos todo atrás y para qué?&nbsp; no lo entendería hasta hace poco. Hoy en día sé que estoy mejor aquí, no podría imaginar mi vida en chile. Sé que sería un extranjero en mi país .<br>NO SOY DE AQUÍ NI SOY DE ALLÁ<br><br><br>Fernanda Luis Clarke.</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1428320905/26038d0c7a6bfd5d4ef8e9f53792a5ae/WhatsApp_Image_2021_10_28_at_13_23_14.jpeg" />
         <pubDate>2021-10-28 11:27:26 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1851008725</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Segundo</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1854573196</link>
         <description><![CDATA[<div>Soy Segundo. Nací en Venezuela, mis padres marcharon de España y decidieron quedarse y hacer una vida en Venezuela. Conseguimos con mucho trabajo, propiedades  y cuando llegó la crisis, intentamos mis padres y yo, salir adelante y gastamos nuestros ahorros en nuestra discotienda pero tuvimos que cerrar, vender lo que teníamos con un duro trabajo de toda nuestra vida , coche, camión, herramientas, cerrar nuestra discotienda y regresar a España. Mi padre tuvo problemas para poder arreglar los papeles por la situación de Venezuela, yo no tuve tantos. Nunca me sentí emigrante, me sentí retornado pero venir a España me produjo una sensación de renegar de aquí porque a los seis meses fallece mi padre y al venir mi hermano al año también muere. Fue duro empezar de nuevo pero aunque añoro Venezuela no iría a vivir allí , si me gustaría poder llevar a mi mujer y enseñarle donde jugaba, donde vivía y cuando muera que lleven una parte de mis cenizas a mi finca. </div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1423082865/c573156182681abe7c655b6ad84da176/imagen_MAPA_CORPORAL_SEGUNDO_ENTERO.jpg" />
         <pubDate>2021-10-29 18:22:44 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1854573196</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Empiezo a florecer</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1923132358</link>
         <description><![CDATA[<div>Esta es la historia de Rosa, una mujer venezolana que decide embarcar rumbo a España para prosperar en el ámbito laboral. Su situación económica no era estable, por lo que decide salir de su país de origen en el año 2004. &nbsp;</div><div>Su marido se encontraba en España, motivo que le facilitó el proceso de ida. Rosa estuvo nueve meses arreglando documentos en el consulado español en Venezuela. Afirma que tuvo que presentar una pedida por ser esposa de un comunitario, de forma que tuvo que introducir su acta de matrimonio tanto en el país de origen como en el de destino. Todos los documentos que tuvo que presentar pasaron por el&nbsp; sello de la haya, de forma que se garantizara estar exenta de antecedentes policiales y penales. &nbsp;</div><div>Para poder residir en España, se hizo necesario acreditar que el domicilio en el que iba a residir con su marido estuviese en buenas condiciones de habitabilidad; motivo por el que tuvo que conseguir una invitación notarial, presetándola en el consulado de venezuela. &nbsp;</div><div>El proceso de llegada a España significó un nivel alto de frustración para Rosa. Al principio le resultó dificultoso adaptarse a la nueva cultura, al clima y al horario. Comenta que pasó más de un año y medio intentando encontrar empleo que le pudiera garantizar convivir con unos mínimos, y que los ahorros con las que ella vino fueron los que la mantuvieron en ese periodo de tiempo. Más adelante, y a través de su marido consiguió un puesto de trabajo en un supermercado.&nbsp;</div><div>Rosa comenta que el haber empezado a trabajar sintió todavía con más ahínco el desprecio por parte de su entorno. Declara que su jefe la trataba con desprecio, y que incluso la clientela no quería que la atendiese por su acento. Rosa manifiesta que esta situación le sobrepasó en muchas ocasiones, queriendo regresar a Venezuela. En esos momentos se acordaba de su formación, de todo lo que tuvo que conseguir para poder sacar adelante sus estudios, y del empleo que tenía en una entidad bancaria en Venezuela. Afirma que al llegar aquí todos los objetivos que ella tenía en mente se vieron tirados por la borda.&nbsp;</div><div>Rosa comunica que le costó adaptarse, que el aprendizaje que llevó en España durante 16 años no se los quita nadie. Al principio todo eran dudas, desasosiego e incerteza de estar en el sitio adecuado. Esta situación le acarreó problemas de salud, empeorando las patologías previas que poseía. Pensó muchas veces en regresar a su país, ya que su madre era lo más importante para ella; tenerla lejos le sumergió en una profunda culpabilidad, ya que cree haberla abandonado. &nbsp;</div><div>En la actualidad se siente plenamente integrada, conoce a muchas personas con las que mantiene fuertes vínculos, aunque sigue manteniendo contacto con sus familiares que se encuentran afincados en diferentes países. &nbsp;</div><div>Rosa comenta que sus hábitos como su forma de vestir, de comer y de relacionarse han cambiado, relatando que es como si su persona se modificara de arriba abajo. Sus costumbres de país de origen las mantiene dentro del hogar con su marido y con su familia política.&nbsp;<br>AUTORÍA: Aida Villar</div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1392346757/49c5face7dc630b1ebb777f6e7492e6f/2CA5232B_3170_430E_A3B3_174718CE9D32.jpeg" />
         <pubDate>2021-12-01 15:54:28 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1923132358</guid>
      </item>
      <item>
         <title>La historia de Juan David- Sara Arrojo</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1958528341</link>
         <description><![CDATA[<div>Nací en Colombia en el año&nbsp; 1997, provengo de una familia muy humilde pero muy trabajadora. En el año 2008 tuve que emigrar de Colombia a España, con mucho miedo, ya que sólo tenía 11 años y no entendía muy bien el por qué. No guardo un buen recuerdo de España, vuelvo porque tengo aqui a mi familia, a mi madre y a mis hermanas. Me insultaban sólo por ser diferente y por mi orientación sexual. Silencio por parte de la sociedad y administrativo. Actualmente desde 2019, vivo en Londres, tengo un trabajo estable y puedo decir por fin que creo que soy feliz. Me encanta esta ciudad pero tengo claro que siempre llevaré a Colombia, mi tierra, mi país, en el corazón.<br><br><br></div>]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1509118741/934ec128a39b5940947f3b5132f6d4f8/Mapa_Corporal_Sara.docx" />
         <pubDate>2021-12-21 10:19:54 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1958528341</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Para la realización de este mapa corporal narrado se uso una historia recuperada de: https://rosanjose.iom.int/SITE/sites/default/files/oim_historiasdepmr.pdf</title>
         <author></author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1982541773</link>
         <description><![CDATA[]]></description>
         <enclosure url="" />
         <pubDate>2022-01-09 18:11:56 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/1982541773</guid>
      </item>
      <item>
         <title></title>
         <author>Lorena_AL_euts</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/2251677583</link>
         <description><![CDATA[]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1314214456/d3eeefa8712c8a11c01af0ccedf50f33/Screenshot_20211127_010809_Instagram_definitiva.jpg" />
         <pubDate>2022-07-29 09:19:44 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/2251677583</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Nube de palabras cierre micro-jornadas</title>
         <author>Lorena_AL_euts</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/2251679843</link>
         <description><![CDATA[]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1314214456/d03d9c8fc5f75ad18f03c72d595ba33a/Nube_Jornadas__4_.jpg" />
         <pubDate>2022-07-29 09:27:15 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/2251679843</guid>
      </item>
      <item>
         <title>Conclusiones </title>
         <author>Lorena_AL_euts</author>
         <link>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/2251683686</link>
         <description><![CDATA[]]></description>
         <enclosure url="https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/1314214456/b1e45a37874e4c21e5bb0d75799efef2/Conclusiones_Jornadas.pdf" />
         <pubDate>2022-07-29 09:40:56 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/Lorena_AL_euts/wfax8a3le2ngd9ud/wish/2251683686</guid>
      </item>
   </channel>
</rss>
